Barns Courtney & The Struts @ La Madeleine: Waar rock is, daar is vuur

La Madeleine werd gisteren overspoeld door een dubbele dosis Britse rock-‘n-roll. Barns Courtney en The Struts sloegen namelijk de handen in elkaar om onder de naam The Grand Union Tour de Europese zalen onveilig te maken. Barns Courtney bracht deze zomer, na een radiostilte van ruim vijf jaar, zijn derde album Supernatural uit, terwijl de nieuwe plaat van The Struts binnen een kleine maand al een kaars mag uitblazen. Wereldschokkend waren beide langspelers allesbehalve, maar de bands hadden gelukkig genoeg materiaal bij de hand om een leuke show te kunnen neerzetten. Bij The Struts liep dat van een leien dakje, terwijl Barns Courtney het lot niet aan zijn kant leek te hebben.

Voor de eerste klanken muziek moesten we vroeg zijn, want iets voor zeven uur opende James Bruner de avond. Aanvankelijk leek hij een typische songwriter te zijn, maar na zijn eerste nummer, solo, voegde zijn band zich bij hem. Het geluid werd meteen krachtiger, met gitaren die heerlijk naar voren kwamen. Bruner, afkomstig uit Nashville, speelde met enthousiasme en had de présence om het podium te vullen. Het enige minpunt waren zijn clichématige bindteksten, die zijn natuurlijk talent wat ondermijnden. Verder was het optreden vermakelijk. Hoogtepunt was het voorlaatste nummer “Alibi”, dat vol flair zat, terwijl afsluiter “Better Days” een flinke dosis theatraliteit kreeg. Al met al was het een sterk begin van de avond.

De volgorde van wie als laatste mocht spelen, werd op voorhand bepaald. En zo was het The Struts dat om kwart voor acht de sirenes liet loeien door La Madeleine. Het viertal uit Derby koos voor een directe aanpak en veel animo op opener “Primadonna Like Me”. De strakheid zat er meteen in en Luke Spiller toonde zijn soepelste bewegingen. La Madeleine ging al goed mee, maar kon een extra zetje gebruiken. In die zin was “Fallin’ With Me” een verstandige keuze om het ijs te breken met de nodige ‘ooooh’s’, al was het toch “Body Talks” dat als partystarter de enthousiasmebarometer naar een hoger niveau bracht. Met de nodige coolness werd er een fijne outro aan vast gebreid, die toonde dat The Struts in al die jaren zijn speelvreugde nog niet verloren is. De virtuoze kant kwam dan weer boven tijdens het poppy “Too Good at Raising Hell”.

De band uit Derby begon strak en hield die lijn constant aan. Podiumbeest Luke Spiller was vanzelfsprekend niet verlegen om zich volledig in het zweet te werken en had met zijn overgave het publiek in zijn achterzak zitten. Tijdens het nieuwe “Can’t Stop Talking” kreeg hij bijvoorbeeld iedereen moeiteloos aan het zingen en bij glamrocker “Better Love” gingen de handen vlotjes op elkaar. In zijn extraverte houding deed hij ons soms denken aan een hybride kruising tussen Freddie Mercury en Mick Jagger, maar dan met een moderne twist. De zelfverklaarde The Struts-klassieker “Pretty Vicious” was in ieder geval het uitgelezen nummer om zijn veelzijdigheid achter de microfoon te tonen, al ging gitarist Adam Slack uiteindelijk met de pluimen lopen. In een rotvaart schudde hij zomaar even een lekker solootje uit zijn mouw en deed hij dat ook nog eens simpel lijken.

Het feelgoodgehalte was groot bij The Struts en we werden gewoon goed onderhouden door het viertal. Hun metier hebben de leden niet alleen onder de knie, maar ze speelden ook nog eens met enorm veel plezier. Een uur was bovendien de ideale lengte om de vaart erin te houden en zo belandden we voor we het goed en wel beseften al bij het einde van de set. “Put Your Money on Me” kreeg iedereen aan het springen en was het ideale moment voor Spiller om de zaal in te duiken en het publiek op te splitsen voor een heuse meezingbattle. Alsof dat nog niet genoeg was, drong hij iedereen op om te bevriezen en voor het laatste refrein alle remmen los te gooien. Zo gevraagd, zo gedaan. Het laatste “Could Have Been Me” bevatte nog eens de nodige dramatiek en was een toepasselijk epos van een plezierige show. The Struts maakte het Barns Courtney aartsmoeilijk om daar nog overheen te geraken.

Er was kennelijk al een kleine minderheid vertrokken na The Struts, maar er bleef ruimschoots genoeg publiek over voor Barns Courtney. De Brit heeft de afgelopen jaren vooral ingezet op een doorbraak in de Verenigde Staten, waardoor het vertrouwde Europa wat op de achtergrond raakte. De sterren waren hem echter niet gunstig gezind. Een dokter raadde hem af om op te treden en zijn stem te sparen, maar dat advies legde hij naast zich neer. Gemakkelijk zou het dus niet worden en bovendien liet de techniek het afweten. Spontaan werd besloten om het optreden volledig om te gooien en het akoestisch te doen. Een kleine anticlimax na zoveel energie van The Struts, maar Barns Courtney maakte er het beste van.

Dat zijn stem beschadigd was, konden we al ondervinden op “Hard To Be Alone”. De hoge noten in het refrein werden met moeite bereikt en we hoorden dat de stembanden stevig onder druk stonden. Het werd dus geen gemakkelijke klus, maar hij bleef doorzetten, zoals een echte rockgod dat doet. In akoestische versie misten nummers als “Golden Dandelions” en “Hellfire” de energie en de drive, al viel het desondanks niet helemaal dood. Zijn zelfrelativerende humor en interactie met het publiek hielden het leuk en toonden dat hij ook ad rem zijn plan kan trekken. Net op het moment dat zijn stem het definitief dreigde op te geven, gebeurde er toch nog een onverwacht wonder. De geluidsinstallatie op het podium werkte weer (deels) en zo kon er toch nog met de volledige band gespeeld worden. Weliswaar waren er hier en daar nog wat technische problemen, maar daar speelden ze gewoon door. “99” werd in zijn ruwe en imperfecte gedaante zelfs authentieker. Met band brachten ze ook nog “Golden Dandelions”, dat in de volwaardige versie het middelste gedeelte van de zaal meekreeg.

Met band kon Barns Courtney des te meer openbloeien en zich uiten als frontman. Dat deed hij welgeteld vijf nummers lang, maar die volstonden om de nasmaak van de anticlimax te vervagen. “Kicks” stampte als vanouds tegen de schenen en kreeg het overgebleven hongerige publiek van de grond. De energie zat er nog in, wat welkom was, want met “Fire” had Barns Courtney nog een laatste vuurbal in zijn kanon geladen. Zijn bekendste nummer zorgde niet toevallig voor de meeste animo in het publiek en kon met gemak meegezongen worden. Een sitdown en een opgeblazen outro later was het dan toch definitief gedaan. Barns Courtney maakte er met andere woorden het beste van en zorgde ervoor dat niemand teleurgesteld huiswaarts moest keren.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist The Struts:

Primadonna Like Me
Fallin’ With Me
Body Talks
Too Good at Raising Hell
Dirty Sexy Money
The Ol’ Switcheroo
Can’t Stop Talking
Kiss This
Better Love
Pretty Vicious
In Love with a Camera
Put Your Money on Me
Could Have Been Me

Setlist Barns Courtney:
Hard To Be Alone
Golden Dandelions
Little Boy
Hellfire
Sinners
Supernatural
Good Thing
(Onbekend)
Glitter & Gold
“99”
Golden Dandelions
Kicks
Fire