Paaspop 2025 (Festivaldag 3): Climaxen met de paashaas

Zondag op Paaspop is zoals een goed verstopt paasei in de paaseierenraap: je denkt dat het feest bijna voorbij is, je ziet het einde naderen, maar dan duikt er plots weer iets op om van te smullen! Hoewel het paasfeest hier al drie dagen aan de gang is, bereiken we vandaag op Pasen nog steeds nieuwe hoogtes. De festivalgangers herrijzen – de een al wat frisser dan de ander – en vinden hun weg naar het zonnige Paaspop City om gezamenlijk het echte paasfeest te vieren. Terwijl het terrein langzaam volloopt met zowel fris gearriveerde dagjesmensen als doorwinterde weekendgangers, belooft deze slotdag nog een kleurrijke mix van fuzzy gitaren, oprechte emoties en denderende beats. Een laatste dans, een laatste pint en nog één keer alles geven voor de grote finale.

Hiqpy @ Phoenix

In 2023 nam het Rotterdamse viertal Hiqpy deel aan Popronde. Meteen verworven ze hun eerste bekendheid en werden ze een hele zomer geboekt voor verschillende Nederlandse festivals. Pas daarna bracht de band zijn eerste single uit: van een straffe evolutie gesproken! De looks van de vier leden en de golvende visuals in felle kleuren zetten op Paaspop meteen de toon, ergens tussen psychedelisch en retro. De sfeer doet qua attitude denken aan Greta Van Fleet. De band leunt voluit op zijn indie-invloeden, maar durft daar af en toe stevige gitaarlijnen in te verwerken die het geheel richting rock duwen. Zangeres Abir Hamam pakt meteen de aandacht met een indrukwekkend natuurlijk charisma: ze hoeft er niet om te vragen, ze is er gewoon, alsof ze het gewoon is op podia van dit formaat of groter te staan. Haar stemgeluid is krachtig en lijkt moeiteloos uit haar te komen. Het beweegt zich soepel tussen dromerige hoogtes en meeslepende dieptes – op momenten bijna engelachtig à la Aurora. Hamam staat er met zelfvertrouwen, maar de band rondom haar tilt het geheel mee naar een hoger niveau: de leden smijten zich, zetten elke noot met overtuiging neer en vormen samen een perfect kloppend geheel.

De set is vakkundig opgebouwd, met afwisselend dromerige rustmomenten waarin de zang centraal staat en energieke passages waarin gitaren de boel even op scherp zetten. Ook op visueel vlak blijft het geheel meeslepend: blauwe lichten, vloeibare visuals en subtiele beweging zetten de sfeer en zuigen ons langzaam mee in een andere wereld. Bij momenten lijkt het alsof tekst overbodig wordt: de muziek en visuals spreken voor zich. Maar net wanneer we bijna wegdrijven, geeft Hiqpy een shot energie met het nummer “Hero”, dat ons uit de trance rukt zonder de magie te breken. De zangeres en gitarist komen los van hun microfoons en zoeken interactie met elkaar en het publiek, waarbij ze het volledige podium benutten. Naar het einde toe groeit het gevoel dat de band de toeschouwers echt meeheeft. Hiqpy sluit af met “Something”, zijn eerste en voorlopig enige single, en laat vooral het gevoel achter dat dit viertal pas begonnen is. Een band die zich razendsnel lijkt te ontwikkelen – vorig jaar nog in een veel kleinere tent hiertegenover – en die we maar beter in het gaten houden.

Hiqpy speelt op 29 april een show in Het Depot in Leuven en staat op 15 juli op de line-up van Gent-Jazz.

Elephant @ The Shelter

Deze Rotterdammers brengen warme, melancholische indiepop die perfect is om de laatste festivaldag rustig op gang te trekken. Hun debuutalbum Big Thing blijft nazinderen, live vaak nog eerlijker dan op plaat. De band vertoeft bij het opkomen in een mysterieuze setting: veel rook, een donker podium en enkel de zanger in de spotlight, die een rustig deuntje inzet. Al snel gaan extra lichten aan die het podium zacht en sfeervol inkleuren. Behalve de drummer, die zich in zijn eigen cocon blijft bevinden, harmoniseren de bandleden prachtig op de rustgevende muziek. Het resultaat is een meeslepende sound waarop de hele zaal in hetzelfde ritme zachtjes wiegt, als één kalm, bewegend geheel. Het valt ons vrijwel meteen op dat de liveopstelling van Elephant een extra man omvat: een toetseniste, die achter haar keyboard een nieuwe laag toevoegt aan de live performance. Er hangt een vrolijke, positieve energie in de zaal. De band straalt een soort Farmville/countryvibe uit, maar niet op een karikaturale of Amerikaanse manier – eerder als een stel boerenjongens die op een zonnige lentedag hun gitaar grijpen en plaats nemen op een gezellig plekje in de zon. Een ideale act voor deze paasmiddag: zacht, ontspannend en precies wat je nodig hebt om even te bekomen van alle drukte en prikkels van het weekend. De houten paletten langs de wanden van The Shelter en de barn-achtige feel van de tent dragen perfect bij aan die warme, huiselijke sfeer. Deze band, dit tijdstip, op deze plek? Een schot in de roos van Paaspop.

Elephant staat op 6 mei in Het Depot in Leuven.

Maan @ Roxy

Maan heeft zich de afgelopen jaren stevig genesteld in de Nederlandse popscene met haar mix van pop, soul en r&b. Ze trekt een breed publiek aan dankzij hits als “Het Is Over” en vooral “Stiekem”, haar collab met Goldband. Dat blijkt ook uit de stampvolle Roxy, waar we amper voorbij de ingang geraken tijdens de eerste nummers – een opkomst die Paaspop duidelijk onderschat had. Eenmaal binnen blijkt er ruimte zat en krijgen we al snel zicht op Maan en haar liveband, al lijkt het krappe podium een wat vreemde keuze voor een act met deze aantrekking. De zangeres peilt naar onze energie op dag drie van het festival, maar haar eigen enthousiasme staat op een laag pitje. Ze probeert het publiek mee te krijgen, maar de vonk springt moeilijk over. Bij “Paranoia” bijvoorbeeld mist er energie en is het geluid niet goed afgestemd. De microfoon verdwijnt in de mix en Maans toonvastheid laat het vaak afweten. Toch zijn er ook momenten waarop ze echt weet te raken: “Ze huilt maar ze lacht” komt onverwachts maar vol binnen, en voor het eerst is het muisstil in de tent. Hier toont Maan wat ze echt in haar mars heeft als artieste, met sterke vocals en emotionele impact. De kwaliteiten waarmee ze destijds doorbrak na het winnen van The Voice of Holland.

Later volgt een primeur: het gloednieuwe “Bang” klinkt verrassend fris dankzij de catchy beat en het is van Maan uit het meest energieke moment van de show. Toch blijft de rest wat vlak: de warmte, de technische issues en het wisselend enthousiaste publiek doen de sfeer geen goed. Pas bij “Stiekem” komt er echt beweging in de zaal, maar dan zijn we al aan het einde van de set. Maan heeft zeker meer in petto dan ze hier laat zien. Laten we hopen dat ze vanavond in de Apollo met Goldband op het podium verschijnt voor een herkansing van “Stiekem” en alsnog écht kan overtuigen.

Maan speelt binnenkort drie shows in België: op 23 april staat ze in de AB in Brussel, 18 mei in het Wintercircus in Gent en 31 mei sluit ze haar tour af in de Trix in Antwerpen.

Pommelien Thijs @ Phoenix

Pommelien Thijs blaast een frisse wind door de Belgische popwereld en heeft in korte tijd niet alleen ons land, maar ook Nederland veroverd met haar unieke stem en gevoelige teksten. Als Vlaanderens grootste popsensatie van het moment brengt ze liveshows die moeiteloos grote festivalpodia vullen, zonder hun intieme karakter te verliezen. Dat haar fanbase inmiddels groeit tot over de landsgrenzen, wordt meteen duidelijk bij het betreden van de propvolle tent – dit keer écht afgeladen vol. Pommelien is al bijna halverwege de set vooraleer we erin slagen ons een weg naar binnen te banen. Gekleed in zilver, haar haren dansend in de wind, zweeft ze over het podium alsof het voor haar gemaakt is. Alles klopt: de nieuwe, grotere stage die ze volledig inpalmt, het perfect afgemixte geluid, en vooral haar stem – nog krachtiger, gelaagder en zelfverzekerder dan het voorbije festivalseizoen. Het contrast met Maan enkele minuten geleden kan niet groter zijn: Pommelien spat van het podium met pure energie, enthousiasme en vakmanschap.

Bij “Meisjes van honing” weet ze het publiek stil te krijgen; haar bitterzoete stem dringt diep tot ons door. Ze verrast ons met onuitgebrachte nummers als “Doen of Zijn” en “Roekeloos”, die al luidkeels worden meegezongen – een bewijs van haar trouwe fanbase. Tijdens die eerste zingt ze ‘Wil ik je zijn, of wil ik je doen’, de existentiële vraag waar dat eerste nummer om draait. Het is precies of ze onze gedachten op dit moment kan lezen. Als Pommelien om een sitdown vraagt, dan doe je dat. Die breekt los in een explosie van ruwe, stevige gitaren, waarmee Pommelien en haar band het bewijs leveren dat pop live ook loeihard en écht live kan klinken. Ze raakt, verbaast en overtuigt, keer op keer. Haar nieuwe single “Atlas” wordt warm onthaald, en afsluiten doet ze met “Ongewoon”, tevens het perfecte woord om deze magische show samen te vatten. Pommelien ís er – en hoe.

Pommelien heeft binnenkort een reeks uitverkochte AB shows op de planning, beginnend op 29 april. Deze zomer is ze onder andere ook op Rock Werchter en Pukkelpop te zien.

Parov Stelar @ Apollo

Parov Stelar, de Oostenrijkse pionier van de elektroswing, bewijst in de Apollo nog maar eens waarom hij wereldwijd synoniem staat voor dansbare klasse. Zijn unieke mix van swing, jazz en elektronische beats smelt naadloos samen tot een zinderende liveshow die zelfs de meest vermoeide benen op dag drie weer in beweging krijgt. Het trio blazers is geen achtergronddecor, maar een drijvende kracht in de set – met afwisselende solo’s, aanstekelijke melodieën en ritmes die het publiek onophoudelijk in beweging houden. De overgang naar een iets elektronischer segment voelt als een ademhaling in het concert: kort, maar vol spanning en verwachting. Wanneer Parov en zijn band heel even het podium verlaten, laat de zaal luid en duidelijk weten dat het nog lang niet genoeg is geweest. En dan volgt het vervolg – blazers terug, zangeres terug, de energie nog intenser. Stelar switcht moeiteloos tussen genres, soms zelfs binnen één nummer, en creëert een groove die herkenbaar én verfrissend blijft. De vermoeidheid van een weekend lang feesten smelt weg zodra de beats weer binnenrollen. Met een pint in de hand, vrienden om hen heen en een collectieve euforie in de lucht, maken de Paaspopgangers van dit optreden weer een feest. Dit is geen gewone set, dit is een ervaring die nog even blijft hangen.

Bökkers @ The Shelter

Bökkers serveert rauwe boerenrock in het sappigste Nedersaksisch. Wat ooit begon als een eerbetoon aan Normaal, is intussen uitgegroeid tot een ervaren livemachine vol streektaal, bier en bakken energie. The Shelter hebben we nog niet vaak zó vol gezien – tot de nok toe gevuld, zelfs op het balkon kan nauwelijks nog iemand bij. Bökkers trekt met zijn rechttoe-rechtaan country rock-’n-rollsound een enthousiaste meute naar binnen. Geen visuele toeters of bellen, geen spectaculaire showelementen: deze band vertrouwt op pure energie en oprechtheid. Het accent van de zanger klinkt voor een Vlaming als een West-Vlaamse boer met een hete aardappel in de mond – onbegrijpelijk dus, het lijkt wel Zuid-Afrikaans – maar daar lijkt het publiek geen last van te hebben. De Nederlanders verstaan hem dus wél, en dat zorgt voor een intieme, eerlijke vibe tussen band en fans. Halverwege de set vraagt de frontman om lichtjes in de lucht voor een ballad, en The Shelter verandert in een fonkelende sterrenhemel. Niet alleen bekende nummers worden meegezongen, ook nieuw werk wordt met open armen ontvangen. Het meezingbare ‘tududu’ rolt als een golf door de tent. Het tempo blijft stijgen, nummers vloeien naadloos in elkaar over, en tegen het einde ontploft de tent: een moshpit barst los, het publiek klapt mee, vuurt ‘hey’s’ in de lucht en een sitdown zorgt voor een kort rustmoment – al blijft de energie hoog. Wanneer het einde nadert, gooit de band er met de woorden “we hebben nog vijf minuten, daar passen nog drie nummers in, toch?” er nog een versnelling bovenop. Bökkers zet The Shelter in lichterlaaie en laat een zwetende, euforische massa achter.

The Kooks @ Apollo

The Kooks, de Britse rockband die al meer dan een decennium meegaat en bekend is van tijdloze hits als “Naive” en “She Moves in Her Own Way”, blijft live bewijzen waarom zijn aanstekelijke indierock wereldwijd geliefd is. Terwijl de zonnige dag plaatsmaakt voor de eerste regenvlaag van het festival, trappt The Kooks zijn set af. Het duurt enkele nummers voor de vonk echt overslaat, maar zodra het vuur vertrokken is, krijgt de band het publiek langzaam maar zeker mee. De vermoeidheid van het weekend is voelbaar, maar toch komt er bij momenten leven in de brouwerij. Tijdens een ingetogen pianonummer verliest de zanger even de aandacht van de massa, maar hij herpakt zich snel en beweegt uitbundig over het podium. Zijn hernieuwde energie slaat over op het publiek. “Do You Wanna” wordt gebracht met een stevige portie gitaarwerk en een korte, krachtige drumsolo, gevolgd door een visueel indrukwekkende gitaarsolo die het optreden een rockrandje geeft. Als afsluiter houden ze hun grootste troef – uiteraard “Naive” – achter de hand, en die wordt op luid gejuich onthaald. Het publiek zingt uit volle borst mee en danst alsof het de eerste dag van het weekend is. The Kooks blijft relevant, en dat bewijst de band moeiteloos.

De Kooks is deze zomer op 15 augustus te zien op Pukkelpop.

Goldband @ Apollo

Goldband, op dit moment zonder twijfel nog steeds een van de populairste Nederlandse acts, levert een energieke mix van pop, rock en elektronische muziek die het publiek moeiteloos meesleept. De groep trapt af met “Mijn Stad”, een nummer waarmee meteen duidelijk wordt dat ook Paaspop wordt ‘geleefd door de nacht’. Hoewel “Ja ja, nee nee” op muzikaal vlak wat pit mist, maken de mannen dat ruimschoots goed met hun sterke vocals. Wanneer Karel het publiek oproept om de lampjes tevoorschijn te toveren en daarbij “Ik Haat Je” inzet, baadt de zaal in zacht licht en wordt zichtbaar hoeveel mensen nog steeds aanwezig zijn. In het begin blijft de performance wat statisch, maar dat verandert snel zodra de microfoonstandaards verdwijnen en de mannen hun kenmerkende energie lijken te vinden. “Witte Was” zorgt voor een collectief kippenvelmoment, met Milo’s indrukwekkende stem centraal en de harmonieën tussen de bandleden als extra laag. Halverwege de set slaat gaat het publiek dan helemaal overstag; de pit en flair die Goldband typeren zijn helemaal terug. “FML” laat zien hoe goed hun stemmen in combinatie met de beats en tekst tot hun recht komen. Bij “Noodgeval” krijgen we een verrassende gitaarsolo, vuur op het podium en drie zangers die het publiek induiken. De interactie en het spektakel geven ons even een glimp van de vroegere Goldband-shows, waar dat tikkeltje extra een standaard gegeven was. De stukadoors leveren exact wat Paaspop nodig heeft: dansbare beats, een vleugje humor en krachtige vocals. Een geslaagde afsluiter waarmee het festival in stijl wordt afgerond.

Goldband komt op 6 juni naar Gladiolen en op 5 juli naar Rock Werchter.

Terwijl de 2025-editie nog nazindert kunnen de trouwe Paaspop-gangers vanaf dinsdag 22 april hun super early bird ticket bemachtigen. Paaspop 2026 gaat door op 3, 4 en 5 april.