© Primavera Sound – Clara Orozco
Voor veel buitenlandse festivalgangers is Primavera Sound ook een mooie gelegenheid om enkele dagen voor of na het evenement in Barcelona te verblijven. Om ook artiesten de kans te geven te genieten van de Spaanse zon, is Primavera a la Ciutat een doordacht concept dat toelaat om een tour in ideale omstandigheden op gang te trekken. Naast acts die ook op het hoofdfestival te zien waren, nodigde de organisatie ook artiesten uit die exclusief optraden in de intieme zalen van Sala Apolo en Paral·lel 62. Op korte wandelafstand van de bekende Ramblas, in het hart van de volkse El Raval-wijk, klonk het zo meerdere dagen na elkaar muzikaal op volle toeren. Naast een reeks lokale talenten wist de organisatie ook onder meer Luvcat, Tinariwen, Ysault en Kim Deal te overtuigen om hun sets in deze bijzondere locaties te brengen. Wie het festival op die manier verlengde, werd beloond met een reeks avonden die even zwoel als gedenkwaardig aanvoelden.
Dag 1 @ Sala Apolo
Maig
© Primavera Sound – Christian Bertrand
Zichtbaar vereerd dat ze het stadsfestival in Sala Apolo mocht openen, zorgde Maig samen met haar twee muzikanten voor een luchtige en warme sfeer. Haar zoete pop en uitstraling straalden kinderlijke onschuld uit. Stap voor stap namen ze het podium in beslag, waarbij technische storingen aan haar microfoon geen vat op hen kregen. Hoewel ze haar bindteksten alleen in het Spaans hield — wat misschien niet voor iedereen even tactvol was — bleef het lokale publiek geboeid en reageerde enthousiast op haar oproepen tot interactie. De tapas lagen nog maar net achter de kiezen of een korte pauze met handgeklap zette het tempo weer omhoog. Toen haar nummers iets meer richting clubmuziek gingen, waagden sommigen zich zelfs aan een danspasje. Dankzij energieke wisselingen en de toevoeging van twee gastzangers vloog het halfuur voorbij. Voor zo vroeg op de avond wist Maig bovendien haar eigen fans te mobiliseren, wat de connectie met de kwartgevulde zaal alleen maar versterkte.
Casero
© Primavera Sound – Christian Bertrand
Een goed halfuurtje later was er toch al wat meer volk op de been om Casero aan het werk te zien. Helemaal volgens het boekje bracht de vierkoppige band rond Gabriela Casero een stevig potje indierock, afgewisseld met uitstapjes richting pop en punk. Dat zorgde voor een ninetiessfeertje dat alle kanten op ging, waardoor het nooit te monotoon werd. Bindteksten bleven achterwege en het enige wat telde, was om uit deze minimale set het maximale te halen. Daar slaagde Casero aardig in, zonder al te veel te teren op nostalgie. Gaandeweg sloeg de muzikaliteit over op het publiek, al werd het er niet per se energieker op. Dat de songs niet allemaal even memorabel waren, deed geen afbreuk aan de geloofwaardigheid van de band. Ze geloofden in zichzelf en speelden daar ook naar. Met diezelfde ingetogen overtuiging verlieten ze na afloop geruisloos het podium.
Luvcat
© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Nu de presence van Amy Winehouse stilaan begint weg te deemsteren en Lana Del Rey steeds meer een mediafiguur is geworden, drong een authentieke combinatie van beide diva’s zich op. Afkomstig uit Liverpool creëerde Sophie Morgan haar alterego Luvcat. Donkere verhalen uit de havenstad, gecombineerd met een vette knipoog naar de jaren twintig, zorgden zowel esthetisch als muzikaal voor een frisse vernieuwing. De eerste avond van Primavera a la Ciutat stond dan ook volledig in het teken van de grillen van onze (internationale) Grote Beer van Morgen. Een groepje jonge fans werd op slag hysterisch toen ze bij “Lipstick” in haar kenmerkende tijgerjurkje het podium betrad. In iets meer dan een uur tijd bracht ze haar discografie op een even sensuele als stijlvolle wijze. Naast ruwere nummers in rock-’n-rollstijl zoals debuutsingle “Matador” en “He’s My Man”, toonde ze bij “Alien” vroeg in de set haar kwetsbare kant. Omringd door haar vierkoppige band in zwart-witte outfits had ze echter geen enkele reden om onzeker te zijn. De bloedrode aankleding van de zaal sloot naadloos aan bij het pompeuze karakter dat ze met zichtbaar plezier etaleerde.
Luvcat treedt op zondag 17 augustus op tijdens zowel Pukkelpop als Lowlands, die allebei dat weekend plaatsvinden.
Yseult
© Primavera Sound – Christian Bertrand
Waar Luvcat aansloeg bij liefhebbers van vintage, maakte Yseult indruk op een veel futuristischere manier. Helemaal alleen stond ze voor het eerst op een podium in Barcelona, vastberaden om de zaal volledig af te breken. Samples van scheurende gitaren en haar rauwe geschreeuw schudden het publiek brutaal wakker en stookten de sfeer tot het kookpunt. Stroboscopische lichteffecten versterkten die impact alleen maar. Muzikaal stelde het op zich niet veel voor, maar als knallende afterparty kon het zeker tellen. Na het gitaargeweld gooide de ode aan Charli XCX met “365 Party Girl” nog wat extra olie op het vuur. Gifgroene verlichting en flikkerende lampen dompelden de zaal onder in een zweterige, op hol geslagen rave, helemaal op maat van de uitzinnige fans. Wapperend met de Spaanse vlag liet ze de furie in zichzelf de vrije loop. Maar eenmaal het statement gemaakt was, bracht “MTV” een verrassend moment van reflectie. Daarmee prikkelde de Franse artieste verschillende zintuigen en wist ze tegelijk haar eigen gebreken aan te kaarten en taboes te doorbreken, in een regio die op cultureel vlak nog vaak de neiging heeft om terughoudend te blijven.
Begin volgende maand staat Yseult op 3 juli op Rock Werchter en op 6 juli op Down the Rabbit Hole.
Dag 2 @ Paral·lel 62
Cushla
Dat we ons op de tweede avond in Paral·lel 62 al snel in een andere werkelijkheid bevonden, maakte Cushla vanaf de eerste klanken duidelijk. In de geest van Goat trad de Spaans-Ierse formatie naar voren als een collectief zonder individuen. Geen namen, geen gezichten, alleen klank en beweging. De elektronische folk kwam daardoor moeiteloos binnen. De zangeres bewoog zich met een beheerste souplesse over het podium. Haar gebaren leken niet zozeer bedoeld voor het publiek, maar voor een onzichtbare aanwezigheid buiten de zaal. Er was nog niet veel volk aanwezig, maar dat weerhield Cushla er niet van om haar eigen wereld tot in de kleinste details te doorgronden. Gaandeweg volgde een ontknoping waarin de synths een hoofdrol speelden. Interactie met het publiek beperkte zich tot ritmisch handgeklap, al voelde ook dat als iets dat voortkwam uit de muziek zelf, eerder dan als een poging tot contact.
Ganavya
Muziek blijft een tijdloze pleister op zere wonden. Twee weken geleden was Ganavya nog haar stem kwijt, maar vanavond stond ze met vaste tred en heldere stem op het podium. Samen met haar twee muzikanten op harp en contrabas bracht ze een eerbetoon aan de kracht van spiritualiteit. De flinterdunne melodieën en haar half gesproken, half gezongen teksten nodigden het publiek uit om mee te zingen en te neuriën, diep vanuit de buik, in een taal die niemand echt beheerste. Het ging niet om begrijpen, maar om overgave. Tussen de nummers door deelde Ganavya intieme verhalen over zichzelf en haar familie. Het waren momenten van kwetsbare herkenning, gedeeld zonder opsmuk. In een poëtische passage eerde ze de negen juwelen uit de Indiase traditie en benoemde ze het publiek tot het tiende juweel: de zoekende, onvolmaakte mens. Het streven naar perfectie, zei ze, blijft een hobbelig en eindeloos pad. Toch wist ze de aandacht van de inmiddels tot de rand gevulde zaal moeiteloos vast te houden. De liefde voor de technische ploeg en haar twee medemuzikanten, bij wie ze meermaals letterlijk steun vond, was tastbaar. Wat volgde was geen concert, maar een gedeeld moment van menselijkheid. Stil, intens en helend.
Wacław Zimpel & Saagara
© Primavera Sound – Gisela Jané
Eens onze ziel gezuiverd was, mocht het feest voorzichtig op gang komen. De Poolse producer Wacław Zimpel sloeg vorig jaar de handen in elkaar met vier Indiase muzikanten die opereren onder de naam Saagara. Het resultaat was live ronduit verbluffend. Gezeten op tapijten en gekleed in traditioneel ogende gewaden lieten ze meteen de eerste stofdeeltjes opwaaien. Met hun combinatie van blaas- en slaginstrumenten voerden ze het tempo regelmatig op, vaak met een speelse wending die het geheel licht en beweeglijk hield. Wat vooral opviel, was het onderlinge respect. Het vijftal luisterde scherp naar elkaar, met aandacht voor elkaars ruimte, ritme en de gedeelde drang om het publiek langzaam maar zeker in beweging te krijgen. “Earth, Water and the Holy Groove“ was het credo van de set, een speelse spreuk die tegelijk heilig en aards klonk. En inderdaad, ruim een uur lang leek niemand nog vast te staan aan de grond. De sfeer verschoof naar trance, de zaal werd een ademend geheel. Dit was geen opvoering, maar een gedeelde ervaring. Een muzikale commune waarin iedereen, musici en publiek, voor even boven zichzelf uitstegen. Het lichaam volgde, de geest was al lang onderweg.
Tinariwen
© Primavera Sound – Gisela Jané
De band waarin alles van de vorige drie acts samensmolt, was uiteraard Tinariwen. Een van de pijlers van de Touareg-scene was de hoofdact van de avond en dat voelde het publiek duidelijk aan. Vooraleer het zestal in hun krijgvaardige gewaden en sobere uitstraling hun gitaren liet spreken, was het vooral drummen geblazen om een goed plekje te bemachtigen. Toen de groep eindelijk het podium betrad, werden we meegenomen voor een dik uurtje waarin de buitenwereld even leek te verdwijnen. Ook hier stond alles in het teken van de groove, maar twee van de muzikanten leken minstens evenveel plezier te beleven aan het publiek op te zwepen met opgeheven handen en een aanstekelijk enthousiasme. De teksten in het Tamashek klonken authentiek en strijdvaardig, alsof ze recht uit het hart van de woestijn kwamen. Tinariwen bewees opnieuw waarom zij de stemmen zijn van een cultuur die ondanks alles blijft vechten en vieren. Het warme klimaat van de Catalaanse hoofdstad droeg bij aan de broeiende sfeer, waardoor Tinariwen ons niet zomaar de koude nacht instuurde, maar eerder in een zomerse gloed van muziek en energie achterliet.
Dag 7 @ Paral·lel 62
Common Sans
Daags nadat het festival was afgelopen, hadden zowel festivalgangers als inwoners van de stad keuze te over om Primavera 2025 stijlvol af te sluiten. Wij kozen voor een stevige portie nineties-noise en rock van de puurste soort. De Spanjaarden van Common Sans trapten de avond af in Paral·lel 62. Deze band opzoeken is echter bijna onbegonnen werk en hetzelfde gold voor hun complexe sound. Het duurde zeker tien minuten voordat we er kop of staart aan konden breien. De mathematische nummers die het viertal op het publiek losliet, waren niet bepaald eenvoudig te verteren na vier volle festivaldagen. Desondanks amuseerden ze zich zichtbaar, en die energie sijpelde langzaam de zaal in. Met teksten in het Spaans en Baskisch legden ze bovendien een lokale link, wat opnieuw de verdienste van de organisatie is. Het is immers geen evidentie voor een band van dit kaliber om het podium te delen met een origineel lid van de Pixies.
Cap’n Jazz
Veertigplus worden is allesbehalve een garantie om als volwassene beschouwd te worden. Ruim 35 jaar na hun ontstaan en acht jaar na hun laatste zaalshows heeft Cap’n Jazz besloten om opnieuw het podium op te kruipen. Hoe lang deze reïncarnatie zal standhouden, weten alleen de emorockers zelf. Afgaande op de woede en energie die ze kanaliseerden, hadden ze er duidelijk zin in om vooral materiaal uit Shmap’n Shmazz opnieuw door de zaal te laten galmen. Doordat de bandleden zichzelf goed hadden onderhouden, klonken hun razendsnelle hardcore en schelle vocals allerminst gedateerd. Met hun iets hogere leeftijd voelden ze bovendien geen druk meer om zich te bewijzen, wat hun optreden een zekere vrijheid gaf. De cover van “Take On Me”, vermoedelijk een soundtrack van hun jeugdjaren, tilde de feeststemming naar een hoogtepunt. Naarmate het concert vorderde, ontstonden de eerste moshpits en frontman Tim Kinsella liet de ouderdomskwaaltjes links liggen door zonder aarzelen het publiek in te duiken voor een stevige portie crowdsurfen. Ouder worden? Cap’n Jazz deed het op hun eigen tempo, met de volumeknop voluit.
Kim Deal
© CPU – Bert Savels (archief)
The Breeders waren vorig jaar op Rock Werchter een persoonlijke teleurstelling, waardoor we met een bang hartje afwachtten wat Kim Deal solo zou brengen. Onder eigen naam bleek de iconische snarenplukster echter een totaal ander verhaal te vertellen. Samen met een ensemble van negen muzikanten was er geen spoor van rommeligheid of nonchalance. Alles zat strak in elkaar. De hele zaal luisterde geboeid naar haar solomateriaal uit het debuut Nobody Loves You More. Kim zelf straalde rust en plezier uit. De status die haar tegenwoordig wordt toegedicht lijkt haar allerminst naar het hoofd te stijgen. In plaats van groot vertoon bouwde ze laag per laag op en de blazers voegden een warme en dansbare sfeer toe. Daarna volgde een reeks nummers van The Breeders waarbij zelfs “Cannonball” geen verplicht nummertje was om de meubelen te redden. Het iconische fluitsignaal bracht ze eigenhandig en overtuigend. Tegen het einde dook ze zonder schroom haar verleden bij Pixies in met een overtuigende versie van “Gigantic”. Kim Deal bewees dat je geen mythe hoeft te zijn om legendarisch te klinken. Jezelf zijn volstaat.
Primavera Sound Barcelona vindt volgend jaar plaats van donderdag 4 tot en met zaterdag 6 juni. Alle info vind je op de website.
Al onze recensies over Primavera Sound Barcelona 2025 lees je hier.
