Gemaskerde bands, ze zijn tegenwoordig niet meer – zelfs als je twintig vingers hebt – op twee handen te tellen. Toch zijn er maar weinig gemaskerde bands die zo mysterieus doorheen het leven stappen als Sleep Token. De band rond frontfiguur Vessel houdt zich schuil in anonimiteit, spreekt zelden tot nooit met de pers en bouwt rond een mysterieus verhaal over een eeuwenoude Godheid die de naam Sleep draagt. Het is een gimmick waar je van moet houden, en wij houden ons daarover in het midden, maar dat het een succes is, kunnen we niet wegmoffelen. Met Even In Arcadia probeert de band nog meer lof te oogsten, al zal dat door deze worp lastiger zijn dan ooit tevoren.
Laten we beginnen met een pluspunt: tekstueel zit het album enorm sterk in elkaar. Zanger Vessel legt vaker dan eens zijn ziel bloot in nummers over zelftwijfel en de keerzijde van succes. Op Even In Arcadia graaft hij dieper dan hij ooit heeft gedaan, terwijl hij zijn innerlijke strijd verpakt in gelaagde metaforen en subtiele verwijzingen. De druk om te blijven presteren, het verlies van identiteit en het gevoel van leegte ondanks erkenning van buitenaf vormen de rode draad van de plaat, waarbij de teksten van nummers als “Caramel” en “Damocles” boekdelen spreken. Die thematische diepgang en goudeerlijke openheid verdienen lof, maar komen helaas niet altijd volledig tot hun recht in de manier waarop ze gepresenteerd worden.
Een van de problemen is namelijk de manier waarop de productie het Vessel laat brengen. We zijn er heilig van overtuigd dat de stem onder het masker ijzersterk is, maar er wordt in de productie nu zoveel eraan geprutst, dat het iets te vaak onnatuurlijk overkomt. Het mist menselijkheid, is tot in de puntjes geperfectioneerd en daardoor emotioneel vlak. Voeg daar ook nog de onnodige autotune aan toe, die in een nummer als “Past Self” in een hoeveelheid wordt gebracht waar zelfs de gemiddelde hiphopartiest van zegt dat het wel wat minder mag, en je hebt een robot die met momenten zo aan het ratelen is, dat het moeilijk wordt om die gebrachte emoties ook echt serieus te nemen.
Waar het hek pas echt van de dam is, is op muzikaal vlak. Sleep Token grossiert al langer in uitgesmeerde spanningsopbouw en atmosferische intensiteit, maar op Even In Arcadia voelt het alsof die formule op automatische piloot draait. De meeste nummers leunen op dezelfde trage opbouw en op den duur werkt het album nog beter dan een ouderwetste slaappodcast, want al wiegend vallen we op de maat van voorspelbare akkoorden en slepende melodieën langzaam maar zeker weg in een wazige roes. Pas als de band het gaspedaal wel dieper indrukt en het contrast tussen zacht en hard volledig benut, komt er eindelijk leven in de brouwerij. Toch zijn die momenten, in tegenstelling tot de vorige albums, behoorlijk zeldzaam te noemen, terwijl de band juist daarin zijn kracht vindt.
Ze zeggen wel eens dat de kracht van herhalen de herhaling is, maar in het geval van dit album gaat die uitspraak niet echt op. De tracks van Even In Arcadia voelen aan als het viermagensysteem van een koe, waarbij alles wordt herkauwd totdat het over de volledige breedte dezelfde brei is. Elk nummer lijkt door hetzelfde proces te zijn gegaan: voorgekauwd, doorgeslikt, herkauwd en opnieuw uitgespuugd in een licht andere vorm. Tracks springen er hierdoor amper echt uit en het album glijdt daardoor als één lange, gelijkvormige stroom voorbij. De boodschap die het wilt brengen mag dan wel kwetsbaar en oprecht zijn, als het vervolgens verpakt wordt in een opeenvolging van identieke klanken, dan raakt het simpelweg minder. Of zelfs in het geval van “Damocles” totaal niet.
Is het dan allemaal kommer en kwel? Natuurlijk niet, want tegen het einde begint er toch nog een beetje kwaliteit door te sijpelen. “Gethsemane” weet eindelijk de balans te vinden tussen emotionele kwetsbaarheid en muzikaal gewicht, inclusief een mathrock-achtige gitaarriff tot aan toe. Toch is het pas afsluiter “Infinite Baths” die door zijn fijne dynamiek en explosieve outro echt potten weet te breken. Betekent dat dat alle potten gebroken zijn? Nee, verre van zelfs. Of beter gezegd, de meeste zijn zelfs zo onbeschadigd, dat de groep prima een klein idyllisch decowinkeltje kan openen.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Infinite Baths”, ons favoriete nummer van Even In Arcadia, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
