Beartooth @ Ancienne Belgique (AB): Moshen op de oppervlakte

Metalcore blijft in 2024 de grootste hype binnen het metalgenre, of de gemiddelde metalhead het nu wil of niet. Bands als Parkway Drive, Architects en I Prevail zijn groter dan ooit en dat hebben ze vooral te danken aan het internet. Een andere groep die binnen het subgenre al veel hoofden naar zich wist te keren is Beartooth. Het project van de Amerikaan Caleb Shomo tourt al meer dan een jaar met zijn meest recente plaat The Surface, dat hun sound nog wat knuffelbaarder maakte dan voorheen. Het moet dan ook gezegd dat de groep zich situeert op de meer poppy kant van de muziekstijl. Gisterenavond speelde de zanger samen met zijn muzikanten het eerste van zijn twee optredens in de Ancienne Belgique.

Om de feestelijkheden voor geopend te verklaren, neemt Beartooth momenteel LANDMVRKS en Polaris mee op tour. Twee acts die in metalcoreland eigenlijk best al op hun eigen benen kunnen staan. Als eerste waren de Fransmannen van LANDMVRKS aan zet om het publiek warm te spelen. De Ancienne Belgique was misschien niet uitverkocht, maar zoals dat ginds meestal gaat bij metalavonden was de zaal om tien voor zeven al vrij goed gevuld. Het duurde dan ook niet lang tot het eerste nummer “Creature” de zaal omtoverde tot een heus duw-en-trekfeest. De afbraakwerken konden met andere woorden van start gaan. De groep bracht ons een greep uit hun originele sound, die doorspekt is met trapinvloeden: in zijn eigen genre vrij uniek. Om in de gaten te houden, deze jongens.

Als we ons moeten baseren op de luisteraantallen op Spotify, is Polaris maar voor de helft zo populair als headliner Beartooth. Toch leek het publiek rond ons het meest uitzinnig voor die eerstgenoemde. De Australiërs wisten in het verleden al indruk te maken door hun innovatieve sound. Kijk maar naar een plaat als The Death of Me, dat bij critici op flink wat positieve kritieken kon rekenen. Toch kwam het merendeel van de nummers uit Fatalism, dat ondertussen al bijna even oud is als de plaat die Beartooth diezelfde avond kwam voorstellen. Nummers als “Nightmare” en “Inhumane” trokken de moshpit al mooi open en konden het aanwezige publiek klaarblijkelijk goed boeien.

Toch waren we blij met de ‘oudere’ songs die de band in hun setlist had gestoken als houvast voor de fans van het eerste uur. Bij “All of This Is Fleeting”, hoorden we het refrein luidkeels meegezongen worden, maar de absolute hoogtepunten van hun drie kwartier roem bereikte Polaris op “Masochist” en “Hypermania”, die we inmiddels allebei als metalcore classics mogen bestempelen. Bij dat laatstgenoemde nummer kwam Florent Salfati, de frontman van LANDMVRKS, nog even tonen wat hij waard was en “Overflow” droeg zanger Jamie Hails op aan overleden gitarist Ryan Siew. Spijtig dat de vocals niet altijd even goed door de mix kwamen, maar gelukkig deed het publiek goed zijn best om die lacunes op te vullen. Als we zeggen dat Polaris gisterenavond in principe de bovengrens van het mogelijke toen al bereikt had, voel je de bui waarschijnlijk al hangen.

Een halfuur nadat “The Remedy” onze oorkanalen kwam binnengesijpeld, was het aan Beartooth. Beginnen deden ze met “The Surface”, ook het eerste nummer op de plaat. Het liedje was nog maar een minuut bezig, of we hoorden al dat de stem van Caleb Shomo niet bepaald in vorm was. Op de studioversie gingen onze neusvleugels al aan het wapperen toen we hoorden hoe sterk de autotune had ingegrepen op de productie, en live stelden we vast dat dat een goede reden had. Vooral de aanloop naar het refrein klonk gewoonweg vals. Er is maar zoveel dat je als metalcorezanger kan bedekken met goed getimede screams. Het was een gevecht dat Shomo die avond nog een aantal keer zou verliezen, maar eerlijk is eerlijk: hij probeerde zich telkens goed te herpakken.

