Gent Jazz 2024 (Festivaldag 4): Een intens slot

Door de extra lange editie van Gent Jazz zitten we bij de vierde festivaldag nog steeds in het prille begin. Onder meer Bill Frisell, Diana Krall, ANOHNI and the Johnsons en Jamie Cullum passeerden al de revue. In dat lijstje van grote namen staan na de vierde dag ook Asaf Avidan, die vorig jaar nog een heel sterk optreden in de Bozar gaf, en de Franse pianist Sofiane Pamart.

Alexis Ffrench @ Main Stage

Alexis Ffrench was om kwart voor vijf de eerste act van de dag. Veel volk zat er dus nog niet in de tent en dat bleek ten onrechte, want de Britse pianist zorgde wel voor de eerste kippenvelmomentjes van de dag. Met zijn melodische pianospel dat makkelijk op de emoties werkte en rustgevende, tegelijk ook transcenderende visuals, afgewisseld met mistroostige video’s, had Ffrench alle troeven in huis om een snaar te raken. Met “These Days”, waarin elementen van Beethovens “Für Elise” verwerkt zaten, gaf hij het publiek ook nog op een heel indrukwekkende manier ene puntje van herkenning, waarmee hij nog wat meer punten scoorde. Wie vroeg afzakte naar de Bijlokesite mag gerust stellen dat hij daarvoor beloond werd.

Orson Claeys @ Garden Stage

Voor Orson Claeys op de Garden Stage zat mede door het brandende zonnetje al de grootste hoeveelheid volk klaar die we deze editie al gezien hebben voor een concert op het kleine podium. Samen met een percussionist en iemand die de oud magnifiek beheerst, zette hij eigenzinnige creaties neer die ofwel door de piano of de oud werden gedragen, met de drums als lijm van het geheel. De vermenging van jazz met de oosterse muziek was er eentje die perfect paste bij het doorkomende zonnetje en dat leverde op zijn beurt een geslaagd concert op.

The Bony King of Nowhere @ Main Stage

Zo goed als de omstandigheden voor Orson Claeys aansloten bij de muziek, zo slecht pasten die van The Bony King of Nowhere bij de zijne. Op de Main Stage stond hij voor een vrij lege tent en laat dat nu net zijn wat het slepende gehalte van zijn songs op een negatieve manier accentueert. Bram Vanparys was nochtans goed bij stem en foutloos was het in zijn totaliteit ook, maar onderhoudend was het helaas niet en panache kwam er pas bij bij het laatste nummer. Steek The Bony King of Nowhere in een intiemere setting en het komt waarschijnlijk goed, maar in een grotendeels lege tent op de Main Stage van Gent Jazz was dat helaas niet het geval.

Supermarket @ Garden Stage

Hoewel het zonnetje alweer gaan schuilen was, kregen we bij Supermarket wel weer de gelukzalige zomervibes. Het project van de Italiaanse gitarist Alfredo Nuti liet zich kenmerken door de voortdurend aanwezig elektrische gitaar waarop hij de ene na de andere originele en tegelijk ook aanstekelijk en makkelijk in het oor liggende licks uit toverde. Er viel niet veel anders te doen dan het muzikale talent van Nuti te bewonderen, dus dat hebben we dan ook maar gedaan.

Asaf Avidan @ Main Stage

Wie dacht dat hij met Diana Krall of met ANOHNI de strafste stem van het festival gezien had, zal daar na vanavond waarschijnlijk wel anders over denken. Zeggen dat Asaf Avidan het publiek volledig overrompelde, zou zelfs nog een understatement zijn. De zanger opende met de prachtige pianoballad “Rock Of Lazarus”, waarbij hij zijn kenmerkende, door merg en been gaande stem al een eerste keer in overdrive liet gaan.

Voor “Maybe You Are” nam hij met zijn een van zijn gitaren voorop op het podium plaats, om het nummer in te leiden met een emotionerende harmonicasolo. Daarna was het hek volledig van de dam met “Over You Blues”, waarbij zijn harmonica wederom in overdrive mocht gaan, de opzwepende akoestische blueslicks naar ons hoofd werden geslingerd en de hele zaal begon mee te klappen. Asaf Avidan was nog geen halfuur bezig en mocht zijn eerste staande ovatie al ontvangst nemen.

Het was mooi om te zien hoe sommigen hier op hun stoeltje op Gent Jazz hun eerste kennismaking met Avidan hadden en volledig overrompeld werden door het talent dat langs alle kanten van de artiest afdroop. Tegen het einde, dat vijftien minuten langer duurde met twee extra nummers waarvoor hij als eerste subheadliner de toestemming kreeg, stond de teller op vijf staande ovaties en de beste man had er gerust zes, zeven, acht of meer kunnen krijgen. Wie de set van Asaf Avidan nog wil overklassen op deze Gent Jazz zal van hele goede huize moeten komen, maar het lijkt toch vooral een onmogelijke opdracht.

Sofiane Pamart @ Main Stage

We moeten toegeven dat we met eender wie die na Asaf Avidan moest komen medelijden zouden hebben gehad, maar bij Sofiane Pamart bleek dat helemaal niet nodig te zijn. Het Noord-Franse pianowonder begeesterde een klein anderhalf uur lang met vliegensvlug pianospel, dat met name uitblonk in intensiteit. Op een bepaald moment klapte publiek zelfs mee met Pamart, terwijl hij het publiek ook een keer moest aanmanen om te stoppen met applaudiseren om zijn nummer te kunnen afwerken. De keren dat hij dan wel het applaus in ontvangst nam, stond de Fransman vooraan op het podium zoals een allesoverheersende keizer, om dan weer geniepig te lachen wanneer hij achter zijn piano zat. Ook Pamart mocht na een tijdje de staande ovaties aan elkaar rijgen en scoorde daarbij nog bonuspunten met zijn versie van “Les yeux de ma mère”, dat in de eerste toegift werd gevolgd door Aznavours “La bohème”. Dat Pamart van het zelfvertrouwen blaakt op en naast zijn piano kon zich niet duidelijker uiten.

De vierde dag van Gent Jazz opende gezapig met op de Main Stage het heerlijk mistroostige pianospel van Alexis Ffrench en een helaas wat mak The Bony King of Nowhere. Naar gelang de avond vorderde, schoot de intensiteit de lucht in met een werkelijk weergaloze Asaf Avidan en de mirakels die Sofiane Pamart op zijn piano verrichtte.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!