© Emily Rieman
In tegenstelling tot de grote vier van Seattle — Alice in Chains, Pearl Jam, Nirvana en Soundgarden — heeft Mudhoney altijd genoegen moeten nemen met bescheiden roem. Net als de Melvins blijft de band echter een vaste waarde binnen de alternatieve gitaarmuziek, mede dankzij hun pioniersrol in het genre. Met uitzondering van basgitarist Guy Maddison, die de band in 2001 kwam versterken, vormen Mark Arm, Dan Peters en Steve Turner sinds 1988 de kern van de groep. Dat een dergelijke muzikale verbintenis anno 2024 nog steeds standhoudt, is op zijn minst opmerkelijk. Toch teert Mudhoney allesbehalve op het verleden. In april brachten ze hun elfde studioalbum Plastic Eternity uit, wat wederom een goede reden was om de Atlantische Oceaan over te steken. De Eindhovense noisejongens van SØWT mochten direct mee als een van de vaste supportacts tijdens deze Europese tournee. Jong en oud samen op pad zorgde in de Botanique voor grenzeloos gitaarplezier.
Dat het de eerste Belgische show van SØWT was, viel niet op. Met hun debuut Kids Hurting Kids heeft het kwartet al een solide livereputatie opgebouwd, met optredens naast onder andere Tramhaus, op Misty Fields en tijdens een korte tournee door het Verenigd Koninkrijk. Zonder veel woorden te verspillen, lieten de Eindhovenaren de zwartgalligheid van het leven op ons neerdalen. De kruisbestuiving van lichtjes industriële noise en punk kwam vanaf de eerste noot direct hard binnen. Echt noemenswaardige melodieën waren nauwelijks te onderscheiden, maar de intensiteit bleef onverminderd hoog. Vooral wanneer zangeres en bassiste Danielle Warners haar stembanden liet schuren en begon te schreeuwen, kregen we plots een blackmetalgevoel. Gezellig was het allerminst, maar iedereen bleef gefascineerd toekijken. Zeker tijdens de heftige drumpartijen van Martijn Claessens voelden we onze trommelvliezen trillen. SØWT lijkt ons dan ook een uitstekende band voor nichefestivals zoals Sonic City of Leffingeleuren.
De jaren leken geen vat te hebben op Mudhoney. De grungepioniers trokken zich nergens iets van aan, en dat straalde door in hun hele performance. Had iemand die avond analoge foto’s genomen, dan leek het alsof je een concert uit de jaren 90 bijwoonde. De weemoedige klanken van “If I Think” uit hun debuutalbum zetten meteen de toon: back to basics. Zodra de gitaren waren ingeplugd, volgden de nummers elkaar in hoog tempo op. Helaas ontbraken de pieken, maar diepe dalen bleven ook uit; Mudhoney bleef op een vlakke lijn hangen, waarbij strakheid de boventoon voerde. Alleen Arm’s stem klonk af en toe wat slap en onverstaanbaar, maar de rest van de band vond elkaar blindelings.
De schaarse rustmomenten kwamen tijdens het wisselen van gitaren, wanneer de band het publiek een vleugje tederheid voorschotelde. Maar voor het zover was, bracht het fuzzy “Judgement, Rage, Retribution and Thym” al snel de eerste zweetdruppels op onze voorhoofden. Het publiek leek misschien wat apathisch, maar genoot stiekem van de gitaarstorm op het podium, waardoor de temperatuur gestaag steeg. Wie snel naar de bar wilde glippen, miste wellicht de alternatieve hit “Touch Me I’m Sick,” waarbij Arm zich volledig liet gaan en het publiek meesleurde in zijn expressie. Toeval of niet, het gevoelige “Little Dogs” op Werelddierendag vond precies het juiste moment en gaf het publiek weer wat ademruimte.
“F.D.K.” bood echter geen rust; de drie-akkoordenpunkriffs vlogen ons om de oren en bleven verrassend strak. Mudhoney was hun vermogen om een geluidsmuur op te trekken niet kwijt, net zomin als hun aversie tegen grote statements. Gezien de huidige politieke trend in de VS en Europa had “Flush the Fascists” een hele polemiek kunnen ontketenen, maar de Amerikanen kozen voor een rauwe, directe boodschap zonder nuance. Dat was op zichzelf verfrissend, net als hun eenvoudige uitstraling: polo’s, afgebleekte jeans en T-shirts. Hun outfits bliezen ons misschien niet van de sokken, maar het respect voor hun roots maakte veel goed.
Hoe eentonig het soms ook werd, Mudhoney gaf het publiek waar voor zijn geld. Wanneer Arm zijn gitaar weglegde, trad hij meer op als frontman. Zijn luchtige grap over het gebrek aan tijdsbesef leidde soepel naar “Next Time,” waar zijn energieke poses en gekrijs een hoogtepunt bereikten tijdens “Chardonnay.” Die energie wisten hij en de band nog een goede twintig minuten vast te houden. Drummer Dan Peters, de stille kracht, sloeg als een machine onvermoeibaar de hardste klappen. Na anderhalf uur vol energie was een bisronde niet echt nodig, maar “Suck You Dry” vormde toch een krachtige afsluiter, waarbij de laatste frustraties eruit werden geknald en het publiek mentaal opgeladen het weekend in kon. Het mag misschien niet de meest memorabele avond zijn geweest, maar één ding was zeker: de Amerikanen bleven trouw aan hun koppigheid en lieten zich niet vastpinnen op een stoffig imago.
Mudhoney speelt morgen, 5 oktober, op het indoorfestival Come As You Are in de Effenaar, en geeft zondag een los concert in VERA Groningen.
Setlist:
If I Think
Move Under
Get Into Yours
Nerve Attack
Into the Drink
Almost Everything
Judgement, Rage, Retribution and Thyme
Good Enough
Sweet Young Thing (Ain’t Sweet No More)
Touch Me I’m Sick
Little Dogs
You Got It
Who You Drivin’ Now?
Souvenir of My Trip
Tom Herman’s Hermits
F.D.K. (Fearless Doctor Killers)
Oh Yeah
Flush the Fascists
Next Time
Chardonnay
Paranoid Core
Human Stock Capital
21st Century Pharisees
One Bad Actor
Suck You Dry
Here Comes Sickness
In ‘n’ Out of Grace
