Een dikke vier maand geleden bracht James Blake zijn laatste klepper Assume Form uit. Desondanks de overdonderend positieve commentaren, moeten we toch toegeven dat we de oude James Blake wel wat misten. in Assume Form toonde hij vooral zijn talent als producer. De nummers lijken namelijk sterk op het werk dat hij afleverde voor bekende artiesten als Kendrick Lamar, Jay Rock en Frank Ocean. De Brit liet zijn typerende melancholische en eerder experimentele klanken achterwege en ruilde het in voor kinetische popnummers. De koning van de electro keert vandaag echter terug naar zijn allombekende breekbaarheid en toont opnieuw wat er gebeurt als hij zich helemaal kan laten gaan op de synthesizer. James giet opnieuw ogenschijnlijk tegenstrijdige klanken in een synchroon, meeslepend en vooral wondermooi geheel.
“Mulholland” begint rustig met een inleidend stuk piano. Het duurt even voor de artiest overschakelt naar krachtigere electro. De typische down tempo-beats die hem zijn bekendheid hebben opgeleverd, begeleiden het nummer verder. “Mulholland” kan zo een minimalistisch nummer zijn uit zijn eerste titelloze album of voorlaatste en beste parel The Colour in Anything. Wij weten hoe we onze vrijdagnamiddag verder zullen doorbrengen: ogen toe en genieten.
