Albums, Recensies

De Staat – Bubble Gum (★★★★): Draaiorgel van de hel

Gooi Machinery en I_CON in de blender met een sampler en je krijgt de mutantenbaby die Bubble Gum is. Met hun vorige album O herdefinieerde De Staat het genre pop, maar het was natuurlijk lang de vraag of de band zichzelf zo gevangen zou zetten in het popstramien dat het album had gevormd. De strakke lijnen en afgepaste liedjes zijn van tafel geveegd. In plaats daarvan kiest de band voor een maniakaal geluid met opvallend gitaarwerk en schunnige synths.

Met Bubble Gum bewandelt de Nederlandse band een pad waarin alle voorgaande albums in versmolten lijken te zijn. De Staat is een volwassen band die door de jaren heen hevig is gegroeid in songwriting. We betrappen het album nergens op loutere opvulling. Elke track heeft zijn eigen plekje op de plaat en toch spelen ze heerlijk op elkaar in.

Bubble Gum opent met de onheilspellende intro van “Kitty Kitty”. De machinaal maniakale track die huidige politieke sfeer neerhaalt, zet al meteen de toon. De synths worden met open armen wederom verwelkomd, maar het hoeft niet meer zo braaf. “Mona Lisa” eist meteen je aandacht op met een drumrifje dat we nog kennen van “All Is Dull” en “Ah, I See”. Met enige houterigheid bouwt de band een feilloze opbouw op rond strijkers en oerpercussie die vormgeven aan het demonisch cynisme van Florim.

I’m Out Of Your Mind” lijkt op zijn beurt dan weer gemaakt voor de radio en is het rasechte gitaarnummer van de plaat. De track heeft wat weg van Beastie Boys, maar dan met meer ruwe lef. Een decennium na hun eerste plaat is De Staat in onontkoombaar in topconditie. Op marstempo wordt daarna “Pickachu” ingezet. Een leger van Torres, robots met een eigen wil, omsingelt je en daagt je plagerig uit. De bassen van de stereo doen de muren trillen alsof je bovenburen een feestje bouwen. Een haast hemels moment dat al snel wordt weggelachen door bezeten stemmen.

Het einde van de wereld is daar. Haast filmisch wordt de geluidsmuur met een volle hand op het toetsenbord verbrijzeld. In “Phoenix” bevinden we ons in het oog van de storm. Een breekbare Florim begeleidt ons door een wereld die in vlammen opgaat. “Phoenix” bouwt van een aanzwellende vlammenzee van pulserende synths op tot een climax die scheuren in de aarde breekt. Bij een groots geluid horen grootse lyrics. ‘We burned a hole in time’, zingt Florim met zicht op zijn vergane wereld. Op de achtergrond dondert een drumstel van de trap.

De echte eyecatcher van Bubble Gum is zonder twijfel “Me Time”. Het opzwepende, bijna hardcorenummer dat lijkt vast te lopen op een harde schijf, is de verborgen “Witch Doctor” van deze plaat. Vier minuten lang word je vastgegrepen en rondgeslingerd. Nu beslist De Staat wel wat jij gaat voelen! De bevreemdende, a-ritmische track laat je geen enkel moment wennen aan wat je denkt te horen. Alle focus ontbreekt wanneer alle lagen van het nummer elkaar bevechten voor onze aandacht.

“Me Time” is het draaiorgel van de hel. Als een dubbele vuistslag worden we meegezogen in een bad trip. Een testosterontrack waarin overtreffende trappen elkaar de ademruimte niet gunnen. Tot alles wegvalt. Met dezelfde intensiteit als alle instrumenten samen vult Florim de stilte op met enkel zijn stem. In het samenspel maakt de band een melodie van de chaos. “Me Time” wordt ongetwijfeld hét livenummer van dit album. Een echte crowdpleaser waarvan je de tekst niet hoeft te kennen om jezelf erin te verliezen. In de finale stijg je op, je gaat harder, verliest de controle, tot je de ultieme climax bereikt.

Samenwerkingen zijn uitzonderlijk voor De Staat, maar voor “Tie Me Down”, riep de band maar al te graag de hulp in van de Nederlandse zangeres Luwten. Even sinister daagt het duo je uit, al is de bedreigende top coat ervan af gepolijst. Met een 80’s synth vibe is de track een ideale meezinger die wat luchtigheid schept op de plaat.

Bubble Gum is een desoriënterende trip gevoed door duivels plezier. Een plaat waarin De Staat weer een stukje gegroeid is als volwassen band. Een album dat nog nooit zo dicht bij hun eigen geluid geweest is als nu.

De Staat heeft drie bezoekjes gepland in België. Op 1 februari staan ze in de Muziekodroom, 2 februari in De Casino en 3 februari in De Kreun.

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

18 januari 2019

About Author

Eva Vanderstricht


ONE COMMENT ON THIS POST To “De Staat – Bubble Gum (★★★★): Draaiorgel van de hel”

  1. N de Jong schreef:

    Super recensie ‼️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief