Albums, Recensies

Gus Dapperton – Where Polly People Go To Read (★★★½): Aaibare bedroom pop voor de Urban Outfitters-generatie

Een kleine introductie voor zij die nog niet bekend zijn met dit levend bloempotkapsel: Gus Dapperton, moniker van Brendan Rice, is een bedroompop-artiest uit New York die de laatste jaren heel wat buzz gecreëerd heeft met enkele ep’s en singles. Vooral oorwurmen als “Prune, You Talk Funny” en “I’m Just Snacking” hebben van Gus een groot gezicht gemaakt in het indiewereldje. Naast zijn muziek staat hij ook bekend om zijn opvallend uiterlijk en zijn creatieve en esthetische videoclips. Daarin krijgen we altijd een utopie te zien, waarin het lijkt alsof alle mensen een bloempotkapsel hebben en kleren dragen die net uit de nieuwste Urban Outfitters collectie komen, en Gus zelf showt telkens zijn strakke dansmoves. Er is een duidelijke formule in zijn muziek en clips, en het slaat enorm aan bij generatie Z. Maar na de vele singles en ep’s is het nu tijd voor het grote werk, en dat komt in de vorm van Where Polly People Go To Read. 

Net zoals bij zijn ouder werk stralen de album- en songtitels een grote aaibaarheidsfactor uit. Bij “Eyes For Ellis” en “Sockboy” kan je toch niets dan lieve knuffelmuziek verwachten? Gus kaart daarnaast ook thema’s aan die we van hem verwachten: beroemd willen zijn, het gevoel wanneer het meisje waar je gevoelens voor hebt eigenlijk al verliefd is op een ander, de ongemakkelijke fase tussen jong en volwassen zijn… Thema’s waar de jeugd van tegenwoordig voeling mee heeft. Geen verrassing voor wie zijn muziek al een beetje kent, en dat is best oké. Gus zijn carrière is nog pril en dus hebben we graag dat hij nog een beetje in zijn comfortzone blijft.

En ja, Dapperton blijft in die comfortzone en schiet meestal wel raak op Where Polly People Go To Sleep, maar jammer genoeg slaat hij de bal bij momenten ook mis. Met zijn vorige singles en ep’s wist hij catchy nummers te creëren. Hoewel dat lukt op nummers waar we al eerder kennis mee hebben gemaakt,  zoals “World Class Cinema” en “My Favorite Fish”, verbleekt de rest van het album daar soms een beetje bij.

Opener “Verdigris” is een sterk voorbeeld van een nogal leeg nummer. Leuke baslijn en synths, dat wel, en een origineel thema ook: de ongemakkelijke fase tussen je jeugd en volwassenwording. Maar Gus zingt hier zo zwak dat het moeilijk is om niet af te dwalen. “Nomadicon” is heel gelijkaardig: leuke instrumentals, maar Dapperton zelf schiet een beetje tekort en weet ons niet genoeg te boeien. Nummers die ons doen vervelen, iets wat we van de jongeman niet echt gewoon zijn.

Maar er zijn ook nummers waar de melancholische kant van Gus goed tot zijn recht komt. “Coax & Botany” en “Sockboy” zijn misschien wel de hoogtepunten van het album. Die klinken zoals de rest van het album nogal kalm en binnen de lijntjes, maar ze weten wel een perfecte balans te vinden tussen dansen op de zweverige gitaardeuntjes en synths, en een melancholisch meevoelen met zijn zang. Iets wat Dapperton wel vaker doet, en ook op het refrein van “Coax & Botany”, is overgaan van een heel zachte naar plots heel breekbare stem, die je diep tot in je ziel raakt. Heerlijk hoe hij dat doet, en we vinden het zeker geen probleem dat hij dit nog geregeld herhaalt hier op dit project.

Gus lijkt beter in zijn opzet te slagen als hij materiaal in kleinere porties brengt. Zijn vorige werk sloeg direct aan en deed ons zo reikhalzend uitkijken naar meer. Maar ondanks enkele misstappen is er ook veel goeds op te pikken uit dit debuut. Hij is nog jong en zal ongetwijfeld nog groeien als artiest. Hij is er in ieder geval al in geslaagd om op te vallen in het indiegenre dat al vol genoeg zit met Mac DeMarco-copycats. Wie Gus Dapperton live aan het werk wil zien: lak je nagels, knip je haar Jommekesstijl en ga naar Dour!

24 april 2019

About Author

Matan Grouper


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter