Albums, Recensies

somegirlnamedanna – twenty one, twenty two (★★★½): Het veelzijdige leven van een gewoon meisje

Stel je voor: een huis in Minnesota met in de woonkamer een grote, antieke piano. Zo nu en dan speelt er een meisje op. Andere momenten zit ze aan de keukentafel, terwijl haar mama zit te schilderen en naar Tracy Chapman of Tori Amos luistert. Zo geeft de moeder de kunstbacterie door aan haar dochter. Het meisje leert gedichten schrijven op school en uiteindelijk combineert ze haar liefde voor teksten met muziek die uit haar piano komt. Ondertussen is dat meisje wat ouder en heeft ze al drie singles uitgebracht. Op die drie singles toonde somegirlnamedanna telkens een andere kant van zichzelf, maar er werd wel consistent een (persoonlijk) verhaal verteld waardoor we een inkijk krijgen in het leven van een heel gewoon meisje.

De eerste ep wordt geopend met de debuutsingle en daarin stelt somegirlnamedanna zichzelf voor. “hello i am” is een kort nummer waarin de titel steeds herhaald wordt terwijl de artieste zichzelf voorstelt. Het klinkt redelijk simpel, maar is toch gelaagd. De elektronische invloeden waren minder te horen op de andere singles, maar komen opnieuw aan bod op “seriously just stop”. Op dat nummer wordt er op een verhalende manier gezongen over een knipperlichtrelatie die de Amerikaanse moe is. Minpunten voor de slechte mopjes, pluspunten voor de goeie seks… Een tof verhaal en dito liedje, maar niet zo spannend als de nummers die de ep voorgingen.

Op “monday” laat somegirlnamedanna opnieuw een nieuwe kant van zichzelf horen. Het nummer begint met een lekkere baslijn en het refrein is er eentje dat onder de noemer ‘catchy’ valt. Het popnummer bouwt langzaamaan op en zou (mits wat aandacht) een hitje kunnen worden, want het bevat alle juiste ingrediënten zonder afgezaagd te worden. De enige opmerking die we hier (en misschien ook bij de andere nummers) hebben, is dat het resultaat wat afgelikt klinkt. Op het einde van afsluiter “abandonment” klinkt de zangeres dan plots iets minder gepolijst. Het lied heeft wat weg van een demo en daardoor klinkt het wat minder perfect. Zo toont somegirlnamedanna een kant die niet perfect en dus menselijk is.

De tweede helft van de ep bevat nog twee singles: “kitchen table” en “california“. Op allebei wordt er weer een verhaaltje verteld (al is het op het eerste wat persoonlijker) maar de ene keer wordt somegirlnamedanna begeleid door een akoestische gitaar en de andere keer door een piano. Aan het nummer over de keukentafel worden er steeds wat meer laagjes toegevoegd boven de gitaar. De muzikante weet hoe ze een nummer moet opbouwen, maar kan het ook interessant houden wanneer ze zich beperkt tot een piano en dat doet ze met backings op de juiste momenten.

Op haar eerste ep toont somegirlnamedanna dat ze van verschillende markten thuis is. Een liedje met slechts een piano? Kan ze. Een liedje waar ze haar vocals loopt? Kan ze. Een catchy popnummer? Kan ze. De verhalende teksten nemen de luisteraar meteen mee in het leven van iemand die een gewoon leven leidt. Het is alsof het meisje van de buren gedurende een kwartiertje over haar leven komt vertellen, maar dan op diverse manieren waardoor het niet saai wordt. Het merendeel van de ep klinkt wel redelijk gepolijst en hier en daar kon het wat spannender, maar voor een eerste minialbum is twenty one, twenty two zeker geen slechte worp.

Facebook / Instagram / Website

Ontdek nog meer nieuwe muziek op onze Spotify.

31 juli 2020

About Author

Robbe Rooms Ik ben te herkennen aan mijn gele jas.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief