Albums, Recensies

Cory Wong – Trail Songs: Dusk (★★★½): Duracellabonnee gone soft

2020 betekende tot nu toe vooral een verplichte verandering van levenskoers, maar dan ironisch genoeg een koers die zich beperkte tot de huiskamer. Voor velen is dit jaar bovendien uitgedraaid op een periode van bezinning en ook onze funky Duracellabonnee Cory Wong is daar muzikaal mee aan de slag gegaan. Met zijn Meditations liet hij in samenwerking met Jon Batiste al een oase van kalmte over ons neerstrijken, in groot contrast met de fleurige hyperactiviteit die we van hem gewend zijn.

Onverwachts bracht Wong enkele dagen geleden zijn nieuwe album Trail Songs: Dusk uit. Het is een akoestische plaat die naar eigen zeggen best geconsumeerd wordt in de natuur en we begrijpen maar al te goed waarom. Cory beschouwt het gevoel van vreugde voor een keer niet langs de oeverloos dartele en jolige kant, maar heeft die oevers net aangetroffen, om zich daar spontaan neer te zetten en de tijd met het hoofd in de wolken te laten verstrijken.

Trail Songs: Dusk klinkt als het gevoel van een prille liefde en het is die onvermijdelijke soort synesthesie die de kracht van deze compilatie lieflijke nummers uitmaakt. Cory schept hier algehele gelukzaligheid met een bijna kinderlijke geestdrift en met een enorm hoge suggestieve waarde. Hij vindt duidelijk de weg naar ons hart, niet enkel op opmonterende wijze zoals we hem al sinds jaar en dag kennen, maar nu klaarblijkelijk ook met een bedwelmende tactiek die zijn zachte wonderliedjes kenmerken.

Enkel de cover van “Blackbird” had er van ons niet bij gehoeven, tenzij misschien iets verderop in de tracklist geplaatst. Het vormt een redelijk upbeat intermezzo tussen alle meligheid, maar verschijnt nu iets te snel. “Blackbird” wordt op een zeer fijne manier gebracht, maar we betwijfelen of het echt albumwaardig is. Voorts klopt alles aan de nummers op Trail Songs: Dusk: denk maar aan de harmonische stemmen die “One Man’s Treasure” komen verrijken, de upbeat en extra levendige outro van “First Time I Saw the Milky Way” die zelfs haast oververmoeide kaakspieren als gevolg heeft door al het glimlachen, of de gevoelvolle wending in “The Life Cycle of A Butterfly”. We zouden nog lang door kunnen gaan met onze opsomming, maar de boodschap zal intussen wel duidelijk zijn.

“Aurora”, “Tomorrow and Forever” en “First Time I Saw the Milky Way” zouden overigens goed passen op Candyrat Records, waar dromerige gitaarmelodieën van dit kaliber immers steevast in de kijker gezet worden. Afsluiter “Trail End” bokst de laatste macho’s tot slot definitief in elkaar door er nog een softieschep bovenop te doen. Het lijdt geen twijfel dat Trail Songs: Dusk voor de een veel te veel van het zachte zal zijn, maar voor de ander is dit dan weer een sessie genieten zonder meer. Wong is en blijft funkmeester op de gitaar, maar kan duidelijk ook eens andere registers opentrekken. Het resultaat daarvan ontvangen wij alleszins met open armen; benieuwd wat er nog allemaal zal volgen.

Facebook / Instagram

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

12 juli 2020

About Author

Ann Mulleman


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief