De Ierse muziekscene is momenteel alomtegenwoordig. Namen als Fontaines D.C., KNEECAP en Gurriers springen meteen in het oog, maar ook het veelbelovende Basht. verdient zonder twijfel een plek in dat rijtje. Het viertal uit Dublin brengt alternatieve rock met een rauw, grungy randje en wist daarmee in eigen land al snel een trouwe fanbase op te bouwen. Als supportact voor onder andere Wunderhorse en DEADLETTER toonden ze zich al van hun sterkste kant, en met hun fel gesmaakte debuut-ep Dirty White Lies trokken ze op eigen kracht door het Verenigd Koninkrijk en Ierland. Vandaag breien de heren een vervolg aan dat succes met hun nieuwe ep Bitter and Twisted, waarvan de reeds uitgebrachte singles de verwachtingen alvast hoog lieten oplopen.
Opener “Vain” komt meteen aan als een frontale aanval, tijd om rustig op gang te komen is er vandaag niet. Het nummer draait om een charismatisch, maar misleidend personage: iemand die zijn ware, manipulatieve aard verbergt achter een mooi gezicht. Schijnheilig, egoïstisch en achterbaks, dat is dan ook meteen de toon waarmee frontman Jack Leavy zijn teksten in onze gehoorkanalen ramt. De gierende gitaren en buzzende basrifss herbergen een echo van Britpop, al wordt daar toch een serieuze dosis grunge over gegoten. Of je het nu wilt of niet, “Vain” nestelt zich gegarandeerd in je hoofd, logisch als je in tweeënhalve minuut 29 keer de titel om de oren wordt geslagen.
“Stockholm” toont dan weer een totaal andere versie van de band. Onheilspellend gitaarwerk legt meteen de basis voor wat volgen zal: een duister geheel ondersteunt door bonzende drums en steeds wanhopigere vocalen. Louis Christles’ klassevolle baslijn dringt zich op de voorgrond, terwijl subtiel achtergrondgezang het geheel naar een nog beklemmender niveau tilt. Laag na laag wordt blootgelegd op dit donkere canvas, tot er een soort geordende chaos ontstaat waarmee “Stockholm” op een absolute climax beëindigd wordt. Diezelfde sombere sfeer sijpelt door in de meest recente single “Burn”. Dit keer zonder pompeuze gitaren en schreeuwende refreinen, maar wel met de intense ondertoon van een naderend gevaar dat zich verstopt in de schijnbare rust van het nummer. Leavy’s vocalen klinken rauw, maar bevatten tegelijkertijd een zekere warmte die de meeslependheid van het lied een bitterzoet gevoel geven. Elk element werd zorgvuldig neergelegd om de luisteraar te overtuigen zonder ooit teveel te doen, zelfs de uitbarstingen die het nummer bevat worden met een zekere terughoudendheid gebracht, alsof de band precies weet hoe ver hij mag gaan. Er zijn wat ons betreft niet voldoende synoniemen voor de woorden ‘duister’ en ‘onheilspellend’ om singles als “Burn” en “Stockholm” waardig te kunnen omschrijven.
Als eerste nieuwe lied krijgen we de titeltrack “Bitter and Twisted” voorgeschoteld, een nummer dat ongetwijfeld de harten van drummers en bassisten sneller zal doen slaan. Het tempo wordt ongenadig de hoogte in gejaagd, en nog voor we het goed en wel beseffen, worden we de moshpit ingeslingerd. Eén ding is zeker: stilstaan is geen optie. Hoewel het nummer rijk is aan puik gitaarwerk, waar zelfs af en toe een new wave effectje in opduikt, is het vooral het ritmische fundament dat onze aandacht grijpt en vasthoudt. Drieënhalve minuut lang sleurt Jake Brennan ons mee met zijn hyperstrakke en catchy slagwerk, terwijl een nerveuze, haast funkachtige baslijn daar speels doorheen glijdt. Het resultaat? Een onweerstaanbare groove waarbij je niet meer weet waar je eerst op moet letten.
Wie hierna even moet bekomen, krijgt meteen rust aangeboden in de vorm van “Sacred Heart”, al blijft dat toch niet eeuwig duren. De nostalgie sluimert vanaf de eerste seconden, maar dit is niet zomaar een loom wiegelied, er zit een scherp randje aan dat ons doet herinneren dat we nog steeds naar Basht. aan het luisteren zijn. Al snel escaleert het geheel tot een wanhopige opbouw, die uitmondt in een refrein dat het midden houdt tussen een smeekbede en een anthem. De ingetogenheid verdwijnt, en de emotionele lading stapelt zich op met elke seconde. Leavy’s zang verandert van zacht en breekbaar naar rauw en confronterend, alle opgebouwde frustraties worden zonder omwegen in de vocalen losgelaten. “Sacred Heart” begint misschien als de soundtrack van een regenachtige zaterdagavond, maar eindigt als een rockanthem dat in een gevuld stadion moet weerhalmen. De ep sluit af met “Sirens”, een nummer dat qua anthem-karakter voortborduurt op “Sacred Heart”, maar voor het eerst een opvallende dosis positiviteit uitstraalt. Ondanks een tekst die op papier somber oogt, klinkt Basht. hier opvallend luchtig en bijna opgewekt. Daar zullen de zomerse gitaaraccenten van Lughaidh Armstrong Mayock heus wel zijn invloed op hebben gehad. Muzikaal doet “Sirens” denken aan de sound van de vroege jaren tweeduizend, met echo’s van bands als Interpol en Bloc Party. Toch voegt Jack Leavy’s karakteristieke stem een laatste maal die grote Basht. stempel toe aan de ep. “Sirens” voelt als een frisse, open eindnoot: minder zwaar op de hand, maar niet minder overtuigend.
Wie na het beluisteren van Bitter and Twisted nog niet overtuigd is van het talent van Basht., zal zijn heil vermoedelijk moeten zoeken in een ander muziekgenre. Louis Christle bewijst in elk nummer dat vier snaren ruim volstaan om pure coolness uit te stralen, terwijl Jack Leavy de ruwste vocalen op tafel legt. Lughaidh Armstrong Mayock serveert met flair de obligatoire en heerlijk scherpe gitaarsolo’s, en Jake Brennan houdt het geheel strak en energiek bij elkaar. De band is met andere woorden een perfect geoliede machine, en dat na slechts twee ep’s. Na het horen van Bitter and Twisted nemen we zelfs dat verdomde punt op het einde van Basht. niet langer kwalijk. Wat we nu vooral willen, is zo snel mogelijk een liveshow op Belgische bodem.
Ontdek “Stockholm”, ons favoriete nummer van Bitter and Twisted in onze Plaatje van de Plaat-playlist op spotify.
