InstagramLiveRecensies

Simple Minds @ Sportpaleis: Tournée Générale

© CPU – Stijn Verbruggen

Wat Kurt Cobain betekende voor de jeugd in de jaren negentig, was Jim Kerr voor de generatie ervoor. Al moesten de Schotse zanger, samen met Charlie Burchill, het toen opnemen tegen Bono en The Edge. Begin jaren tachtig vochten Simple Minds en U2 een robbertje uit over wie de meest succesvolle band op aarde was. In hun geliefde België werd deze ‘concurrentiestrijd’ het hevigst uitgevochten op Torhout/Werchter. Op de editie van ’83 was retrospectief zichtbaar dat U2 en Simple Minds hun wegen zouden scheiden. De één bleef optreden in arena’s en festivalweides, terwijl de ander het traditionele concertcircuit opzocht. Inmiddels bestaat Simple Minds dankzij verschillende wisselingen in de livebezetting al 45 jaar en lukt het ze nog steeds om een Sportpaleis stijlvol uit te verkopen. Nieuwe albums zoals Direction of the Heart zijn op zijn zachtst gezegd charmant, maar tijdens de Global Tour kwam iedereen voor één ding: hits. Die waren goed verspreid en in overvloed aanwezig.

© CPU – Stijn Verbruggen

Voordat we ons volledig konden laten meeslepen door Simple Minds’ reis door de wereld, kreeg Del Amitri de kans om de zeilen te hijsen. Ze werd speciaal voor deze tournee uitgekozen als zeer speciale gast. Del Amitri en Simple Minds gaan als Schotse eightiesbands way back, dus het slot van 45 minuten was een gulle gift. Vanwege het vroege tijdstip was de zaal nauwelijks gevuld, waardoor Del Amitri genoegen moest nemen met een publiek dat nog moest wennen aan de zaalopstelling. Het middenveld was namelijk niet verlicht. Hierdoor moesten de bezoekers tijdens de set strompelend hun plaats vinden. Mogelijk was dit echter niet zichtbaar vanaf het podium.

De Schotten rockten afwisselend op de klassieke manier. Gitaarsolo’s, orgelharmonieën en akoestische stukken vormden de basis van een solide set. Het enige dat ons moeilijk bijbleef, waren nummers die echt bleven hangen. Ondanks de jaren tachtig-vibes en de landelijke verwantschap, slaagde Del Amitri er helaas niet in om het Sportpaleis echt te boeien. Toch liep de zaal geleidelijk voller, wat misschien een kans biedt dat het laatste kwartier hernieuwde interesse kan opwekken. Een eigen show in de Roma of het Depot lijkt dan weer een reële optie. Het was immers niet zo dat het vijftal slordig of ongeïnspireerd optrad. Bovendien waren de laatste nummers een goede overgang naar wat Simple Minds ons zou voorschotelen.

© CPU – Stijn Verbruggen

We konden onze klok gelijkzetten met de precisie waarmee Simple Minds de show zou aanvangen. Stipt om half negen luidde een clicktrack “Waterfront” in. Kerr en zijn bataljon hadden het Sportpaleis onmiddellijk in hun greep. Hoewel het geluid door de zaal overdreven galmde, sprong het middenplein op uit hun stoelen toen Kerr ‘up’ scandeerde. De frontman was, net als het publiek, in de weekendmodus en helemaal klaar om meer dan twee uur lang ‘big’ en ‘shitty songs’ te spelen. Zijn vinger draaide daarbij rondjes alsof hij in zijn stamcafé voortdurend whisky on the rocks bestelde. Van de nieuwbakken toetsenist Erik Ljunggren tot de ‘man in black’ Charlie Burchill, verkeerde Simple Minds in deze zoveelste liveversie in bloedvorm. In plaats van kwistig om te gaan met confetti en andere prullaria, volstonden enkele ledschermen en een strakke lichtshow om de aanwezigen naar het podium gericht te houden.

Wat betreft de songkeuze, vooral in het eerste uur, ervoeren we echter dat Simple Minds een beetje bleef hangen in het verleden. De subtiliteit van het begin verdween bijvoorbeeld bij “Let There Be Love”, een nummer dat door de neonkleurtjes iets te melig en simpel overkwam. Desondanks begonnen de instrumenten en Kerr’s stem door de mix heen te komen. Dat gebeurde precies op tijd voor “Once Upon a Time”, dat de dansbenen op het juiste spoor zette. Sindsdien zakte de show nog nauwelijks in. Er werd duchtig gerommeld aan sommige studioversies, en elk bandlid kreeg ook meer dan voldoende schermtijd. De ster van de avond was echter Sarah Brown. Op haar hoge hakken en glitterpakje ondersteunde ze Kerr vocaal waar nodig. Haar soulvolle stem gaf alles namelijk extra punch waar we het niet altijd verwachten.

© CPU – Stijn Verbruggen

Vervolgens was Simple Minds’ invloed op de hedendaagse pop- en dancemuziek het sterkst aanwezig bij “Promised You A Miracle”. De uptempo beat en zwoele zanglijnen deden ons live namelijk denken aan prille eurodance. Enkel de weerkaatsing van een gouden tand op een discobal ontbrak nog om het idyllisch plaatje compleet te maken. Voor een gouden gloed hoefden we echter niet lang meer te wachten. “New Gold Dream (81-82-83-84)” sloeg een onverwoestbare brug tussen de oude Simple Minds en die van 2024. Daarna nam de band een welgekomen pauze om het anthem “Belfast Child” op de zaak af te vuren. Kerr was al een paar keer door de knieën gezakt, maar ditmaal ging hij tot het uiterste. Burchill’s inleidende gitaarpartijen zorgden evenzeer voor kippenvel. Wanneer Cherisse Osei op haar drumvellen mepte, kende de girlpower geen limiet. Idem toen Brown “Book of Brilliant Things” in de bisronde solo inzong.

© CPU – Stijn Verbruggen

Dat de show niet eindigde met “Don’t You (Forget About Me)” was een verrassing op zich. Desalniettemin blijft deze hit kleven als een kauwgom onder Simple Minds’ schoenzool, en kunnen we de song niet meer wegdenken zonder Kerr’s stem. Bijna veertig jaar na datum en door The Breakfast Club blijft het vereenzelvigd aan de band. Stiekem waanden we ons bij de stevige ‘Hey, hey, hey, hey’ als John Bender, al waren we nadien toch weer de knullige Brian Johnson. Zeker bij de bisronde was het toch wat braaf. Brown’s solomoment was een goede binnenkopper, maar voor de rest zorgde enkel nog “Alive and Kicking” voor een opstootje. Daarna was het voornamelijk uitbollen totdat de band de voltallige zaal nog uitbundig zou uitzwaaien. Simple Minds was van begin tot eind gul, kende haar eigen sterktes en zwaktes. Het besef dat ze op dit niveau nog even kan doorgaan, hield ze alleszins jeugdig. Kerr mocht dan wel fysiek wat ouder zijn uitgevallen dan pakweg Bono of Dave Gahan, maar het enthousiasme en de liefde voor muziek waren niet te kloppen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / InstagramWebsite

Setlist:

Waterfront
I Travel
Premonition
Sweat in Bullet
This Fear of Gods
Let There Be Love
She’s a River
Once Upon a Time
Glittering Prize
Promised You a Miracle
New Gold Dream (81-82-83-84)
Drum solo
Belfast Child
Someone Somewhere in Summertime
Don’t You (Forget About Me)

Book of Brilliant Things
See the Lights
Alive and Kicking
Sanctify Yourself

Related posts
InstagramLiveRecensies

Olivia Rodrigo @ Sportpaleis: Paarse glitter en gebroken harten glamour

Het anders zo kille Sportpaleis werd gisteren eventjes omgetoverd tot de grootste meisjesslaapkamer van het land. Een koortsdroom van paarse glitter, rondslingerende…
InstagramLiveRecensies

Rod Stewart @ Sportpaleis: Nog steeds vol charme en passie

Sir Rod Stewart werd dit jaar 79 en op die leeftijd is hij bezig met zijn ‘One Last Time’-tour. Het zou dus…
InstagramLiveRecensies

Editors @ Sportpaleis: Sluipt de sleur in het droomhuwelijk?

Editors en België, een geslaagd huwelijk dat al meermaals werd beklonken op de Belgische festivalweides. Wie vorig jaar tevergeefs voor de gesloten…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.