InstagramLiveRecensies

All Time Low @ Trix (Club): Springlevende show met veel humor

© CPU – Nathan Dobbelaere

Wat ooit begon als een groepje tieners die samen lawaai maakten in de kelder, groeide uit tot een van de bekendste poppunkgroepen in de muziekwereld. Ze waren in een ver verleden de nieuwe lichting van poppunk, maar ondertussen kan All Time Low al bijna twintig kaarsjes uitblazen. Hun debuut-ep, Put Up or Shut Up, kwam uit in 2006 en een jaar later kwamen ze met hun debuutalbum So Wrong, It’s Right. Hiermee werd ook “Dear Maria, Count Me In” het leven in geblazen. Tot op de dag van vandaag blijft dit hun bekendste single, die uitgegroeid is tot een echte klassieker. Sindsdien heeft de groep nog zes langspelers en een heleboel singles uitgebracht. Hun laatste langspeler Wake Up, Sunshine dateert van 2020 en de laatst uitgebrachte single “Modern Love” zag begin dit jaar het daglicht. Een nieuw album is er nog niet, maar dat houdt de mannen van All Time Low niet tegen om ons te trakteren op een spetterende liveshow. De setlist in Trix blijkt een mix van nieuwe, oude en heel oude nummers en heeft zo voor iedereen wel iets te bieden.

Eén voorprogramma is voor All Time Low niet genoeg, dus nemen ze er twee mee op sleeptouw. Als eerste mag Games We Play het publiek opwarmen en dat doen ze op hun eigen manier. Wanneer de zanger het podium komt opgelopen in een T-shirt met het opschrift ‘love you, you fucking fuck’ krijgen we al meteen een beeld van welke soort show de groep voor ons in petto heeft. Vocaal is het niet hoogstaand, maar de humoristische teksten en het gitaarspel van gitarist Kyle Fink maken veel goed. Ongeveer halverwege hun set speelt het trio een cover van The Killers hun “Mr Brightside” en hoewel we in het begin wat sceptisch zijn, blijven de jongens toch goed overeind. De groep zet hun humoristische show verder en de gemakkelijk te herhalen tekst zorgt er voor dat iedereen mee kan zingen. Wie houdt van een luchtige show en angsty songteksten, is bij een optreden van Games We Play aan het juiste adres.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Na een kwartiertje rust is voorprogramma nummer twee aan de beurt: Lauran Hibberd. De Britse zangeres begon op haar vijftiende met muziek en liedjes schrijven en kijkt sindsdien niet meer achterom. Tijdens haar performance is het dan ook duidelijk dat ze zich als een vis in het water voelt op het podium. Lauran heeft een zeer heldere popstem wat voor een leuk contrast zorgt met het soms ietwat stevigere gitaar- en drumspel. Ondanks haar actieve en positieve houding, krijgt ze op sommige momenten het publiek toch niet helemaal mee. Ze zet een prima show neer, maar er ontbreekt toch net dat tikkeltje meer. Niettemin blijft Lauran Hibberd een artiest waardig om te volgen en zijn we alvast benieuwd naar wat ze in de toekomst nog zal bereiken.

Onder luid gejuich komt dan uiteindelijk All Time Low het podium opgelopen en het viertal vliegt er meteen in. Leadgitarist Jack Barakat zet de eerste song “PMA” in en zo zijn we vertrokken voor anderhalf uur high energy poppunk. Na het derde nummer van de setlist last de groep de eerste pauze in en is het publiek getuige van de typische grapjes en licht geplaag tussen de bandleden. Zo proberen ze op een gegeven moment de hele zaal stil te krijgen en wanneer dat bijna het geval is, slaat drummer Rian Dawson op een van zijn high hats. ‘Ik wist dat jij de persoon ging zijn die het zou verpesten Rian’, reageert Barakat dan al lachend. Hierna schikt zanger Alex Gaskarth zich achter een piano om “Tell Me I’m Alive” in te leiden. Tijdens de finale van de song haalt Dawson dan weer alles uit de kast en slaat hij op de trommels alsof zijn leven er van af hangt.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Vervolgens spelen ze een soort van mash-up van vier songs, waaronder een stukje van “Forever Young” van Alphaville. Deze komt een beetje uit het niets, maar is daarom niet minder leuk om luidkeels mee te zingen. Ook hierbij begeleidt Gaskarth zichzelf op de piano, wat een rode draad blijkt te zijn doorheen zowat heel het optreden. De piano is een nieuw element in hun shows en het is zeker een pluspunt. Het instrument creëert nieuwe mogelijkheden om sommige songs op een andere manier te brengen en hoewel Alex nog niet echt ervaren is in het pianospelen, merken we daar als publiek niets van. Zijn vingers vloeien moeiteloos over de toetsen en iedereen vergeet even dat hij normaal gezien altijd vooraan met een gitaar in zijn handen op het podium staat.

The show goes on en de ene gitaarriff na de andere galmt door de zaal. Iets wat ons hierbij zeker opvalt is hoe goed de gitaren en drums samen klinken. Ze zijn goed op elkaar afgestemd en slepen ons helemaal mee. De gitaren klinken helder en het opgewekte drumspel houdt ons goed wakker. All Time Low treedt al vele jaren op en dat is duidelijk te merken. In het nummer “Basement Noise” blikt de band terug op de beginjaren met behulp van minimale instrumentatie en creëert ze zo samen met het publiek een nostalgisch gevoel. Daarna is er even een moment van rust met een akoestische pianoversie van “Once In a Lifetime” en de fanfavoriet “Missing You”. Het contrast tussen de zwaardere betekenis van het lied en de lichte instrumentatie zorgt voor een mooi evenwicht. Voor het laatste kwartier van het optreden gooit het viertal nog eens alles in de strijd. Bassist Zack Merrick en Barakat springen het podium rond terwijl Dawson bijna een gat in de drums speelt. Gaskarth zingt met een gemak en nodigt de hele zaal uit om mee te klappen en te springen op de maat van de muziek. Hierna doven de lichten en gaat de band voorlopig het podium af.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Na blijvend gejuich en enkele we want more’s komt de band terug het podium op om hun drie grootste hits te spelen. De herkenbare gitaarriff van “Weightless” klinkt door de boxen en binnen de kortste keren staat heel de zaal op z’n kop. Hierna gaan ze verder met het catchy “Monsters” en afsluiten doen ze met de natuurlijk niet te ontbreken “Dear Maria, Count Me In”. Dit zijn overduidelijk de songs waar het publiek een hele show op gewacht heeft. Elk woord wordt luidkeels meegezongen en de snelle ritmes zorgen voor een zee van mensen die enthousiast op en neer springen.

Gitaren vlogen in de lucht, drumstokjes en plectrums werden meermaals het publiek in gegooid en de interactie met het publiek was, net als die tussen de bandleden zelf, on point. Al deze zaken maken van een show een All Time Low-show. Over hun spel moeten ze haast niet meer nadenken, dus plezier hebben is het ultieme doel. De mannen van All Time Low weten hoe ze een optreden moeten geven en het publiek eet iedere keer recht uit hun hand.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook/ Instagram/ Twitter/ Website

Setlist:

PMA (feat. Pale Waves)
Let It Roll
Somehing’s Gotta Give
Tell Me I’m Alive
Modern Love
Stella
Forever Young (cover)
Somwhere in Neverland
Lost in Stereo
Life of the Party
Dirty Laundry
Do You Want Me (Dead?)
Dark Side of Your Room
Getaway Green
Basement Noise
Once in a Lifetime
Missing You
Some Kind of Disaster
Time-Bomb
Sleepwalking

Weightless
Monsters
Dear Maria, Count Me In

Related posts
Nieuwe singlesOntdekkingen van "Den Beir"

Nieuwe single Ginger Root - "Better Than Monday"

Een stevige portie funk, een op het randje van obsessieve relatie met Japanse cultuur, een snufje disco en een voorliefde voor alles…
AlbumsFeatured albumsRecensies

Lenny Kravitz – Blue Electric Light (★★★½): Vintage Kravitz met een scheut Prince

“Let Love Rule”, “Mr Cab Driver”, “Are You Gonna Go My Way?”, “Always On The Run”, “Fly Away”, “It Ain’t Over ‘Till…
AlbumsRecensies

Rachel Chinouriri - What A Devastating Turn Of Events (★★★½): Struikelen, vallen en opgroeien

Rachel Chinouriri timmert geduldig aan haar carrière. Na de release van haar debuut-ep Mama’s Boy in 2019 werd ze opgepikt door Parlophone,…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.