© CPU – Jan Van Hecke
Het zijn drukke dagen voor de Britse Peter Doherty. De eeuwige rebel lijkt niet meer te kunnen stilstaan en trekt met zijn verschillende projecten zowel de studio in als de baan op. We kregen de de afgelopen jaren zowel een comebackalbum van The Libertines als het soloalbum Felt Better Alive. Ook trekt Peter Doherty naast zijn solotour ook nog de wereld rond met zijn Babyshambles en The Libertines. De heer Doherty lijkt niet te stoppen en boordevol energie te zitten. Vrijdag stond de zanger nog in Trix in Antwerpen, deze zondag opnieuw al in De Kreun in Kortrijk
We krijgen meteen een plotse derde supportact voorgeschoteld. Charles Bueller trakteert de vroege concerthanger op een drietal nummers. Als een gebroken poëet staat hij met zijn akoestische gitaar aan zijn microfoonstaander te prevelen. Zowel zijn kleren als zijn gitaar zijn zwart en met zijn melancholische muziek wordt onze zondagavond treurig ingezet. LAMOUR wekt ons dan terug op. Met elektrobeats die rechtstreeks van de computer komen probeert hij een halfvolle zaal te laten bewegen. Zijn onvaste en ietwat valse stem komt jammer genoeg moeilijk de computers boven en ook de gitaren verdwijnen een beetje achter de beats. De Franstalige zanger weet ons een klein beetje te laten bewegen, maar daar blijft het ook bij.
© CPU – Senne Houben (archief)
Sophie Morgan, a.k.a. Luvcat, brengt daarentegen intieme, duistere nummers. Vergezeld van een akoestische en soms lichte elektrische gitaar en een piano krijgen we de sfeer van een intieme unplugged sessie die zomaar kon plaatsvinden in de jaren negentig. Als vrouwe Dracula staat ze nonchalant op het podium rode wijn (of bloed?) te drinken. De ‘murder ballads’, zoals ze haar nummers noemt, weten ons te overtuigen. De akoestische gitaar kraakt op nummers als “Vampire At The Beach” en “He’s My Man”. Op een jazzy en stijlvolle manier sluit de singer-songwriter af met “Diner @ Brasserie Zédel”.
Dan komt daar die rare vogel Peter Doherty. Tussen de andere acts door kwam hij al als een marktverkoper met zijn koffertje zijn poëzie boekjes verkopen. ‘Tis precies Eddy Wally’, hoorden wij onze buur zeggen. En inderdaad, er zijn een paar gelijkenissen, als je er diep genoeg over nadenkt. Strompelend, vergezeld door zijn trouwe viervoeter Gladys, loopt hij over het podium en zoekt contact op met zijn publiek. Openen doet hij met zijn bescheiden hit “Last Of The English Roses”. De band schiet rammelend uit de startblokken. Als een groep rondreizende troubadours staan ze op het podium, met Peter Doherty als de ultieme leider. Je hoort dat de mannen sterk op elkaar ingespeeld zijn. Ieder moment lijkt het alsof de kolkende stoommachine zomaar van de rails kan schieten, zoals op de nieuwere nummers “Calvados” en “Felt Better Alive”, maar toch slagen ze er in de mastodont de besturen.
Peter Doherty blijft naast frontman en muzikant een gebroken poëet. In zijn nummer “Fantasy Live Of Poetry And Crime” brengt hij zelfs enkele zinnetjes in het Nederlands. Al is dat zeer gebrekkig en moeizaam, want als hij de vertaling niet eerder aan onze buur had gevraagd dan gingen we het nooit opgemerkt hebben. De Brit staat murmelend en onstabiel aan zijn microfoonstaander. Altijd wel met iets in de hand. Eerst nog pen en papier met de eerder genoemde vertaling, dan weer met een drietand die je bij drie pakken Jupiler krijgt. Ook met een lucifer, zijn ketting, een vruchtendrankje en zelfs een vape staat de zanger al zingend te zwaaien. Als hij niet staat te zingen doet hij moeizame pogingen om te dansen, meestal niet op de maat, waarvan de pasjes ons doet denken aan de typische zatte nonkel op een trouw. Ploffen doet hij dan soms in zijn meegenomen zetel om het een huiselijke sfeer te geven. Het gaat er tussen de leden ook luchtig aan toe, tot plots Peter zijn gitarist lijkt te wurgen, waardoor die zelfs over zijn kabel vlak de grond op valt.
De band bewijst ook dat ze kunnen ronken. Nummers als “Who’s Been Having You Over” en “Fuck Forever” rocken op het einde de zaal kapot. Het publiek hangt aan de lippen van de Brit en zingt luidkeels mee. De snedige gitaarriffs van Jack Jones snijden ons bijna letterlijk aan stukken. De groep knettert van energie en weet dat over te brengen aan de zaal. Ook de liefde voor The Smiths wordt niet onder stoelen of banken gestoken. Het ronkende “How Soon Is Now?” ontvangt het publiek warm en afgesloten wordt er met “There Is A Light That Never Goes Out”. Laatstgenoemde zingt het laaiend enthousiaste publiek nog enkele minuten a capella mee. Het einde dus van een geslaagde avond.
Peter Doherty blijft verrassen. Of het nu solo is of met The Libertines of Babyshambles, het belooft altijd een knetterende show. Het publiek hangt een uur en half aan de murmelende lippen van de Britse zanger. De eeuwige, poëtische troubadour pakt zijn blazer en hoed van de stoel, en vertrekt naar de volgende stad, waar opnieuw dezelfde energie wordt overgegeven.
Peter Doherty staat 17 juli met The Libertines op Rock Herk.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
Last Of The English Roses
Fantasy Live Of Poetry And Crime
I Don’t Love Anyone
Felt Better Alive
Ed Belly
Epidemiology
I Am The Rain
Pot Of Gold
The Day The Baron Died
Salome
Uncle Brian’s Abattoir (Trampoline)
Calvados
Kolly Kibber
Ride Into The Sun (The Velvet Underground)
Stade Océan
How Soon Is Now? (The Smiths)/ Albion
Who’s Been Having You Over
Time For Heroes (The Libertines)
Fuck Forever (Babyshambles)
There Is A Light That Never Goes Out (The Smiths)
