© Shawn Brackbill
Eind 1999 ontploft er een bom in emo-land. The Get Up Kids dropt Something to Write Home About en wat men in vaktermen een instant klassieker noemt, is geen overstatement. “Action & Action” haalde zelfs hier een bescheiden airplay op de radio, maar voor de emokids van het eerste uur voelde het album als een eindeloze reeks hits. Van de schreeuwerige opener “Holiday”, over de razende drumintro van “Ten Minutes”, tot het wondermooie “I’ll Catch You” – deze plaat had simpelweg alles in huis om zich onuitwisbaar in de geschiedenisboeken te nestelen.
Vijfentwintig jaar later staat ze nog altijd als een huis: fris, urgent en melodieus alsof de tijd geen vat op haar kreeg. En dat moest gevierd worden. De band kondigde plechtig aan dat ze het album integraal zou spelen, van de eerste noot tot het allerlaatste akkoord – een nostalgisch eerbetoon aan de soundtrack van een hele generatie verloren en verlegen zielen. Voor we aan de hoofdschotel mochten beginnen, kregen we met Between Bodies nog een amuse gueule gepresenteerd.
Mooi op tijd betrad het Duitse kwartet het podium – jammer genoeg voor een nauwelijks gevulde zaal. Met “Lucifer, I Wanna Be Everything” trapte het de set af, verrassend genoeg met een loepzuiver geluid. Het is altijd een risico om meteen je grootste hit op het publiek los te laten, maar de band trok er wel meteen ieders aandacht mee. Tussen de nummers door bleek al snel dat de bandleden het Engels niet helemaal onder de knie hadden, waardoor het soms wat gissen was naar wat ze precies wilden zeggen. Wat wél duidelijk werd: ze zijn grote fans van The Get Up Kids. De muzikale invloeden lagen er dik op – The Menzingers, The Gaslight Anthem – en dat was ook hoorbaar. Songs als “Stronger Than Me” en “Ambulance” waren niet bepaald baanbrekend, maar de overgave waarmee ze gebracht werden, maakte veel goed. Als voorprogramma kweet Between Bodies zich uiteindelijk behoorlijk van zijn taak.
‘What became of everyone I used to know?’ De eerste zin van “Holiday” was meteen raak. Na vijfentwintig jaar is dat niet meer dan een legitieme vraag; precies zoals het hoort bij een avond met The Get Up Kids. Wat wel direct wél duidelijk werd: niemand in Trix was die openingszin vergeten. De volledige zaal brulde het uit volle borst mee, alsof er geen jaren waren gepasseerd. Frontman Matt Pryor kneep de tekst nog net dat tikkeltje meer dan tijdens de hoogdagen uit zijn stembanden. Gelukkig kreeg hij rugdekking van een publiek dat zich zonder enige aarzeling terug katapulteerde naar het eind van de jaren negentig. “Action & Action” ging ongenadig verder op het ingeslagen pad en zette al vroeg op de avond Trix in vuur en vlam.
Aan improvisatie deden de heren uit Kansas nauwelijks, want de integrale uitvoering van Something to Write Home About werd in de originele volgorde gerespecteerd. Toch werkte die voorspelbaarheid niet belemmerend, maar diende ze eerder als een leidraad. De plaat laveert nog steeds feilloos tussen krachtige uithalen en bedachtzame ballads, en live werd die dynamiek duidelijk tot leven gewekt. “Out of Reach” bewees dat ingetogen nummers aan kracht kunnen winnen op een podium, zeker wanneer het publiek zijn rol begrijpt. Gitarist Jim Suptic had het treffend verwoord: ‘Hoe luider jullie zingen, hoe beter de song klinkt.’ Trix nam het als een opdracht en zong alsof de song van hen was. En eigenlijk wás hij dat ook.
Naarmate de avond vorderde, herinnerde de band ons er aan waarom Something to Write Home About een monument in het emo-universum is. “Ten Minutes” had nog geen spatje van zijn hyperkinetische energie verloren en “I’m a Loner Dottie, a Rebel” klonk nog even fris als toen het uitkwam. De teksten van deze songs nestelden zich ooit in het collectieve geheugen van een generatie en gisterenavond kwamen ze daar weer moeiteloos uit gekropen. Elk woord, elke break, elke kreet zat in het DNA van het publiek, klaar om op precies het juiste moment weer te ontploffen. Was alles foutloos? Zeker niet. Kleine slordigheden, net niet synchroon gespeelde gitaarlijntjes en verkeerd getimede zanglijnen gleden hier en daar het podium op. Maar net die imperfecties gaven de show net dat tikkeltje meer ziel. “I’ll Catch You” sloot de albumset intiem en prachtig af – een zacht sluitstuk dat het collectieve kippenvel nog een laatste keer deed opflakkeren.
Daarna volgde een bloemlezing uit de rest van het repertoire, met wisselend succes. Waar de meeste concerten toewerken naar een climax, leek de piek hier al gepasseerd. Dat Something to Write Home About het creatieve hoogtepunt blijft, werd pijnlijk voelbaar. Toch zaten er nog pareltjes tussen: “Walking on a Wire” schitterde live met onverwachte glans, terwijl “Overdue” zijn kracht verloor in een wat matte uitvoering. Een echte wereldhit heeft The Get Up Kids nooit geschreven. “Action & Action” blijft de dichtste flirt met het grote publiek, maar die was al aan het begin van de set gepasseerd. En zo mocht cultfavoriet “Don’t Hate Me” als uitsmijter nog één keer alles mobiliseren wat het publiek nog in zich had. De lichten doofden, de stemmen kraakten, maar de harten zaten vol.
Zanger Matt Pryor bleek de enige die niet wist dat ze deze zomer terug in België staan. Gelukkig maakte Jim Suptic het voor iedereen duidelijk: ‘Zaterdag 16 augustus staan we op Pukkelpop.’ Wie tussen al het jonge geweld op de weide van Kiewit even graag een tripje naar het verleden maakt, kan dus terecht bij The Get Up Kids. Voor wie het bij deze ene herinnering bleef, kon na de show nog dansend de nacht ingaan op de Emo Night-afterparty.
Website / Facebook / Instagram
Setlist:
Holiday
Action & Action
Valentine
Red Letter Day
Out of Reach
Ten Minutes
The Company Dime
My Apology
I’m a Loner Dottie, a Rebel
Long Goodnight
Close to Home
I’ll Catch You
Campfire Kansas
Walking on a Wire
Stay Gold, Ponyboy
Shorty
Overdue
Woodson
Forgive and Forget
Don’t Hate Me
