Live, Recensies

Sorority Noise @ JH Kavka: Een borrelende vulkaan die net niet genoeg ontplofte

Sorority Noise is een Amerikaanse band uit Hartford. Ze brengen een interessante mengeling van indierock, emo en poppunk. De band staat bekend om hun emotionele teksten die aangesterkt worden met opdwepende gitaarriffs. Sorority Noise bracht al 3 albums uit: Forgettable (2014), Joy Departed (2015) en het meest recente You’re not as _ as you think (2017). Dat laatste album kwamen ze voorstellen in Jeugdhuis Kavka.

De vierkoppige emoband kwam vol overtuiging via het publiek het podium opgelopen, want ja, Kavka is een van de weinige zalen in België waar de artiesten gewoon door het publiek wandelen voor ze het podium bestijgen en je de frontman 10 minuten voor het optreden tegenkomt aan de wc’s.

https://www.instagram.com/p/BUh9pLoF8eV/?tagged=sororitynoise
Sorority Noise begon vol overtuiging aan hun set, dat ze er zin in hadden was duidelijk. Als het van de band afhing, ontplofte Kavka al vanaf de eerste minuut, maar bij de eerste paar liedjes stond het publiek, op enkele die-hard fans na, nog stilletjes met hun hoofd mee te wiegen op de gitaarriffs van Adam Ackerman en Cameron Boucher. Hier kwam gelukkig verandering in op het moment dat de eerste noten van “Art School Wannabe” werden gespeeld, met elke slag op de drum kwam er meer beweging in de zaal en het werd duidelijk dat het publiek ook wel zin had in een avondje stevige rock. Er werd voor het eerst met de haren geschud en de emotie die Sorority Noise wil brengen met hun songs, kwam eindelijk over.

Opvallend is het zelfvertrouwen waarmee Sorority Noise hun nieuwe plaat kwam voorstellen, ze speelden maar liefst zeven songs van hun nieuwste langspeler. Na de opwinding van “Art School Wannabe”, zakte de sfeer terug een beetje weg. Er werden iets ‘rustigere’ nummers gespeeld zoals “Second Letters From St. Julien”. Toch voelde je dat het publiek mee wilde, maar er precies iets ontbrak. Misschien wel de interactie met het publiek die niet aanwezig was. De mannen van Sorority Noise zaten zo in hun eigen wereld te musiceren en alles te geven, dat ze soms vergaten dat er een volle zaal voor hun stond. Vaak werden de liedjes zelfs aan elkaar gebonden door wat getokkel op de gitaar of op de synthesizer, die voor de rest amper gebruikt werd.

https://www.instagram.com/p/BUiGe-cl0WI/?tagged=sororitynoise

Naast “Art School Wannabe” waren andere hoogtepunten “Blonde Hair, Black Lungs”, “Dirty Ickles” en het gloednieuwe “Car”. Grotendeels oude liedjes dus, nochtans was het duidelijk dat het publiek wel mee was met de songs van de nieuwe plaat en werden de meeste daarvan zelfs meegezongen, hiervan was “A Better Sun” een goed voorbeeld.

Als derdelaatste liedje kwam dan eindelijk het hoogtepunt waar iedereen op wachtte: “No Halo”. Toen Cameron de eerste tonen van de single speelde, werden de eerste kreten in het publiek al gelost. De zaal ontplofte en de eerste moshpits van de avond werden ingezet. Het publiek brulde mee en op het einde van dit lied stond iedereen te trillen op zijn benen. Na deze heerlijke live versie van de single, zocht frontman Cameron voor het eerst interactie op met het publiek en vertelde ons over zijn mental illness. Hij droeg ons op dat we nooit alleen zullen zijn en dat overal een einde aan komt. Op hetzelfde elan knalde Sorority Noise “Using” de zaal in en er werd verder gemosht alsof het het laatste optreden was dat het publiek zou meemaken.

Sorority Noise wist muzikaal zeker te overtuigen, maar sloeg de bal mis in de communicatie met het publiek. Het kreeg de zaal enkel mee met de publiekslievelingetjes en dat is net niet genoeg om ons helemaal te overtuigen. Toch zagen we dat de nieuwe plaat You’re not as _ as you think, terecht, omarmd werd door de fans.

26 mei 2017

About Author

Bauke de Langhe


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief