Udo Dirkschneider zong zichzelf de onsterfelijkheid in op “Balls to the Wall”, de überklassieker van Accept. Al is ‘zingen’ misschien niet het juiste werkwoord. De stijl van Dirkschneider kenmerkt zich door het uitstoten van kreten uit de diepste krochten van zijn keel. Maar hey, als het werkt, dan werkt het. Ook solo deed hij er met U.D.O. zijn voordeel mee. Na zeventien albums en ontelbare bezettingswissels bestaat de groep nu uit eh, zanger Udo Dirkschneider, drummer (en zoon) Sven Dirkschneider, bassist Peter Baltes (ex-Accept) en gitaristen Andrey Smirnov en Fabian “Dee” Dammers. Album nummer achttien heet Touchdown. Maar is het er ook een?
Opener “Isolation Man” begint furieus met dubbele basdrum en een agressieve riff. In de refreinen wordt wat gas teruggenomen, terwijl een weelderige Iron Maiden-achtige break opbouwt naar de dubbele solo. ‘Fear of the venom… isolation man’, rochelt Udo, waarna we een nieuwslezeres horen zeggen dat het aangeraden is om binnen te blijven. Ah, corona, hoe zou het daar nog mee zijn, eigenlijk?
“The Flood” en “The Double Dealer’s Club”, beide midtempo en dreigend van toon, sluiten de intro van het album af met fijne riffjes en een toch wel typisch Accept-gevoel. Wat om begrijpelijke redenen geen verrassing is: Udo heeft met die groep vormgegeven aan het powermetalgenre. “Fight For The Right” hakt er ook lekker in, waarbij vooral de solo met de pluimen gaat lopen: die trakteert ons op een symfonische metalversie van de Piano Sonata No. 11, Turkish March van Mozart.
Halverwege dwaalt onze aandacht wat af. Als je steeds dezelfde formule toepast – hebben we het al gehad over die refreinen die klinken als liederlijk gezang? -, moet je al van heel goeden huize zijn om te kunnen blijven boeien. Wat dat betreft pikken we er nog graag “Punchline” uit voor de attitude, het razende “The Betrayer” voor het uptempo dat ons wakker schudt en “Living Hell” voor de vette riff en het gitaargeweld in het algemeen.
Conclusie? Touchdown van U.D.O. is, hoe hard de titel het ons ook wil doen geloven, geen touchdown, maar wel een verzameling professioneel gemaakte metal met hier en daar een uitschietertje. Dat vinden we dus zo’n typische driesterrenplaat. Maar omdat Udo zelfs op z’n 71e nog altijd rockt al de beesten, krijgt hij er een halve ster bij. Graag gedaan, Udo.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Isolation Man”, ons favoriete nummer van Touchdown, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
