© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Op de derde dag van Sonic City in het Depart in Kortrijk werden we gevarieerd verwend. Hiertussen zaten enkele zeer geslaagde acts zoals hardcoreband PISS en post-punkact Dry Cleaning. Ook andere genres als Leo Vincent’s dansbare glam en PVA’s elektronica overtuigden. Kers op de taart echter hoofdact en curator Marie Davidson. Kortom climaxen genoeg om het vroeg wakker worden op die slome zondag goed te maken.
Shearwater @ Main Stage
Op de laatste dag van het festival mocht de Amerikaanse band Shearwater de boel op gang trekken. De band bracht mooie, ietwat relaxte muziek die tussen de indiepop en -rock te klasseren viel. Bovenop de muziek van twee gitaren en een bas trotseerden de heldere pianoklanken samen met de drumondersteuning. Ook de warme stem van Jonathan Meiburg kon hierbij bekoren. De zanger smeet zich vocaal met een goede inleving. Dieper in de set waren het meer en meer de gitaren die mochten scheuren. Zo schommelde dit nog meermaals en zat de variatie erg goed. “Daydream Unbeliever” bracht een mooie combinatie met een pianointro die al snel versterkt werd door wat sterk gitaarwerk. Op die manier trapten ze de namiddag straf, maar nog altijd behapbaar op gang.
PISS @ Club
Voordat de set van Canadese band PISS van start ging, gaf vocaliste Taylor Zantingh een waarschuwing. Dit over de inhoud van de lyrics die intens zou kunnen zijn en het feit dat het er luid aan toe zou gaan. Met een pakkende intro zette de band “i wanted to be a singer” in. Zo bleek de muziek daadwerkelijk luid, maar vooral impactvol. De dringende lyrics rondom seksueel geweld gepaard met toepasselijke audiotussenstukken werkten innemend. Door de muziek en de uiting van het probleem door Zantingh, dat de band als geheel bracht, kon je niet anders dan stil worden. Dit nog meer tijdens “blocking a scene you can’t remember” door de inleving van de zangeres. Het publiek onthaalde deze song dan ook met een groot applaus. Met het emotioneel culminatiepunt “i keep trying to change the ending” stopte de band tien minuten voor tijd, maar had het alles gezegd. Wij waren al onder de indruk van debuutplaat you made me / skin on linen. Live waren we nog meer onder de indruk en noemen dit zelfs een van de beste acts van het weekend.
Leo Vincent @ Club
De Brusselse Leo Vincent kon voor de eerste maal gisteren de dansbeentjes losmaken. De artiest die muziek uitbrengt op het platenlabel van de Dewaele-broers zette dan ook zijn beste beentje voor. In de club stond de man alleen op het podium met een synthsysteem en bracht een combinatie van glam en pop met heel wat aanstekelijke elementen. Ook met de gitaar in de hand wist Vincent te charmeren. Hij had dan ook een présence en uitstraling van jewelste. Niet alleen op de muziek, maar ook op de soms wat onduidelijke vocals, legde de man nog een laag glans met fuzzy effecten. Vincent bleek zo nonchalant als maar kan, maar liet toch de nodige toegankelijkheid en interactie doorstralen om zo als showman niet uit de toon te vallen. De muzikant bracht ondanks dat hij er alleen voor stond een opzwepend geheel. De man wist dus een leuke en dansbare set voor te schotelen.
Zoh Amba @ Main Stage
Wanneer de dag begon te vorderen kon de Main Stage op Zoh Amba’s veroveringstocht rekenen. Met de gitaar in de hand en keel wijd open brulde de multi-instrumentale artiest, afkomstig uit Tennessee, het uit. Want het was toch die erg scherpe en ruwe stem die vooral luid in het oor kletterde. Dat vroeg wat gewenning, maar we konden het verder in de set wel enigszins appreciëren. Met extravagante folkrock balanceerde de muzikant tussen intrige en muzikale provocatie, al wist die niet helemaal te overtuigen. Het geheel bleef net iets te stijf om ons heel aandachtig te houden.
Feu St-Antoine @ Box
Gisteren keken we, voor onze eerste act op de box-stage, naar Feu St-Antoine. De Franse Pierre Guérineau, die nog samenwerkte met Marie Davidson, bracht daar in zijn eentje experimentele en vaak instrumentale muziek. Met de begeleiding van zijn gitaar bouwde de artiest een mysterieuze laag met en zonder extra muzikale ondergrond. Dit geheel versterkte hij door menige effecten. Ook gooide Guérineau nu en dan zijn diepe stem in de strijd. Dit aan de hand van relatief simpele, maar pakkend gebrachte teksten. De set van de muzikant vormde aan een deftig tempo, een strak geheel dat, door zijn experimenteel gehalte, soms de nodige concentratie vroeg.
PVA @ Main Stage
Op een van hun laatste shows van het jaar begon de Londense band PVA vlotjes aan hun set, totdat deze al snel een tiental minuten stilgelegd werd door technische problemen. Toen ze het optreden weer op gang trapten, was het vooral de stem van zangeres Ella Harris die ons betoverde. Toch overtuigde de ietwat donker gebaseerde muzieklaag, met sprankelende elementjes, ons ook. Die was vooral elektronisch via synth met een edgy randje, zoals Harris’ stem ook eentje had. Zo bouwde de band een dansbare, maar ook intrigerende en indringende sfeer die gewoon werkte. Met, naar eigen zeggen, een nummer over lesbiennes ging de set dan door en bleef die gestaag tot laatste nummer “Send”. Deze vormde met zijn strakke beat en hevige elektronische uithalen het ultieme einde.
Dry Cleaning @ Main Stage
Dry Cleaning was de voorlaatste act op het hoofdpodium en tevens een van de publiekstrekkers van deze editie. De postpunkers uit Londen haalden daarvoor het harde gitaargeweld boven. Deze werkte als ondergrond voor het monotone spokenword-stemgebruik van vocaliste Florence Shaw. Zo kon ze zich met momenten een beetje inleven zoals op het speelse “Gary Ashby”. Want Shaw lijkt dan niet de meest enthousiaste figuur op het toneel, maar doet haar taak gewoon goed en levert de teksten op de juiste manier af. Ook met een tamboerijn in de hand straalde ze het juiste niveau van nonchalance uit. Gedurende de set bleef Dry Cleaning het niveau hoog houden met een constant tempo. Ook op “Evil Evil Idiot”, halverwege de set, vonden we het gitaargeluid aangenaam. Shaw bracht daar en in de rest van hun set eerder absurde lyrics. Zo ook al met titel “Let Me Grow and You’ll See the Fruit”. Dat smolt echter weg in het, vreemd genoeg, geruststellende geheel. Dry Cleaning gaf dan ook het gevoel dat ze weten wat ze doen en dat zorgt voor een ontspannen kijkervaring. De band bracht klasse en straalde dat ook uit.
Lord Spikeheart @ Club
Keniaanse artiest Lord Spikeheart kwam naar Sonic City en bracht mee: een backingtrack, een goed humeur en een hoop lawaaierige screams. De zogenoemde pionier in Afrikaanse metal prikkelde wel, maar overprikkelde nog eerder. Zo stond hij zelf geen seconde stil op podium en sprong hij zichzelf waarschijnlijk tot het zweet. Ook schreeuwde hij eerder schel en luid. Dit op intens metalachtig drumwerk, dat de een liever zal horen dan de ander. We vonden het dan ook jammer dat enkel de vocals live gebracht werden. Niet heel overtuigend dus muzikaal, maar Lord Spikeheart waande zich wel een echt showbeest. Daardoor genoot het publiek toch van de energieke show. Ook waande de Keniaan zich zelf in dat publiek om zo zelf nog meer bijval in de hand te werken. Net zoals bij Melt-Banana op zaterdag vonden wij dit niet het beste van de dag, maar kunnen we de appreciatie wel vatten omdat het gewoon opzwepend was.
KeiyaA @ Box
De Amerikaanse Chakeiya Camille Richmond, ook wel KeiyaA, viel gisteren wat uit de boot qua genre. De zangeres bracht ietwat experimentelere, rustige r&b met singer-songwritergehalte. Haar volle stem, ondersteund door wat echo-effect, bleek het grootste instrument, gevolgd door de drummer. Ook had de Amerikaanse een backing mee met luchtige synthondersteuning. KeiyaA legde genoeg emotie in die stem en bijhorende uithalen die ze makkelijk deed leken. Een upbeat en kort nummer over kussen, dat ze zelfs schreef over een jongen in Brussel, haalde het tempo nog wat omhoog naar het einde toe. Dat accentueerde nogmaals mooi KeiyaA’s stem, want die stem was toch de essentie van de show.
Marie Davidson – Live with Nick Verstand @ Main Stage
Hoofdact en medecurator Marie Davidson besloot dat de avond in een feestje moest eindigen. Zo bracht ze van voor haar draaitafel opener “Demolition” waarbij ze zich vocaal smeet al springend over het podium. Ook achter haar draaitafel liet Davidson de energie niet los. Zo bracht ze sterk pompende na pompende beat. De Canadese wist doordat ze zelf zong bovenop haar dj’en genoeg spanning in de set te steken. Daarnaast toonde de manier waarop ze dit deed concentratie en talent. Davidson waande zichzelf geen katje om zonder handschoenen aan te pakken met haar nonchalante, schreeuwerige zang en energieke moves.
Voor de setting werkte Davidson samen met audiovisueel kunstenaar Nick Verstand waardoor de show met zijn vele lichteffecten nog beter overkwam. De elektronische dancemuziek die de lijn naar de techno opzocht, kende voor de Canadese geen grenzen. Pompend en zweterig; een bom van energie. Meer moest het voor de artieste en het publiek dan ook niet zijn.
Dat concludeerde deze mooie editie van Sonic City gemaakt door de artiesten en organisatie. Op naar volgend jaar!
