Gladiolen 2024 (Festivaldag 1): Hondenweer, uitgelaten sfeer

Overstromingen in Noord-Frankrijk, code oranje in Luik, geel in Limburg en ook in de Kempen is het hondenweer. Niet meteen hetgeen waar je aan denkt bij de woorden ‘frisse pinten’, ‘kamperen’, en ‘festival’. Brute pech voor de eerste dag van Gladiolen dus, maar het was niet anders. Het festival had in extremis nog gezorgd voor extra schuilplaatsen op het terrein, en die plaatsen waren nodig, want al ruime tijd op voorhand was het tweedaagse Olense festival genadeloos uitverkocht. Vermoedelijke daders: publiekstrekkers Pommelien Thijs, Bazart, Selah Sue en Hellmut Lotti Goes Metal. Klinkende namen op het hoofdpodium, maar ook daarnaast beloofde het interessant te worden, want editie 2024 wijdde De Keef in, een vierde podium waar de festivalgangers wat meer alternatieve genres konden ontdekken. In tegenstelling tot het hoofdpodium, is De Keef niet overdekt, dus was het bij aanvang nog maar de vraag of de nieuwe stage een succes zou worden of letterlijk en figuurlijk in het water zou vallen.

BLUAI @ MARS Main Stage

Aanvankelijk had de organisatie Mayorga geboekt om de Main Stage voor geopend te verklaren, maar die annuleerde om gezondheidsredenen. Een meer dan waardige vervanger vond de organisatie in BLUAI. Hoofdpodia openen; de dames zijn er duidelijk niet vies van, want net zoals ze dat op de zondag van Rock Werchter zullen doen, deden ze dat ook op openingsdag van Gladiolen. Een soort van generale repetitie zeg dus maar.

De openingsakkoorden van “Keep Up With The Boys” toonden meteen dat er pit schuilt in de live-vertaling van debuutalbum Save It For Later. Het optreden kwam wat gezapig op gang en bij aanvang konden de stille genieters de nakeuvelaars niet de baas. De band van frontvrouw Catherine Smet slaagde er naar mate de set vorderde beter in om die praters het zwijgen op te leggen en hen bijgevolg te transformeren in voorzichtig schuifelende dansers. De sound van de girlband vulde de tent niet altijd helemaal, maar het zwierige “Better, I Swear” gleed lekker binnen en kreeg de handen op mekaar; ook het einde van “Sad Boy, Angry Boy” was een voltreffer. “My Kinda Woman” kon rekenen op herkenning, en ook dat bleek te werken. In de grote tent en met een niet al te oplettend publiek kwam de fijne indiemuziek van BLUAI jammer genoeg niet helemaal tot zijn recht, al kregen zij die wel aandachtig luisterden een fijne opwarmer van de avond voorgeschoteld.

Pommelien Thijs @ MARS Main Stage

Propvol stond de tent. Al van bij het concert daarvoor waren fans van Pommelien Thijs zich strategisch naar voren aan het wringen. Ook wie achteraan stond, voelde de condens van zijn buren in de nek. Ongewoon. De zangeres kwam met een bombastische productie naar Gladiolen; lichten waar nodig, een decor vol mossen, een band in de rug en allen stijlvol in het wit. Zijzelf bruiste van de energie en haalde probleemloos iedere uithaal.

Van meet af aan scandeerde het publiek elk nummer mee, geen wonder, want in mum van tijd had Pommelien de laatste jaren genoeg materiaal bijeen gesprokkeld om een uur te vullen met alleen maar hits en nog grotere hits. “Zilver” was zo’n hoogtepunt, maar ook pakweg “Erop Of Eronder” en zelfs opener “Entertainment” zette de tent in lichterlaaie. Het zoete “Kleine Tornado” deed iedereen naar zijn zaklamp grijpen en als we “Het Beste Moet Nog Komen” mochten geloven, dan beloofde dat veel moois voor de rest van de avond, want ook daar was het al sfeer dat de klok sloeg. Pommelien Thijs toonde ook de Kempen dat ze de naam popprinses meer dan waard was, al hoefde ze dat al lang niet meer te bewijzen, toch?

Compact Disk Dummies @ MARS Main Stage

‘Hebben jullie zin in een beetje seks?’ ‘Ja! En laat ons alle hoeken van de kamer zien!’, wouden we daarop antwoorden. Van de kamer werd het niet, van de tent wel, want Compact Disk Dummies-frontman en Duracellkonijn Lennert Coorevits zag er tijdens zijn optreden iedere uithoek van. De broers putten het eerste deel van hun set voornamelijk uit hun nieuwe lp The Signal. “There’s No Sex Without You” galmde na de eerder geciteerde woorden uit de boksen en zette meteen de heupbewegingen in gang. De zanger zelf gaf daarbij het goede voorbeeld. Voor “Ballet Dancer” ondersteunde hij even de drums met wat slagwerk en bij “The Signal” gingen er bijna heel wat schouders uit de kom bij het publiek; was het niet van het dansen, dan wel omdat er iemand op ging zitten.

