Deze week mag Antwerpen voor liefhebbers van rockende gitaren gerust een bedevaartsoord genoemd worden. Woensdag staat John Fogerty namelijk in het Sportpaleis en daags nadien is het aan Santana de beurt. Vlak daarnaast, in de Lotto Arena, hadden Steve Vai en Joe Satriani op 24 juni moeten staan, maar een tegenvallende ticketverkoop zorgde voor een verhuis naar de kleinere en intiemere Antwerpse Stadsschouwburg. Hoewel ze al talloze keren samen op het podium stonden, was het de allereerste keer dat de twee gitaarlegendes samen op een Belgisch podium stonden. In de Verenigde Staten stonden de twee al talloze keren samen op het podium, voornamelijk in het kader van tours met G3, waarbij altijd drie iconische gitaristen samen op tournee trekken. Er hield wel al twee keer een G3-tour halt in België, maar telkens zonder Vai.
We durven haast niet denken aan hoe voorprogramma Ned Evett er in de Lotto Arena van af zou hebben gebracht, want zelfs de Stadsschouwburg leek veel maar dan ook veel te groot te zijn. Evett heeft op zich nog een charismatische stem, zoals pakweg Tom Smith, en had ook een indringende manier van gitaar spelen, maar dat was het dan ook. Een elektrische gitaar klinkt zonder echte ondersteuning zo goed als altijd erg kaal en zijn slidespel en fretloze gitaren konden er niet voor zorgen dat zijn set een uitzondering werd. De hem hier en daar ondersteunende drumbeats maakten het zeker niet beter, integendeel, het klonk zelfs nog wat ingeblikter en zijn gitaar klonk daardoor niet alleen vlak maar ook nog eens slecht gemixt. Met een band om zich heen kan Evett naar alle waarschijnlijkheid wel goed zijn, maar solo was er helemaal niets aan.
Gelukkig hadden Joe Satriani en Steve Vai, voor de gelegenheid de SatchVai band geheten, meer om mee uit te pakken en dat deden ze dan ook direct. “I Wanna Play My Guitar”, dat nog niet zo heel lang geleden verschenen is, zorgde meteen voor het nodige gitaargeweld, terwijl bassist Marco Mendoza de vocals voor zijn rekening nam. Die zaten eerst wat weggestoken in de mix, maar kwamen er tegen de tweede strofe wel door zoals het moest. Het moet ook gezegd worden dat de beste man gezegend is met een uitstekende rockstem. Toch waren het, hoe kan het ook anders, de gitaren die al snel weer alle aandacht naar zich trokken. Het samenspel tussen Vai en Satriani was werkelijk waar om van te smullen en met Pete Thorn op het podium stond er zowaar nog een derde gitaarwonder op het podium.
“Sea of Emotion Pt. 1” werd ingezet in een Oosterse en mystieke sfeer, opgewekt door een van de vele minder gebruikelijke toonladders die Satch en Vai perfect gememoriseerd hebben. Het lied werd bijgestaan door bizarre visuals waarin de meest stereotype gitaarhippies voorbij kwamen, die uiteindelijk andere mensen met het gitaarvirus besmetten. Het geliefde snaarinstrument werd afgebeeld als een drug, met hier en daar nog een flitsend beeld van de ultieme gitaargod, Jimi Hendrix. Ondanks het knappe samenspel werd er ook veel tijd uitgerokken voor songs die Vai of Satriani alleen speelden. Vai was de eerste die die eer kreeg en bracht ondersteund door pompende drums een geweldige uitvoering van “Zeus In Chains” met de nodige pinch harmonics er gratis bij.
Na de zoveelste wat muzikaal mysterieuze intro bracht hij ook nog een spannende versie van “Little Pretty”, waarop hij voor het eerst echt volledig in overdrive ging shredden. Veel woorden waren er dus ook niet nodig, al nam Vai wel even de tijd om begeleidingsband en Satriani, alsof dat nog nodig was, te introduceren. Het wederzijdse respect tussen gewezen leerkracht Satriani en gewezen leerling Vai spatte er dan ook de hele avond van af.
Ook Satriani kreeg zijn kans om solo te imponeren, maar eerst bracht hij samen met Vai nog “Ice Machine”, een samenvoeging van “Ice 9” en “The Crying Machine”, waarop Satch zich tappend op zijn gitaarnek de reïncarnatie van Eddie Van Halen waande. Voor het eerst leek het gitaarspel echt in een duel uit te monden, maar kreeg het opeens een zomerse twist die ons even heel even deed denken dat we ons al bij Santana bevonden.
Voor zijn eerste solonummer koos Satriani voor “Flying in a Blue Dream”, dat net wat gezapiger was en ook een bepaald filmisch gehalte had. Er was net wat meer ruimte voor nadrukkelijke melodieën en die gingen ook heel goed samen met de visuals van het ronddwalende ruimteschip in zijn toepasselijk blauwe omgeving. Ook “Surfing with the Alien” blonk uit door het melodieuze gehalte, dat net wat meer emotie weet over te brengen dan vliegensvlugge solo’s, die dan weer vooral indrukwekkend zijn.
Na mooie harmonieën tussen Vai en Satriani op “Sahara”, was het tijd voor Vai’s tweede soloset en dat was een tour de force zoals we die nog maar zelden hadden gezien. “Tender Surrender”, een van de meest indrukkwekkende en mooiste elektrische gitaarcomposities ooit, zorgde voor kippenvel, opengevallen monden en misschien zelfs hier en daar een niet al te droge onderbroek. We waren nog niet helemaal bekomen en daar stond de gitarist al klaar met zijn gitaar met drie nekken, die door de visuals van de mysterieuze tempel op het podium geplaatst werd als een schat die enkel door de gitaargod kon geopend worden. Het publiek werd er wild van, maar wat Vai op het imposante instrument bracht was nog veel wilder en zo gek dat woorden simpelweg tekort schieten. De eerste gedachte die ons nu te binnen schiet is dat we eigenlijk niet willen weten hoeveel uren Vai in zijn leven al gitaar heeft zitten oefenen.
Satriani bracht ons dan weer net iets toegankelijkere gitaarmuziek met “Satch Boogie”, die daarvoor nog niet minder indrukwekkend was. Zoals de titel ook deed vermoeden was het nummer zowaar swingend en dansbaar, maar met een flinke scheut gitaarsolo’s en op het einde zelfs de tanden op de snaren. Ook Satriani kent zijn instrument als geen ander. De twee brachten samen nog een voortreffelijke versie van “For The Love Of God”, met wederom een pak indrukwekkende solo’s. Hoewel die in overvloed aanwezig waren, werd het geen moment te veel en verveelde het zeker en vast ook niet, wat toch ook weer toont hoe veelzijdig het duo binnen wat het doen is.
Na een staande ovatie bleef het publiek rechtstaan en dat maakte de meezinger die “Crowd Chant” is des te leuker. Het concept is simpel: een gitarist speelt een gitaarlick en het publiek krijgt daarna evenveel maten de tijd om die na te zingen. Je hoeft dus helemaal geen Freddie Mercury te zijn om een publiek je melodieuze ideeën te laten nazingen; een gitaar kan volstaan. Voor het slot van het concert werd gekozen voor twee opmerkelijke covers, waarvan de eerste “Enter Sandman” was, wederom volgestouwd met gitaarsolo’s. Naast Steve Vai gaf Joe Satriani namelijk ooit ook les aan … Kirk Hammett. “Born To Be Wild” was de kers op de taart en ook een klein vreugdesfeestje op het podium, waar tussen de muzikanten heen en weer werd gelopen en Vai zich zelfs even met Mendoza aan de microfoon bevond.
Het publiek dat aanwezig was in de Antwerpse Stadsschouwburg zal het eerste optreden dat Joe Satriani en Steve Vai in België gaven met zekerheid niet snel vergeten. In totaal slingerde het duo waarschijnlijk meer dan honderd gitaarsolo’s richting onze hoofden en die namen we allemaal met graagte in ontvangst. Wat Shakespeare met pen en papier wist te vertellen, vertelden Satriani en Vai anno 2025 met hun gitaar in hartje Antwerpen.
