Albums, Recensies

HEADS. – Push (★★★): Met de hete adem van Steve Albini in de nek

Berlijn is een bizarre stad waar vanalles samenkomt. Een Australiër raakte er verdwaald en besloot met twee locals zijn gevoelens op muziekpapier te zetten. HEADS. was geboren en bracht twee albums uit. Hun stijl omvat een zootje ongeregeld: oerdegelijke punk, experimentele soundscapes, alternatieve rock… Noem iets gelijkaardigs en we zien het HEADS. nog maken. Vergelijkingen met The Jesus Lizard, Swans en The Melvins zijn soms op hun plaats. Alsof pendelen naar de andere kant van de wereld nog niet genoeg was, bracht het trio nog enkele gelegenheidsstrijdlieden ten tonele. Kristof Hahn van Swans, Matthias Feit van Radare, Markus Lipka van Eisenvater en Rosa Mercedas van Kino Motel mochten occasioneel iets in de pap brokken. Het geheel is opgenomen door Christoph Bartelt van Kadaver en geproducet door Magnus Lindberg van het Zweedse Cult Of Luna.

Laten we positief beginnen: de productie op Push is geweldig. Lindberg brengt precies het soort sfeer naar boven die best bij deze band past. We wanen ons al snel in een vergeten Berlijns steegje. Zowel “Empty Towns” als “As Your Street Gets Deserted” bestaan uit industrieel gitaargeluid en spoken word, die het album een cinematische omkadering geven. Bijna elk nummer heeft zo zijn momenten van dissonante sfeer en noise.

Eerste single “Push You Out To Sea” is een door en door goed punknummer dat categorisch in tientallen afspeellijsten thuishoort. HEADS. steekt er vaart achter: met zeven songs en drie vullers vliegen 36 minuten snel voorbij. Toch is er tijd genoeg om de punkstoten op te bergen en over te gaan op enkele minuten postrock. Het is niet duidelijk of dit trio het kot wil afbreken, dan wel sfeer wil creëren. Daardoor lukt eigenlijk geen van beide en dat is soms frustrerend. De geest van Steve Albini lijkt nooit veraf, maar ook die van Joe Talbot niet en het is moeilijk om ze beide tegelijk voor te stellen.

In het beste geval is de stijl van HEADS. ook niet bijster origineel, gezien er de laatste jaren al een golf van ruwe postpunkers uit de Angelsaksische landen over de wereld heen trekt. Tussen IDLES en Metz ligt wel het potentieel om muzikaal interessanter te worden dan de eerste en doeltreffender dan de tweede, al is dat een onwaarschijnlijk vooruitzicht. Sommige nummers raken gewoon niet die gevoelige snaar om een massa op te hitsen. “Nobody Moves And Everybody Talks” is vast en zeker een goed geschreven punksong, maar het mist samenhang om voor een groot podium te werken. HEADS. lijkt zo meer op FRIGS dan op Slint.

Het op één na langste in dit tiental is “Rusty Sling”, het is meteen ook even futloos als de titel doet vermoeden. De opzet is niet minder leuk dan eerder, maar HEADS. laat ons wachten op Godot. Het album heeft geen samenvattend nummer dat als mascotte naar voren geschoven kan worden. Het is een monolitisch blok sludge bassen, gierende gitaren en beukende drums. Voor “Weather Beater” en “Loyalty” lijkt dat goed te werken, maar het blijft moeilijk om uit de schaduw van hun invloeden te treden. “It Was Important” is voorzien van een synthlijn, het enige moment van instrumentale afwijking. Dit is een frisse aanvulling voor een band die toch al vlees noch vis was.

“Paradise” kan dan weer meedraaien op een hoog niveau zoals dat van Protomartyr, al maken de gitaarstoten op de tweede tel het niet evident om te headbangen. Ook de parlando verzen en postrock instrumentatie op het einde tonen alweer wat deze band in zijn mars heeft. De incoherentie tussen zachte en harde segmenten op Push leidt zo tot een ongemakkelijke luisterervaring voor een band die verder veelbelovend is.

Facebook / Instagram / Website

29 mei 2020

About Author

Renaat Senechal


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief