© Nicolas Bragg
Het enige wat Destroyer vernietigt, is het misverstand dat een bandnaam per se met haar muziekstijl te maken moet hebben. De Canadese groep rond Daniel Bejar speelt al sinds 1996 rustige, maar joviale indierock. Het duurde echter even vooraleer zijn albums veel aandacht kregen, vijf jaar om precies te zijn, goed voor evenveel albums. Streethawk: A Seduction bleek dus de grote doorbraak en gedurende tien jaar zou Bejar zijn formule blijven verfijnen. Het is best indrukwekkend dat de Canadees ook nog aan het roer staat van The New Pornographers, zodat hij dus verantwoordelijk is voor 23 albums in 24 jaar. Zijn toegankelijke schrijverschap bereikte een hoogtepunt op Kaputt uit 2011, waar de gedempte trompet ook een herkenbare rol speelde. Sindsdien liet hij de wereld nog meermaals proeven van zijn elegante inzichten, hoewel hij zichzelf niet kon blijven overtreffen. Wie weet kan LABYRINTHITIS opnieuw grenzen verleggen. Het dertiende album verschijnt op 25 maart via Merge.
Destroyer was eerder laat om LABYRINTHITIS aan te kondigen, de eerste single verscheen pas enkele weken geleden. Het cryptische “Tintoretto, It’s for You” is een eigenaardige plek waar artpunk en synthpop elkaar bekampen. “Eat the Wine, Drink the Bread” klinkt een stuk opgewekter. We worden op het verkeerde been gezet door de intense drums van Joshua Wells, waarna de jazzy synths en geprogrammeerde percussie het overnemen. Uiteindelijk blijft het nummer meer in bekende contreien, want zo klinken de strofen erg als die van titeltrack “Kaputt” of “Song for America” uit 2011. Het geheel is echter wel heel funky, zoals op de recente Arcade Fire. De thematiek is niet enkel losser, maar ook ronduit Dionysisch. Met lijnen als ‘I piss on the floor, the band sets up on the floor’ bereikt Bejar het niveau van zelfparodie. We betwijfelen of Destroyer zichzelf nog kan voorbijschieten, maar zijn talent heeft hij in elk geval nog niet verloren!
Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.
