Met hun tweede album Nobody’s Coming To Save You bewijzen de Ieren van Gurriers dat hun explosieve debuut Come And See geen toevalstreffer was. Op dat explosieve debuut presenteren de Ieren postpunkknallers van hoog niveau. Met energieke liveshows maken ze dat plaatje ook overtuigend compleet. De lat lag dus al meteen hoog, en de eerste single met gelijknamige titel zette meteen de toon voor wat komen zou. Op een gezapig tempo met een gitaartoon om ‘U’ tegen te zeggen bracht de band een nieuw geluid. De tweede single “Party Lines” bracht dan weer een kenmerkend woedende sfeer. Veelbelovend dus.
Want hoe volg je een magnifiek debuutalbum als Come And See op? Gurriers doet dat door niet simpelweg hetzelfde trucje nog eens over te doen. De band lijkt zichzelf opnieuw uitgevonden te hebben en trekt haar geluid open zonder de woede en energie van het debuut te verliezen. Waar Come And See vaak als een nietsontziende bulldozer over je heen reed, neemt Nobody’s Coming To Save You vaker de tijd om spanning op te bouwen. Dreiging, stilte en explosie wisselen elkaar af, waardoor de momenten waarop Gurriers wel volledig losgaat des te harder aankomen. De titel vat die houding mooi samen: niemand komt ons redden, en dus vertaalt de band die machteloosheid naar muziek die juist enorm veel kracht uitstraalt. Zo behoudt Gurriers de rauwheid van de postpunk, maar combineert het die met meer dynamiek, sfeer en memorabele melodieën. De Ieren maken alles met de grond gelijk tot alleen as nog overblijft.
De bassen van “Shades” bezorgen ons dan weer meteen klappertanden. Met een aparte gitaarriff komt het nummer stilletjes op je af. Het lijkt op te bouwen naar iets groters maar ontploft nooit volledig. En net dat gevoel van onbeantwoorde afwachtendheid zorgt ervoor dat je niet kan stoppen met luisteren. Ook “Today Is Not Enough” speelt met die spanning. Het nummer start met een sterk op delayeffecten gedreven gitaarlijn, waarna de drums inbeuken als donder in diepe valleien. Als je daar de ronkende bassen bijmixt krijg je een nummer dat de apocalyps belichaamt. Beklijvend blijft het onder je huid zitten terwijl het monster in de schaduw toekijkt. Het gevaar blijft loeren maar valt nooit direct aan. Gurriers heeft duidelijk geleerd dat een nummer niet altijd volledig hoeft te ontploffen om indruk te maken. Net door de spanning op te bouwen en soms bewust niet te lossen, krijgen de momenten waarop de band wel volledig losgaat nog meer impact.
Dat hoor je ook aan de rustigere momenten op de plaat. “Pins” blijft mooi binnen de grenzen. Een fijne, simpele riff wordt getokkeld en het tempo blijft kalm. Waar Dan Hoff op de rest van het album woedend klinkt, lijkt hij hier net gelukkig en rustig. “I Wish I Was” doet hetzelfde, maar waar het eerder genoemde nummer aan de oppervlakte bleef, katapulteert het einde je meteen de hoogte in. Zulke rustpunten zijn belangrijk, want hierdoor voelt de plaat nooit als één lange muur van lawaai. Gurriers weet perfect wanneer het gas terug moet nemen om daarna des te harder toe te slaan.
Die opgebouwde spanning komt uiteindelijk volledig tot uitbarsting in “Drones”. Het opent als een horrorfilm met het monotone gesuis van ziekenhuisapparatuur, tot de overstuurde klanken van de bassen het geluid overstemmen. Het tempo bouwt traag op, met het gevoel dat er iets staat te gebeuren. Gitaren grommen diep, drums spelen een sloom ritme en het samenspel van de band suist angstwekkend door je koptelefoon. Tot eindelijk de regenstorm losbarst, maar in plaats van regen word je bevangen door vonkend vuur waar je niet zonder littekens uitkomt. Drums kletteren de muren om je heen kapot terwijl de gitaarriff giert en in je vastbijt als een woedende hond. Dan Hoff spuwt er woest op los waardoor de tekst onverstaanbaar wordt. Traag sluit “Drones” af, alsof de hemel boven de aarde net is ingestort. Gurriers brengt een van hun grootste kippenvelmomenten tot nu toe.
Tegenover die trage opbouw staan nummers die je meteen bij de keel grijpen. Zowel “Party Lines” als “Nothing Happens Twice” overvallen je meteen. Agressief schiet de band hier uit de startblokken om je meteen te overvallen. Waar andere nummers net de tijd nemen om op te starten wordt er hier geen enkele minuut verspild. De gitaren scheuren je trommelvliezen aan stukken zodat Dan Hoff zijn stem extra luid kan laten klinken. Hoewel “Nothing Happens Twice” een hard alternatief rocknummer is, blijkt het toch een onweerstaanbare oorwurm te zijn en een van de meest memorabele stukken van het album. Ook “Waiting For Fisher” blijkt een razende orkaan die ruig maar snel voorbij passeert. Als aangenaam zandpapier schuurt het je oren tot bloedens toe. Opvallend is hoe sterk de bas naar voren komt en de rol van de gitaar lijkt over te nemen. De overdrivepedaal lijkt volledig opgevoerd te zijn zodat het hellevuur uit de versterker komt.
En dan moest het beste nog komen. Met “Crybaby” brengt Gurriers hun ware meesterwerk. Alles wat goed was aan de eerdere nummers komt hier samen in één kolkend geheel. De gitaar opent het nummer als een grommende beer die zit te wachten op zijn prooi. Fluisterend begint Dan Hoff te zingen, waarna hij steeds luider opbouwt. Een gebroken riffje laat ons knarsetandend aan de koptelefoon gekluisterd zitten. En dan slaat de band in als bliksem, met maar één doel: vuur verspreiden en alles platbranden. Een betere slottrack kon de band niet kiezen, want minutenlang blijf je stomverbaasd, verlangend naar nog meer verslavende, deugddoende pijn.
Met Nobody’s Coming To Save You brengen de Ieren het einde van de wereld. Het is een storm die over land en zee trekt, maar niets kan blijven staan. Als de verdoemenis of de apocalyps een soundtrack had, dan was het dit album. Het leek onmogelijk om Come And See te overtreffen, maar Gurriers doet het toch, met een ander geluid. De band dook de studio in en lijkt zichzelf hervonden te hebben. Wij popelen om de nummers te zien knetteren op het podium.
Gurriers is live te zien op zaterdag 5 december 2026 in de Ancienne Belgique.
Ontdek “Crybaby”, ons favoriete nummer van Nobody’s Coming To Save You, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
