Albums, Recensies

James Blake – Assume Form (★★★★½): een transcendentaal eerbetoon aan liefde, geluk maar voornamelijk de overwinning

“Stop Trying To Be God” klonk het afgelopen jaar nog bij Travis Scott. Vandaag is duidelijk dat die aspiraties naar goddelijke gedaanten werden ingewilligd: nieuwste worp Assume Form nam een transcendentale vorm aan. Blake slaat een brug tussen zijn eerste, meer experimentele titelloze album, publiekslieveling Overgrown en het wondermooie en meer ingetogen The Colour In Anything. Sinds deze laatste plaat wist hij zichzelf niet alleen als producer, maar ook als baanbrekend en uitmuntend artiest te bewijzen. Assume Form lijkt deze stelling alleen nog maar meer te bewerkstelligen: het album kent een grotere mate van toegankelijkheid en een warm, maar vooral energetisch en vurig karakter. De post-dubstep van weleer heeft gedurende de afgelopen tien jaar een enorme metamorfose ondergaan, een zeg maar nieuwe ‘vorm gekregen’. Kortom: James Blake moet niet langer proberen: hij ís God.

James Blake is zo één van die producers waarvoor grote sterren als Kendrick Lamar, Beyoncé en Frank Ocean een gat in de lucht springen. Niet verwonderlijk, want Blake is er zo één die je uit de duizenden herkent: zo’n typische, eigen en unieke sound hoorde je zelden al eerder. Dit is bovendien het eerste solo-album waarvoor de Brit zelf enkele uitnodigingen verstuurde. Zo passeren Travis Scott, Metro Boomin, André 3000, Moses Sumney en Rosalía de revue. Deze artiesten zorgen voor een originele kruisbestuiving en dit draagt alleen maar bij aan een uitmuntende afwisseling en originaliteit.

Blake laat bovendien een gelukkigere, meer positieve kant van zichzelf horen in Assume Form. De Brit staat er namelijk om bekend om zijn weemoedige gevoelens op metaforische, diepe wijze neer te pennen in zijn teksten. Verdriet omtoveren tot ritme is/was een van de vele grote talenten van James Blake. Daar waar The Colour in Anything grotendeels geschreven is tijdens een moeilijke periode en handelt over zware depressies, gaat deze plaat over het overwinnen van psychische problemen bovenop de herontdekking van geluk en liefde. Assume Form verwijst inhoudelijk naar het persoonlijk pad dat Blake heeft afgelegd. Die persoonlijke transformatie is duidelijk hoorbaar en ligt waarschijnlijk aan de oorzaak van het enorm krachtige en passionele karakter van het album. Weinig artiesten lukt het om ogenschijnlijk tegenstrijdige klanken en ritmes in een synchroon, harmonieus geheel te gieten. Dat is nu net hetgeen waarin James Blake uitblinkt, ook deze keer opnieuw.

In het reeds uitgebrachte “Don’t Miss It” ligt expliciet de boodschap vervat dat mensen ondanks alles hun levenslust niet mogen verliezen en na moeilijke periodes terug het bestaan naar waarde kunnen leren schatten. “Power On” is nog zo’n persoonlijk nummer met lyrics als ‘I thought I might be better dead, but I was wrong’. De hoop die uit dit nummer spat, werd gegoten in een vrolijk, catchy ritme. Het is bovendien een van de weinige nummers die meteen blijft hangen. Ondanks voorgenoemde zware thema’s weet Blake de nummers heel luchtig te houden. Enkel ambient-afsluiter “Lullaby For My Insomniac” ligt in lijn met de sombere, akoestische ballads van zijn vorige album. Een plaat van James Blake zou niet compleet zijn zonder die kleine toets van melancholie.

Laten we best verder gaan bij het begin. “Assume Form” is een sprookjesachtige opener die ons doet zweven op een psychedelische elektrowolk. De vertrouwde engelenzang en pianoklanken moeten ons warm maken om verder te drijven voorbij de volgende nummers. Zweven is misschien het foute woord, want Blake goot zijn gefragmenteerde klanken eerder samen om tot een sterk kinetisch en stuwend geheel te komen. Enkel “Barefoot In The Park” bevat ook een hoog honingzoet suikerspinnengehalte. De Spaanse Rosalía, net doorgebroken met El Mal Querer, zorgt voor een prachtige samenzang. Het geluk dat ontspruit uit de synthknoppen verwarmt ons hart. Net zoals “Into The Red” en “Can’t Believe The Way We Flow” gaan deze nummers over zijn relatie met Jameela Jamil. Ze hebben allen gemeen dat ze ons spontaan doen dansen. “Can’t Believe The Way We Flow” hoorden we vorig jaar al tijdens het voorprogramma van Kendrick Lamar. Toen bleef het levende refrein al meteen hangen, waardoor dit opnieuw een blij wederhoren was. De Aziatische percussie in “Into The Red” zorgt dan weer voor een exotische vibe.

Verder weten de samenwerkingen met eerder genoemde hiphop-artiesten ons ook stuk voor stuk te bekoren. “Mile High” met Travis Scott en Metro Boomin resulteerde in een rustig hiphop r&b-nummer met een sensuele toets. Het is vooral het derde nummer “Tell Them” dat we ongelofelijk goed vinden. Blake maakt hiphop, en nog verdomd goede ook. Om dan nog te zwijgen over “Where’s The Catch”. Vorig jaar bleken André 3000 en Blake al een vruchtbaar duo te zijn in “Look Ma No Hands”, maar hier hebben ze elkaar toch tot uitersten geduwd.

We kunnen concluderen dat James Blake zich vandaag heeft overtroffen. Assume Form creëert enerzijds een breuk met voorgaande albums, maar klinkt anderzijds ook zo bijzonder vertrouwd in de oren. Dit zal ongetwijfeld een van de strafste albums van het jaar zijn, wat natuurlijk gewaagd is om op 18 januari al te suggereren. Ook inhoudelijk is Blakes vierde plaat enorm machtig door het taboe over depressie en psychische problemen te willen doorbreken. Wij zijn er alleszins van overtuigd dat Assume Form als een warm dekentje kan dienen wanneer het even niet mee zit. Nu is het alleen nog hopen dat we hem deze zomer op de festivalweide kunnen aanschouwen.

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

18 januari 2019

About Author

Ann-Frédérique Lorquet


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter