© CPU – Chris Stessens (archief)
Het is weer tijd voor de mooiste periode van het jaar: OLT Rivierenhof zwiert de deuren wagenwijd open en verwelkomt heel wat interessants uit de internationale muziekscene. Gisterenavond mocht het IJslandse duo van Kiasmos de zomer op gang trappen. Tien jaar geleden bundelden producer Janus Rasmussen en componist Ólafur Arnalds voor het eerst de krachten om samen een wondermooi debuutalbum uit te brengen. Fans moesten daarna heel wat geduld uitoefenen, want het duurde exact tien jaar voordat de tweede daar uiteindelijk was. Gelukkig maakte Kiasmos voor de langverwachte II van dezelfde melancholische elektronische lakens een broek; exact waar de fans op hoopten. Met dat nieuwe materiaal onder de arm trokken ze gisteren dus richting Antwerpen en speelden er een set onder de ondergaande zon die de hele dag gulzig had staan schijnen; heerlijk!
Zo rond acht uur liepen de tribunes langzaamaan vol, de gelijkvloers nog niet, maar aan voorprogramma Fejká om daar verandering in te brengen. Met een t-shirt aan van zijn eigen label Coexist verstuurde hij het eerste plaatje richting het publiek. Zoals dat een dj-set betaamt maakte de muzikant weinig woorden vuil en liet hij de muziek het werk doen. Met zijn dromerige en organische klanken kreeg hij vrij snel de eerste mensen aan het knikkebollen. Via zijn touchpad bestuurde hij de drums of pakweg enkele harpaanslagen; een fijne toevoeging aan een verder vrij statische dj-set met hier en daar een subtiele jazztoets. Op het einde van Fejká’s set stond het gelijkvloers al aangenaam vol en leek het publiek meer dan klaar voor de hoofdact. Een sfeervol halfuurtje, maar ook niet heel veel meer dan dat.
Na een zenuwslopend wachtmuziekje betraden Janus Rasmussen en Ólafur Arnalds het podium. Ze stelden zich lijnrecht tegenover mekaar op en met “Grown” weerklonken daar meteen de eerste melancholische beats door OLT. Op het podium waren vele lichten opgesteld, maar die kwamen nog niet echt tot zijn recht bij het vallen van de avond. Het prismavormige logo van Kiasmos zelf prijkte wel mooi achter de twee IJslanders. Waar het middenplein bij het voorprogramma nog niet helemaal vol stond, was het er bij de start van Kiasmos gezellig druk geworden.
Vrij snel in de set was daar hitje “Looped”, een eerste punt van herkenning en de hoofden op het gelijkvloers gingen aan het knikkebollen, ook op de tribunes sprong her en der iemand recht. Een eerste maal zweepte Rasmussen zijn publiek op en dat bleek te werken. De set van Kiasmos werd niet per definitie een opeenstapeling van hoogtepunten, daarvoor leken de nummers te fel op elkaar en was het soms te monotoon. Voornamelijk op de rustige momenten was het moeilijk om de sound volledig te laten binnenkomen, zeker ook omdat tijdens zulke momenten duidelijk werd dat voor een deel van het publiek het OLT dienst deed als ontmoetingsplek, eerder dan concertplaats.
Gelukkig waren de energieke momentjes meer vertegenwoordigd dan de rustpunten en kon er dus zonder veel schroom gedanst worden.”Sisteron” was daar zo’n voorbeeld van. Het frivole, wat meer up-tempo nummer liet het publiek vlijtig bewegen en ook het daaropvolgende “Sailed” kletterde er lekker tegenaan. Het duo zelf werd helemaal één met de muziek en dat werkte aanstekelijk. Nog een dansmomentje brak aan met “Told”, een lied dat de pap leek gehaald te hebben bij Ludwig Göranssons soundtrack voor Black Panther met zijn organische drums. Nadat Ólafur Arnalds vroeg of ‘het gat van de mensen in het tribune nog geen zeer begon te doen’ en de lichtshow beter tot zijn recht kwam door de zon die achter de horizon verdween, kwam de muziek beter tot zijn recht en veerden er meer en meer mensen op. “Thrown” kreeg zo bijvoorbeeld veel handen op elkaar en het bombastischere “Burnt” kon ook op veel bijval rekenen. De muziek werd opgefokter en ook het licht was navenant.
Net wanneer de twee leken af te stevenen op een euforisch einde, stapten ze abrupt van podium. Vanzelfsprekend kwam er nog een bisronde aan. In eerste instantie was het Ólafur Arnalds alleen die het podium opnieuw betrad. Die liet enkele heel minimalistische soundscapes op ons los, zoals we het kennen vanuit zijn solowerk. Met de hulp van enkelingen uit het publiek werd het muisstil. We hoorden de vogels in de verte fluiten en even waanden we ons vele malen verder verwijderd van de E313 dan we in werkelijkheid waren. Janus Rasmussen betrad het podium en met een energiek “Bent” gingen we al dansend richting het einde van het concert, iedereen ditmaal, ook al wie voorheen nog koppig bleef zitten.
Kiasmos kwam voor het eerst naar OLT en speelde een meer dan vermakelijke set. De kleine momentjes kwamen niet altijd evengoed binnen, maar bij de grotere was het wel steevast dansen geblazen. De setting was ideaal, het weer zat helemaal mee en doet ons alvast uitkijken naar de komende zomermaanden. Gisterenavond was het Kiasmos’ laatste concert in België voor lange tijd, het duo gaat zich komende tijd weer focussen op hun eigen projecten. Van Kiasmos gaan we dus even niets meer horen, maar van Ólafur Arnalds solo kan dat wel eens sneller zijn dan verwacht. Vandaag is daar met “Bedrock” al een nieuwe tedere single, samen met zijn vrouw Sandrayati en morgen komt ook een nieuw album uit. Eindeloos wegdromen kan daarbij alweer. Kiasmos out. Ólafur Arnalds, Janus Rasmussen en OLT Rivierenhof 2025 in!
