Of het wetenschappelijk bewezen is, durven we niet te zeggen, maar het lijkt er vandaag de dag wel op dat je in Australië standaard geboren wordt met stalen tenen. Waarom we dat denken? Zowat elke band die de laatste jaren ontsproot in het land van de kangoeroes, heeft er een sport van gemaakt om tegen de schenen van de maatschappij te stampen. Of om het met andere woorden te zeggen: ook Down Under ontsnapt niet aan de golf aan verse (post)punkbands. Nu ja, zo vers is Amyl and The Sniffers ook niet meer. Vanuit Melbourne vuren Amy Taylor en haar drie kompanen al bijna tien jaar energiebommetjes op de rest van de wereld af, met daarbij een zelfgetitelde debuutplaat en een minstens zo krachtige opvolger als paradepaardjes – de aardbevingen van liveshows even niet meegerekend.
Amyl and The Sniffers heeft zich doorheen haar bestaan dus steeds meer op de kaart gezet en zich daarbij ook steeds meer in de kaarten van het grote publiek weten te spelen. Tours in het voorprogramma van onder meer Foo Fighters en Green Day, maar evenzeer doortochten op de bekendere (festival)podia die de wereld rijk is, hebben ervoor gezorgd dat er toch wel reikhalzend werd uitgekeken naar meer. Dat de band dat deed door gewoon haar je m’en foutisme uit de begindagen hoog in het vaandel te blijven dragen – Taylor toont haar boezem op de nieuwe albumcover en zit te plassen op die van comebacksingle “U Should Not Be Doing That” -, is een mooie verdienste. Dan is het uiteindelijk alleen maar jammer dat Cartoon Darkness een slag in het gezicht is die de impact meer mist dan raakt.
Dat Amyl and The Sniffers een ietwat andere richting zou inslaan voor Cartoon Darkness, werd aan de hand van laatstgenoemde single ook al meteen duidelijk. Meer afgelikt, meer binnen dan buiten de lijntjes, meer groove… kortom: minder van alles waar de band voor staat. Een gewaagde zet gezien de verwachtingen en het feit dat het overgrote deel van de plaat in diezelfde lijn ligt, meteen ook een zekere anticlimax. Opener “Jerkin'” zet zich op gekende nonchalante manier af tegen negativiteit in de wereld, cool en groovy, maar kabbelt in zijn totaliteit iets te toegankelijk voort. En zo komen we eigenlijk al snel in een soort gezapig poeltje terecht van voorspelbaarheid, waarin het venijn iets te ver zoek is.
“Chewing Gum” heeft nog wel een coole gitaarsolo in zich en het idee achter “Big Dreams” – een soort punkballad – is op zich wel cool, maar we krijgen toch al snel het gevoel dat het tempo zo laag ligt, dat het er naar Amyl and The Sniffers-normen niet helemaal uitkomt. Goede voorzetten, maar geen enkele gaat definitief tegen de touwen. Misschien komt het door het feit dat de Australiërs een volwassen plaat wilden maken, eentje die hun persoonlijke groei, maar eveneens die als band doorheen de jaren in de kijker probeert zetten. Oké, ze mogen de wereld nog steeds met de neus op de feiten proberen te drukken, maar als je dat niet op een manier doet die de aandacht trekt, dan komt de boodschap maar moeilijk aan.
Maar als je weet dat een punkplaat met dertien nummers net iets meer dan een halfuur duurt, dan kan je er al op voorhand donder op zeggen dat er ook een paar stevige, korte bangers op de tracklist staan. En bij Amyl and The Sniffers zijn dat ook meteen de songs die de boel redden. “It’s Mine” is niets meer anderhalve minuut met beide voeten op het gaspedaal staan, met daartussen ook nog een paar solo’s gepropt. Zo luid dat de klank niet eens zuiver onze gehoorkanalen binnenschuurt. Een tempo waarop Cartoon Darkness in het hart van de plaat nog even verder scheurt. “Motorbike Song” zit op diezelfde vibe, hetzij met een leren jasje errond, en ook het daaropvolgende tweeluik “Doing In Me Head” / “Pigs” mag er zeker zijn. Dat het er daar weliswaar iets toegankelijker aan toegaat, lijkt iets te zijn waar we anno 2024 vrede mee moeten nemen bij de band. De pure rauwheid zit er nog altijd in, hetzij iets meer gepolijst.
En het is die definitieve punch die we iets te vaak missen doorheen Cartoon Darkness. Is het daarom altijd slecht? Zeker niet. De surfy vibe in “Do It Do It” maakt er meteen ook een plezant nummer van waarop een zomerse moshpit bijna een verplichting is, of de inleving in een “Tiny Bikini” is zeker met een goede bedoeling, maar dat experiment zorgt er meteen ook voor dat Amyl and The Sniffers zijn handelsmerk een beetje uit het oog verloor. Een voorzichtige blauwe plek dus, in vergelijking met de vorige platen waar we bont en blauw mee in de gracht belandden. Een poging tot vernieuwing, waar de Australiërs iets meer leergeld dan gewild voor lijken te moeten betalen. Er staan zeker kolkende nummers op plaat drie die makkelijk de moshpit van ouder werk in leven zouden kunnen houden, maar het ziet ernaar uit dat Cartoon Darkness op het podium voor meer rustpunten dan energiebommen zal zorgen.
Op zondag 17 november staat Amyl and The Sniffers in Ancienne Belgique en op maandag 18 november in de Ronda van TivoliVredenburg.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Motorbike Song”, ons favoriete nummer van Cartoon Darkness, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
