Live, Recensies

Loyle Carner @ Botanique (Rotonde): Familiale gezelligheid

© CPU – Fleur De Backer

Loyle Carner gaf zich gisterenavond bloot in de voormalige Brusselse plantentuin. Persoonlijke teksten over zijn achtergrond werden ondersteund door basgitaar en keyboard. Ondanks zijn oprechte en goed verstaanbare verzen, had onze figuurlijke Adam toch af en toe moeite om het publiek luidkeels mee te doen zingen met de refreinen. Fans waren er duidelijk aanwezig, maar hees zullen zij niet naar huis zijn gegaan.

De 24-jarige Londense rapper blijft toch een beetje een vreemde eend in de bijt binnen de Britse hiphop scene. Waar toonaangevende grime rappers maar al te graag kiezen voor een zekere stoerdoenerij, gaat Loyle Carner (afgeleid van diens echte naam Coyle Larner) voluit om zijn onzekerheid en imperfectie in de verf te zetten. Momenteel schuimt hij de Europese concertzalen af om zijn nieuwste album Not Waving, But Drowning voor te stellen. De opvolger van zijn in 2017 uitgekomen debuutplaat Yesterday’s Gone.

© CPU – Fleur De Backer

De avond startte met de goedgeluimde DJ Sonar, die gerenommeerde hiphop klassiekers onder de naald van zijn dertig jaar oude draaitafel liet glijden. In de stemming kwamen we wel, maar onze dansspieren werden daar niet bepaald opgewarmd. Zowat iedereen bleef rustig op de trappen van de uitverkochte Rotonde zitten, al moeten we wel grif toegeven dat het amfitheater-esque zaaltje zich hier ook wel enorm aan toe leent.

Met de vinger tegen de neus en met een glinsterend voorhoofd loodste Loyle Carner ons door zijn show heen. Voorzichtig werden de refreinen van “Damsefly“ en “Ottolenghi“ meegelipt, maar tijdens “Stars & Shards” werd er ook stevig uit de bol gegaan. Geen moshpits, wel hopen enthousiastelingen die ritmisch heen en weer shakete. Dat de Brit zelf graag op het podium staat, valt trouwens gemakkelijk af te lezen van de glimlach op zijn besproete gezicht.

© CPU – Fleur De Backer

Carner stond trouwens niet alleen op het podium: Ashley Henry bracht ondersteuning met zijn keyboard en kon ook bij zijn frisse solo tijdens het gospel doordrenkte “The Isle of Arran” op veel steun rekenen. Mede-producer Rebel Kleff waakte over de mpc, maar greep meerdere keren naar de microfoon om zijn eigen verzen mee te rappen. Daarnaast mochten we kennis maken met Rudi Creswick, die basgitaar speelde. Tot slot konden we ook de stemmen van onder andere Sampha en Jorja Smith door de boxen horen, al waren deze helaas niet aanwezig.

Opmerkelijk was het feit dat de woordkunstenaar met roots in Guyana geen moment zijn woorden inslikte of even gemakkelijkheidshalve enkele klanken liet vallen. Ook zijn snellere nummers leek hij moeiteloos met een zekere technische souplesse te brengen. Diezelfde snelle tongval was de aanleiding voor een korte woordenwissel met het publiek: ‘Speak slowely’ riep een dame uit het publiek, waarop de rapper al lachend pareerde dat hij dat niet kan, hij is zo geboren.

© CPU – Fleur De Backer

Het jonge talent zorgde voor een avond vol muzikale gezelligheid en wie goed heeft geluisterd, is ongetwijfeld met het gevoel naar huis gegaan dat hij/zij de rapper en zijn ouders al aardig kent. Een tevreden gevoel overheerste, al had de show wat ons betreft toch een tikkeltje langer mogen duren.

16 mei 2019

About Author

Niels Albert


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter