Albums, Recensies

Freddie Gibbs & The Alchemist – Alfredo (★★★★): De prins van coke rap

Freddie Gibbs is misschien wel al 37, stokoud voor de hiphopwereld, maar hij weet zowel oude als jonge fans voor zich te winnen. De traditionele maffiastijl van Freddie Gibbs dwingt het respect af van het oudere publiek, en de jonge luisteraars vinden bij Freddie ook iets wat ze anders nooit horen. Zijn succes heeft hij dan ook te danken aan zijn nu al legendarische albums Piñata en Bandana, allebei volledig geproducet door the one and only Madlib. Ditmaal kiest Freddie weer voor een album met een vaste producer, The Alchemist. Iets minder legendarisch, maar binnen het alternatievere hiphopmilieu toch een graag geziene gast. Het is trouwens niet de eerste keer dat Freddie en The Alchemist samenwerken, want samen met Curren$y brachten ze in 2018 Fetti uit. Dit album is echter het eerste waarop het duo alleen werkt. Al + Freddie = Alfredo, ver moesten ze alvast niet zoeken voor een albumtitel.

Half Manne Half Cocaine” was de naam van een nummer op de vorige plaat, en op de eerste track hier wordt al duidelijk dat de art of dealing cocaine weer een belangrijk thema zal zijn. Volgens de Instagrampagina Hiphopnumbers zouden 31,9% van Freddies bars over coke gaan en gebruikt hij hiervoor wel zestien synoniemen. Als Pusha T de koning is van coke rap, is Freddie zonder twijfel de prins. Op opener “1985” worden we weer herinnerd aan wat voor een rauwe en dominante stem Freddie heeft. Als hij zegt dat hij coke gedeald heeft, geloof je het maar beter.

Dat Freddie weer het vertrouwen legt in dezelfde producer, werpt zijn vruchten af. De sound is consistent, de afwisseling tussen harde en zachte nummers voelt niet te bruusk aan en elke song vloeit heerlijk over in de ander. “Scottie Beam” bevat een lekkere pianosample en we krijgen ook lyrics voorgeschoteld die in deze woelige periode in de States heel herkenbaar klinken: ‘The revolution is the genocide, my execution might be televised’. Het nummer is nog opgenomen voor de moord op George Floyd en Freddie doelde vooral op een eerbetoon aan Gil Scott-Heron, maar door de huidige omstandigheden hebben deze lyrics zoveel meer betekenis.

“Something to Rap About” is dan weer heerlijk mellow en bevat een verse van niemand minder dan Tyler, The Creator. Hij laat zijn zingende Igor-persona weliswaar achterwege en haalt de rapper in zich naar boven die we sinds Flower Boy niet meer hoorden. Dat zijn verse in één take opgenomen is, wordt duidelijk wanneer Tyler Mykonos op een pijnlijk Amerikaanse manier uitspreekt (mai-ko-nos), maar in de outro hoor je dat hij zijn fout beseft en ermee kan lachen. Het is hem vergeven hoor, want zo hard hoorden we hem al lang niet meer gaan. “Baby $hit” is qua tempo dan weer wat sneller en vooral de geestige Doja Cat-bars blijven hangen.

Alfredo klokt mooi af op 35 minuten, de perfecte lengte voor deze collab. Hoewel Freddie zoals gewoonlijk als een pro rapt, is dit album niets nieuws onder de zon. Freddie stond dan ook nooit voor een volledig nieuwe stijl van hiphop die alle kanten uit kan gaan. Dit is niet het album dat de hiphopsceptici plots gaat overtuigen. Freddie Gibbs is traditionele hiphop, maar wel verdomd goeie. 50 procent van het album is ook wel de verdienste van Alchemist. Zijn beats verbleken misschien een beetje bij de Madlib-beats die we op Freddies albums gewoon zijn, maar elke producer met deze levende legende vergelijken zou ook niet eerlijk zijn. Als Freddie de pasta zou voorstellen op de albumcover, is Alchemist de saus die Alfredo die extra smaak geeft.

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

4 juni 2020

About Author

Matan Grouper


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief