© Kate Friend
Tot 2017 werd de naam Orlando Weeks vooral gekoppeld aan zijn positie als frontman in die indierockband The Maccabees. De groep zette er na dertien jaar een punt achter, maar dat betekende niet automatisch dat er een einde aan Weeks’ muzikale verhaal zou komen. De Brit schreef na de split een boek getiteld The Gritterman. Het literaire werk werd bij zijn publicatie vergezeld werd door de gelijknamige soundtrack. Drie jaar daarna volgde The Quickening, dat belangstelling voor Weeks’ werk als soloartiest opleverde. Een derde langspeler twee jaar geleden krijgt deze zomer successie van Loja. Met “Dig” laat Weeks een eerste single los in aantocht van zijn nieuwe album. Op 6 juni zal de plaat de wereld ingestuurd worden door Fiction Records, het label van voormalig The Cure-manager en producer Chris Parry.
Een schielijke, maar strelende pianomelodie opent het nummer, waarna een kreunende gitaar kort haar aankomende riff aankondigt. Na een drummerscliché waarbij met de stokken wordt getikt en er wordt afgeteld, komt het werkelijke begin van de song. Terwijl de piano dartel verdergaat op de achtergrond, worden we meegesleept door een pulserende baslijn. De milde percussie vult deze solide basis aan in afwachting van Weeks’ zang. Zijn lage, zachte stem wordt bedekt met een licht laagje vocale distortion, wat doet denken aan de techniek van Julian Casablancas. Door de combinatie van de desbetreffende elementen, klinkt “Dig” in zijn geheel eigenlijk een beetje als een ingetogen versie van een The Strokes-song.
In de eerste verse na het refrein is Rhian Teasdale van Wet Leg te horen. Apart klinken beide stemmen vrij verschillend, maar ze vloeien vervolgens naadloos samen in een aangename fusie. Dat refrein is met zijn ‘da da da’ niet erg origineel of filosofisch, maar dat stoort niet: het is passend voor de comfortabele laksheid van de single. De songtekst an sich bevat niet veel variatie, maar de lijnen ‘I break more rocks, make more sand / I bite less fingers on the feeding hand’ is een doordenkertje. In de bridge krijgen Weeks’ vocalen wat meer aanwezigheid. Zijn toonhoogte neemt toe en zijn stemklank is helderder. Herhaaldelijk zingt hij de zin ‘I’ll believe it when I see it’, die aan zijn einde door een echo wordt achtervolgd. De gitaarriff wordt wat agressiever. Van een hoogtepunt kunnen we niet echt spreken, het is eerder een zachte helling.
In conclusie is “Dig” geen onderscheidende, maar wel een fijne song. Het is rustig, maar heeft net dat beetje cachet waardoor je er meer van wil horen. Daarmee wordt alvast wat nieuwsgierigheid naar Loja gekweekt. De creatieve, noemenswaardige videoclip werd geregisseerd door Matt Harris-Freeth. Deze is het kijken waard; je vindt hem hieronder.
Facebook / Instagram / X / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
