Je moet een echte Belg niet leren hoe carnaval moet gevierd worden. Volgens ons is het zelfs immaterieel werelderfgoed geworden ondertussen en wordt bijvoorbeeld heel Aalst collectief ‘voil janet’ voor enkele dagen terwijl men in Binche als Gilles de appelsienen de lucht in smijt alsof het allemaal niks moet kosten. Je moet een echte Belg ook niet leren wie U2 is. De Ierse band heeft al bijna dertig keer hier ten velde opgetreden en was altijd al mikpunt van voor- én tegenstanders. Dat is nu nog steeds zo en dat zal voor eeuwig en drie dagen blijven. Het is altijd wat wanneer de Bono Vox, The Edge, Larry Mullen en Adam Clayton een nieuwe lp uitbrengen. Brandende superlatieven worden gesmoord door ijskoude beledigingen en die affronten worden dan weer uitgeblust met verheerlijkende lofbetuigingen. U2 is een Ierse band en dat volk is een schoffering meer of minder wel gewoon ondertussen en zolang de Guinness koud getapt wordt, de chips vol ajuinsmaak zit en vingers laat blinken van het vet, dan is het allemaal wel. Carnaval van licht of met grote L. We vinden het een mooie titel omdat het verwachtingen suggereert. Worden die verwachtingen ingelost? Wordt het hemel of hel? Of wordt het eerder een vagevuur?
Baaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaam!! Het kwartet begint met “Go (Carnaval De Luz)” en dat nummer komt keihard binnen. We zouden perfect kunnen begrijpen dat dat ook gewoon de nieuwe opener wordt voor de grote stadionshows waarover meer in de laatste alinea. Tweeënhalve minuut wordt er een muur van geluid opgetrokken die zijn gelijke niet kent. Dit is gewoon een retegoede schijf, punt! Nog een dikke tip; zet die plaat eens op met een heel goeie koptelefoon. Niet beginnen met je telefoon ergens te leggen en van ver een beetje meeluisteren, dat werkt niet! Op “La Reina” horen we weer vol het volle pond de band die er volledig voor wil gaan. Het viertal bewijst dat op fantastische rockmuziek maken geen leeftijd staat. Hier kunnen tienduizenden harde rockbandjes eens naast komen staan. Met alle respect, maar ze verbleken bij die bomvolle sound die U2 hier in het nummer legt.
Van de hele plaat straalt trouwens optimisme uit en dat mag wel een keertje. De wereld draait knettergek op vele vlakken, maar Bono en zijn kompanen hebben groot gelijk om alles eens wat positiever te bekijken. Waarom ook niet? We zitten midden in een poel van stront, maar niets zegt dat we niet kunnen zwemmen tot aan de kant waar het hopelijk beter vertoeven is. Op “Street Of Dreams” wordt iedereen uitgenodigd om op straat te komen en het leven te vieren. Er wordt gefeest, gedanst, gelachen en geknuffeld. We zijn allemaal mensen die liefde willen, een goede gezondheid en een fijn leven. Ga er gewoon voor, ondanks het leven bezaaid is met diepe ellende en verdriet. Op songs als “With Or Without You” of “Where The Streets Have No Name”, om er maar twee wereldberoemde uit 1987 uit te pikken, hoorden we een band die terecht vragen stelde bij het leven. Nu horen we een groep iets oudere mannen die verstaan dat het leven echt wel dik oké kan zijn. Zoiets dus. Er is niks mis met wat optimisme zo nu en dan.
Op “The Mirror Maker (ROSALÍA)” wordt een ode gebracht aan de Spaanse artieste die voor haar album LUX terecht vijf sterren kreeg. Nu goed, wij onthouden vooral dat het viertal weer een song heeft gecomponeerd die horen en zien doet vergaan. Het gaat hard op deze plaat en dat misten we enigszins op de eerdere lp’s met die atoombom in de titel. We gaan hier niet beginnen vergelijken nochtans met hun muziek van de voorbije vijf decennia of eventueel gelijkenissen zoeken. De band heeft zichzelf al verschillende keren heruitgevonden en ondergetekende vindt Achtung Baby hun beste plaat, maar dat heeft er vooral mee te maken dat we toen in onze zotte tienerjaren zaten en genoten van onze eerste grote optredens, rijkelijk vloeiende alcohol en lieve meisjes om naar te loeren en te glimlachen. Zo vinden we “If The World Is At War We Better Not Be” geen goed lied. We hebben het niet zo voor die redelijke saaie synthlijnen en dat quasi-prekerige geneuzel. Is dat erg? Helemaal niet, op naar het volgende. We vinden heus niet alles fantastisch wat er van dat eiland met die spoken en kabouters en trollen komt.
