© CPU – Nathan Dobbelaere
Kölsch en België, het is en blijft een match made in heaven. Elke festivalzomer is de sympathieke Deen wel te vinden op een van de vele dancefestivals die ons land rijk is, of passeert hij langs zijn favoriete radiozender in Brussel om samen met zijn maatje Jeroen Delodder plaatjes te kiezen. Steevast wordt zijn melodische techno met open armen ontvangen en met het nieuwe album KINEMA onder de arm duikt hij met plezier het clubcircuit in.
Maar dat is voor Rune Kölsch blijkbaar niet voldoende. Hij selecteerde zes Europese steden om met een vernieuwd liveconcept zijn nieuwe songs én oude klassiekers opnieuw vorm te geven. Onder de naam Kölsch And The Machine brengt hij een deel van zijn persoonlijke studio mee op het podium om met behulp van modulaire synthesizers en een flinke portie live-improvisatie zijn tracks te hervormen. In Antwerpen zwaaiden zo de deuren van Trix open om de bekendste hoed uit de dancewereld te verwelkomen.
De eerder vermelde Jeroen Delodder mocht het publiek opwarmen voor de set van Kölsch. Wie hem kent van zijn radioshows op StuBru weet dat hij als geen ander de vinger aan de elektronische pols houdt. Zijn set was dan ook een geslaagde mix van ouder werk, zoals een remix van “Open Your Eyes” of het geweldige “Breathing” van Ben Böhmer , en nieuwe nummers waarbij vooral “Ouverture – Pt. 1” van Amand en Capoon in de smaak viel. De handjes gingen al voorzichtig de lucht in en Delodder kreeg het vroeg opgedaagde publiek vlotjes aan het dansen. Missie geslaagd.
Enkele minuten voor aanvang van de show verdween Jeroen Delodder van het podium en werden de doeken weggehaald van de machine waar het deze avond allemaal om te doen was. Twee grote kasten vol kabels, lichtjes en geluidseffecten kwamen tevoorschijn en gaven, buiten wat elektronisch gezoem, nog maar weinig prijs. Om klokslag negen uur doofden de lichten en wandelde Rune Kölsch het podium op. Badend in groen licht, een verwijzing naar de albumhoes van zijn laatste plaat, bouwde hij met behulp van zijn draaitafel en de machine de eerste nummers van zijn set laag voor laag op. Wat er precies allemaal gebeurde wanneer Kölsch op de verschillende knopjes drukte, was ons niet altijd duidelijk, maar waarschijnlijk reikt onze technische kennis daar simpelweg niet ver genoeg voor.
Een hele set lang mixte de Deen ouder werk en nieuwere creaties vakkundig in elkaar. Zijn remix van “Hell to the Liars” van London Grammar vormde al vroeg in de set een eerste hoogtepunt, en de flarden Prince die werden gedrapeerd over “Goldfish” deden het eveneens uitstekend. De belichting veranderde gaandeweg telkens van kleur, wat het geheel een sfeervol uiterlijk gaf, en de eenvoudige maar mooie visuals in ruimtethema lieten je het aardse even vergeten.
Dat de tracks van het nieuwe album KINEMA doorheen de set gespreid werden, zorgde ervoor dat er op geen enkel moment een dipje viel. Sterker nog, door de compactheid van de set kreeg je het gevoel een soort best of van Kölsch voorgeschoteld te krijgen. In anderhalf uur tijd grasduinde hij met plezier door zijn volledige oeuvre, en hoe sterk of dansbaar recente nummers zoals “Waste My Time” of “All Week” ook zijn, toch waren het de classics die het publiek uit zijn dak lieten gaan.
Waar Kölsch in zijn langere dj-sets meer de tijd neemt om zijn nummers aan elkaar te mixen, waren enkele overgangen nu misschien net dat tikkeltje abrupt. Maar laat dat dan meteen de enige kanttekening zijn in een verder nagenoeg perfecte set. Naar het einde toe was het hek helemaal van de dam en volgden de hoogtepunten elkaar in sneltempo op. Het nieuwe “Sad Makes Happy” zou niet misstaan op een brandbestendige Mainstage van Tomorrowland, maar klassiekers als “Grey” en “Loreley” zorgden ervoor dat alle handen (en schermpjes) de lucht in gingen. Het publiek smulde van al dat lekkers en wist dat met het magische “All That Matters” nog een ultieme apotheose op hen wachtte. Deze klassieker, in de vernieuwde versie weliswaar, vormde het slotstuk van een weergaloze set van een man die zich, na al die jaren in het vak, nog steeds weet te vernieuwen en zichtbaar blijft genieten van het muzikale verhaal dat hij aan het schrijven is. Dankjewel, Rune.
Wie nog niet genoeg had na deze masterclass kon nog afzakken naar Ampere, waar Kölsch ook nog enkele uurtjes achter de decks kroop voor een heuse afterparty.