Het nieuwere werk warmde de Main Stage al volledig op, en dan moest het wat minder recente, nog bekendere werk, nog komen. Tijdens “Cry For Me” splitte Lennert de mensenzee Mozesgewijs in tweeën. Het is geweten: geef hem geen verhoog of iets dat op een klimrek lijkt, want Lennert probeert er in te klimmen. Geen al te gevaarlijk stunts deze keer, al dook hij tijdens “Holy Love” wel op aan de PA, om van daaruit ook de achterkant van de zaal mee te nemen in het Compact Disk Dummies-verhaal. Dat miste zijn effect niet, want het nummer mondde uit in een energiek hoogtepunt. Alvorens uiteindelijk nog enkele bisnummers te spelen, verlieten Lennert, Janus en drummer Robin Wille het podium, om er dan – na een subtiele Nonkels-referentie – nog een laatste lap op te geven met “The Reeling” als summum.

The Priceduifkes @ De Keef

Klokslag twaalf: het ideale moment om poolshoogte te gaan nemen aan het nieuwe podium De Keef. De hele avond was het er redelijk rustig geweest, maar dat was buiten The Priceduifkes gerekend. De afgelopen maanden verkeerden de Kempenpunkers in onder andere Japan en Italië, maar op Gladiolen kwamen ze weer een thuismatch spelen. Hun eerste optreden ooit dateert al van oktober 2004, in Olen nota bene. Zo’n kleine twintig jaar later stond de band er andermaal en dat zorgde voor een klein full circle-momentje bij de bandleden.

Het terrein zag er gortig uit. Het regenwater sijpelde via de modder onze schoenen in: precies de setting waar een band als The Priceduifkes excelleert. Al snel zaten de punkers ons als een roedel hongerige hellehonden op de hielen en sneden ze de ene scherpe gitaarriff na de andere aan. Dat de band de laatste maanden heel wat tijd op het podium doorbracht, was duidelijk, want de leden waren erg goed op elkaar ingespeeld. Het terrein voor De Keef lag er dan wel drassig bij, geen haan die daar naar kraaide. De moshpit opende vanaf lied één en die zou het hele concert lang enkel maar uitdeinen. Een sterke thuismatch van de Kemphanen; geen wonder dat de security tijdens het optreden Barngewijs de ingang voor De Keef moest afsluiten. Het nieuwe podium is dus meer dan goedgekeurd.

Bazart @ MARS Main Stage

Aangezien een groot deel van het optreden van The Priceduifkes overlapte met dat van Bazart, konden we nog slechts de helft meepikken van die laatste op het hoofdpodium. Daar zat de sfeer er vooraan duidelijk al goed in, want er werd vlijtig op en neer gesprongen op “Maanlicht”. Mathieu Terryn en de zijnen zagen er andermaal elegant uit op het podium, waar achter zich in het groot de zes letters van hun bandnaam prijkten. Bij “Telkens Als Je Gaat” bleek het wat moeilijker dan verwacht voor de mensen om de lampjes in de lucht te houden en moest de frontman een aantal keren aanstalten maken. Meer dan terecht kreeg drummer Mario Goossens na dat nummer de handen op mekaar voor zijn bewezen diensten in het slot.

De band speelde elk nummer haarfijn, al moet gezegd dat sommige nummers nogal onpersoonlijk aanvoelden en alles wat te veel binnen de lijntjes, vermoedelijk meer door de routine dan de goesting, want Terryn leek er wel zin in te hebben. Ook Bazart kon terugvallen op heel wat herkenbare hits. “Goud” was niet de gedoodverfde afsluiter van de avond, maar liet wel iedereen op de knieën gaan voor de immer gevreesde sitdown, met confetti als welverdiende beloning. Het nummer dat de set wel afsloot, was “Denk Maar Niet Aan Morgen”, dat door de blazers voorzien werd van wat extra dramatiek. A capella brulde het publiek het refrein nog mee: ‘Denk maar niet aan morgen / Elk eind een nieuw begin / Als we weten wat het wordt / Wat heeft het dan nog voor zin?’. Wijze woorden om de Olense festivalgangers de nacht in te sturen.

Wie nog niet naar huis wou, kon nog terecht in de Main Stage voor beats van Amber Broos, in Club Vedett voor die van Jeroen Delodder of in De Keef voor wat nostalgische rock en grunge uit de mouwen van Pablo Honey. Gladiolen dag één startte somber, al lag dat voornamelijk aan het weer. Op het terrein was het soms meer schaatsen dan wandelen, maar niemand die daar iets om gaf. De sfeer zat er de hele avond opperbest in en ook de muziek stelde niet teleur. Dat doet uitkijken naar dag twee.

Onze recensie van dag 2 lees je hier.