Dat Beartooth volledig ontsproot uit het brein van Caleb, is nu ook wel duidelijk. Hij wisselde bijvoorbeeld om de twee nummers van kostuum en spon zijn bindteksten meermaals veel te lang uit. Om nog maar te zwijgen van het feit dat de zanger ons net voor “The Past Is Dead” opriep ’to bang your head until your neck breaks’. Past volgens ons namelijk perfect in het rijtje van cliché’s dat de Rooms-Katholieke Kerk in de jaren ’80 gebruikte om de onschuldige parochiaan weg te houden van bij Metallica en Sepultura. Je merkte ook dat dergelijke tussenwerpsels niet bijster goed werkten om het publiek op te hitsen. De moshpits waren over het algemeen kleiner dan bij de openingsacts en bij een nummer als “Disease” hadden we toch wat meer energie verwacht.

In principe kunnen we stellen dat Beartooth gisterenavond nogal op de oppervlakte bleef. Misschien wat tegenstrijdig, aangezien de zanger zelf enkele keren deed uitschijnen dat Brussel zijn beste publiek tot dan toe bleek. Zijn band smeet zich en had zichtbaar veel speelplezier, maar toch misten we dat tikkeltje meer efficiëntie in de setlist. Zoals we al zeiden bleef Shomo veel plakken bij zijn bindteksten, zoals toen hij de soundboard omtoverde tot een geïmproviseerd B-podium en er onder andere solo een – totaal overbodig – covertje bracht van “Mr. Brightside”. Ook de voortdurende kostuumveranderingen haalden telkens snelheid uit het gebeuren, waardoor we sommige mensen na verloop van tijd op hun horloge zagen kijken. We snappen dat je je verzameling overjasjes wilt tonen, als je dan toch naar de andere kant van de wereld vliegt, maar teveel is nog altijd teveel.

Wie vindt dat we hier te streng zijn voor het optreden hopen we toch een hart onder de riem te kunnen steken met het feit dat de muzikale inkleding tijdens de hele show raak zat. Sommige songs, zoals het meezingbare “Riptide”, kregen een voorgeprogrammeerde intro, wat de show zeker ten goede kwam. Bij “Look the Other Way” voelden we dan weer dat de chemie goed zat en ook het publiek kon op dat punt in de set nog eens alles geven. Bij “I Was Alive”, hetzelfde punt waarop de bandleden werden voorgesteld en ze even de kans kregen om hun skills te laten gelden, zagen we dan weer een korte doch indrukwekkende jam. Ook deep cut “ATTN.” klonk live wat krachtiger en zette ons aan om het thuis nog eens te beluisteren. Met andere woorden: pas als Caleb Shomo op de achtergrond trad, merkten we ironisch genoeg waarom Beartooth een verdiende headliner was.

We verlieten de grote zaal van de AB gisterenavond enigszins teleurgesteld. Waar het bij LANDMVRKS en Polaris steeds in stijgende lijn ging, ontbrak het bij Beartooth vaak aan diepgang. Bij de Amerikanen draaide het spijtig genoeg te weinig om de muziek in vergelijking met hun voorgangers. Daarom laat Beartooth een dubbelzijdige indruk op ons na: de show zat goed in elkaar en de muziek klonk meestal wel strak, maar het tempo ontbrak net iets te veel om ons volledig op te winden.

Beartooth speelt vanavond een tweede show in de Ancienne Belgique.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram / Website

Setlist:

The Surface
The Past Is Dead
Bad Listener
Riptide
Disease
Hated
Might Love Myself
The Last Riff
Mr. Brightside (The Killers)
Look the Other Way
The Lines
ATTN.
You Never Know
I Was Alive

Sunshine!
In Between