Maar dan komt “Silencio” met die dreunende bas van Adam Clayton, die droge meppen op de drumvellen van Larry Mullen, die snijdende gitaar van The Edge en die jeugdige, vitale stem van Bono. Want laat ons een kat een kat noemen; dat kan U2 toch als de beste, rocksongs in elkaar steken die je kan meebrullen na anderhalve luisterbeurt. Allemaal samen: silencioooooooooo! Het lied duurt ocharme tweeënhalve minuut, Bono begint er even in te fluisteren en laat de boel dan weer kort uitbarsten. Goed gedaan van U2. Rockkunst, dat is het! En het stopt niet, integendeel. Ook op “The Greatest Show On Earth” horen we die band die al vijftig jaar geweldige rocknummers schrijft. We hebben ze ooit live gezien op de wei van Werchter (heilig) toen ze hun tournee ZOO TV deden in 1993 en dat hele gebeuren heeft ons toen compleet omvergeblazen. We zijn er een beter en vollediger mens door geworden, hoe onnozel dit ook mag klinken. De nummers die ze nu uitbrengen op deze plaat zouden perfect kunnen staan op diezelfde weide, gebracht voor honderdduizend fans die luidkeels de eerste tot de laatste letter meezingen. Maar opnieuw, het is geen muziek om even op je telefoontje te beluisteren wanneer je patatjes schilt of je tandjes poetst. Neen, dit is een feestplaat geworden, een plaat die live nog véél beter tot zijn recht zal komen.
Bono heeft al verschillende persoonlijkheden gehad of gespeeld. Denk maar aan The Fly of aan Mirror Ball Man. Zijn bekendste personage is ongetwijfeld MacPhisto, het stoute kwelduiveltje dat mensen flauw plaagde tot bruut pestte. Nu herkennen we de zanger als de circusdirecteur, de kermisroeper of ‘carnival barker’ die de stoet van circusartiesten voorleidt en in een dorpje gaat bekendmaken dat ze zijn aangekomen en de circustent weldra in volle glorie zal te bewonderen zijn. Zijn de drie andere bandleden dan volgelingen? Neen, zet ze gerust naast elkaar, met evenveel waardigheid. Dit is niet de band die geschillen heeft in de rechtbank over rechten op muziekstukken, dit is een band die de koek gewoon altijd eerlijk heeft verdeeld zonder gezeik en poespas van dikbetaalde advocaten. “Glorify” is een liedje geworden dat we liever skippen omdat we het gewoon best saai vinden, maar “Midnight Sunshine” heeft ons opnieuw helemaal te pakken bij het nekvel. Heel goeie titel trouwens en we horen nog een keertje de poppy kant van U2. Want die kant hebben ze ook, die hoek van zoete dansliedjes die smaken naar compleet versuikerde milkshakes.
Eindigen doet het viertal in grootsheid met een duet met de betreurde Dolly Parton. “Torn” is het perfecte, rustige einde van een plaat waar heel veel in zit. We hoorden heel degelijke rockers, popliedjes, synthschijfjes en een paar mindere liedjes, precies zoals het moet bij een album van U2. Maar het is schoon dat er wordt adieu gezegd met een ballade waarop de grootste countryzangeres aller tijden mee de honneurs waarneemt. U2 laat met dit album horen dat het allesbehalve ‘has-beens’ zijn. Integendeel, dit is een band die al veel waters heeft doorzwommen en zich nu bevindt in een oceaan van feest en glorie. Protestsongs, dansliedjes, rocknummers, synthdeuntjes,… alles is al gepasseerd bij het viertal uit Ierland. Dikwijls fantastisch, soms (veel) minder. Op dit carnaval van licht is alles voorbijgekomen en we kunnen getuigen dat we een band hebben gehoord die vol levenslust componeert.
We eindigen echter met een valse noot, maar niet over de muziek. De band zal tussen 26 april en 9 juli aantreden op verschillende podia in Europa. België wordt jammer genoeg over het hoofd gezien door de organisatie achter de band. Redenen? Logistiek eenvoudiger om alle lichtshowmaterialen enzovoort laat ons zeggen vier dagen te laten staan in die Arena in Amsterdam vernoemd naar die topvoetballer die ons geleerd heeft dat ‘elk nadeel ook een voordeel heb’, maar laat je dan veel fans niet gewoon in de kou staan? Is het normaal dat je een lidmaatschap kan kopen om nadien als eerste toegang te krijgen tot het kopen van een ticketje voor een optreden? We hebben er vragen bij, maar bon, het is nu eenmaal hoe de wereld van de commercie draait. En eerlijk, een circus blijft ook meerdere dagen op dezelfde plaats staan. Voor het gemak hier alvast de dagen van de shows in Amsterdam en Parijs: 5, 6, 9 en 11 juni ten noorden en 5, 8 en 9 mei ten zuiden van ons land. Het is een best goeie plaat geworden, dat is het belangrijkste, en we kunnen nog altijd gaan sinaasappelen gooien in Binche of neptieten dragen in Aalst met een pils van Cara in elke hand. Het wordt uiteindelijk elke dag toch weer licht, ook in het vagevuur.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “La Reina”, ons favoriete nummer van Carnaval De Luz in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
