Delta Crash – Blue Embrace (★ ★ ★  ½): atmosferische melancholie
Albums, Recensies

Delta Crash – Blue Embrace (★ ★ ★ ½): atmosferische melancholie

Wat eerst leek op een klein onschuldig rockbandje uit Wetteren is ondertussen uitgegroeid tot een stier met een stevig paar kloten. Delta Crash werd in 2015 al geselecteerd voor De Nieuwe Lichting, mocht de derde plaats van muziekconcours Oost. Best! op hun palmares zetten en sleepte ten slotte in 2016 de prestigieuze publieksprijs van Humo’s Rock Rally in de wacht. Niet van de poes dus. De jongens zijn er nu met hun debuut-ep Blue Embrace. Wij namen een glaasje wijn in de hand om ons bij zonsondergang door het album te gidsen. En dat bleek een uitstekende keuze.

Blue Embrace klinkt zonnig maar bulkt van de wolkenbedden. Een zekere melancholische tristesse huist in de nummers die stuk voor stuk berekend nonchalant klinken. Zoals ook binnenkomer “How About” baadt in een vrolijke indiesound, geven de vocalen van Koen De Gussem het geheel een nostalgisch gemis. Een smachtend gevoel naar wat ooit was druist ons hoofd binnen. Hoofdknikkend laten we de strakke drum het ritme bepalen terwijl de gitaar ons op sleeptouw neemt. Kleurrijke riffs worden ondersteund door een beukend baslijn die zweeft over synths.

Single “Shimmer of time” vergeleken wij al eerder met een nachtelijke roadtrip. Een trip die we gerust met heel de ep kunnen uitrijden. De strakke drum houdt er een stevig tempo in terwijl de synths het nachtelijke landschap schilderen en de gitaren je wakker houden. De atmosferische song heeft The War On Drugs-allures en steekt af met een stevig The Vaccines refrein. Ook in de video bevindt de kijker zich in een auto die een wazige rondrit met occasionele tussenstops maakt.

Onze roadtrip bereikt zijn tussentijdse bestemming. Een festival-gevoel maakt zich meester en we kunnen niet anders dan ons nostalgisch grijnzend op de modderige weide van Werchter te wanen. Wanneer de zon laag gezakt is en je al lichtjes beschonken je ogen toeknijpt om wiegend van de muziek te genieten, zo klinkt “Go Some Place”. Ook “Groke” zet onze gemoedstoestand verder en knalt een stevige baslijn door ons heen. “Fade out” werkt als een shot redbull in onze berenlijfjes. Voor de riffs lijken ze even te jammen met The Black Keys om er vervolgens het Delta Crash sausje over te gieten. Het nummer bouwt op naar een ontploffende climax. Over een shot cafeïne gesproken.

Bij “Far” is onze aandacht even ver te zoeken. Het tragere nummer steekt telkens af met enkele energierijke riffs maar deint dan weer op een oude-mensen-tempo voort. Het gezapige beloop en de klagende stem laten ons even lichtjes verveeld achter. Alle autospelletjes zijn gespeeld en  onze trip doorkruist een donkere tunnel zonder radio. We zijn bij het laatste nummer aanbeland en dat gaat -daar heb je weer dat aloude cliché- over afscheid. “Blue Embrace” vormt met “Something Good I Had, Is Gone Now” dan ook het perfecte afscheid van de plaat. Het atmosferisch nummer parkeert ons op de eindbestemming en laat ons tevreden achter. Wij schuiven Blue Embrace alvast in onze gammele autoradio voor een volgende volgende roadtrip. Delta Crash bewijst niet zomaar de zoveelste 13-in-een-dozijn-rockband te zijn en zet een sterk debuut neer.

Nog geen plannen vanavond? Laat je avondje tv dan voor wat het is en rep je naar de Charlatan in Gent. Daar presenteert de band hun EP voor een intiem publiek.  Een herkansing krijg je op 8 april in de Barzoen in Turnhout of op 10 april in het Depot Café in Leuven.

Facebook / Website / Twitter / Instagram

24 maart 2017

About Author

Charlotte Heyvaert


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief