© CPU – Ine Van Baelen (archief)
Ondanks dat de festivalzomer al even achter ons ligt, is er in Kortrijk van stoppen nog geen sprake. Dit weekend opent Sonic City weer de deuren van Depart om er drie dagen het beste van de alternatieve scene voor te schotelen. Medecuratoren van het weekend zijn dit jaar Dirty Three en Marie Davidson die respectievelijk zaterdag en zondag ook zelf op het podium zullen staan. Met de traditionele openingsdag, waar vier sterke namen de Main Stage mogen betreden, ging het festival rustig, maar goed op gang. Zo waren het het Amerikaanse DIIV en de Zweedse Anna Von Hauswolff die als hoofdacts op de affiche mochten pronken.
Maddison Windfarm @ Main Stage
Het was de Londense band Maddison Windfarm die het festival op gang mocht trappen. De zeskoppige groep deed dat met eigenzinnige noiserock. Met onder andere het vandaag uitgebrachte “Our Enemies Touch” trapte de band geleidelijk hun set op gang. De frontman, die zijn songs in een soort trance-achtige staat bracht, vormde gedurende het optreden het grootste aandachtspunt waarbij hij naar het einde ook geen t-shirt meer nodig bleek te hebben. Vocaal deed hij wat denken aan Geordie Greep, maar door zo levendig op het podium te staan, was dat meteen ook de enige vergelijking die opging. De muzikanten ondersteunden dat aan de hand van lange nummers die qua instrumentatie breed naar voor kwamen. Toch konden ze net niet dat volledig extatisch randje bereiken door de songs soms net iets te lang aan te slepen. Wel nam de band ons gewoon mee met bijvoorbeeld debuutsong “Shovelling”, die ook goed in elkaar zat door de fijne dynamiek en dreigende sfeer. Zo kregen we een best aangename set voorgeschoteld om mee van start de gaan.
Mandy, Indiana @ Main Stage
De tweede band die mocht presteren, was Mandy, Indiana. De formatie uit Manchester met Franse zangeres Valentine Caulfield, heeft vooral een repertoire in het Frans. De noiserockband bracht een chaotisch, maar werkend geheel aan zware klanken met daarop het fijne stemgeluid van Caulfield. Deze gebruikte ze desondanks wel fors en luid, met een spokenword-gehalte. Met “Alaska”, het enige Engelstalige nummer van de band, gaf de zangeres een hevige, maar belangrijke boodschap over de veiligheid van vrouwen. Zo zette Caulfield ook in het nummer vocaal nog meer sterkte achter haar boodschap.
De zangeres scherpte gedurende de set haar positie om zich voor politieke problematieken in te zetten alsmaar aan. Daarbij kon ook de muziek steeds harder en chaotischer doorkomen. Dit mede door het intense drumgebruik. Voor het ietwat aanstekelijke “Magazine” vervoegde Caulfield het publiek en zette ze die aan om te dansen. Zo bleef ze nog enkele nummers hangen in de zaal om de sfeer vooraan hoog te houden. Dat is natuurlijk heerlijk voor de mensen die vooraan staan, maar hoe verder je stond, hoe minder je nog zag van wat er allemaal aan het gebeuren was. Mandy, Indiana zette zo een bewogen, maar geslaagde set neer.
DIIV @ Main Stage
© CPU – Mathias Verschueren (archief)
Toen de avond al wat aan het vorderen bleek, was het de beurt aan DIIV om zich te bewijzen. De mannen afkomstig uit Brooklyn brachten onlangs hun nieuwe album ZIRP! uit. Deze kon ons niet helemaal overtuigen, maar qua livekwaliteit liet de band ons daar niet al te veel van merken. Met dromerige idnierock die strak gebracht werd, nam de groep initieel enorm onze aandacht. Ook konden de mannen nu en dan wat uitbundiger overkomen met een mooie riff zoals die van “The Fountain”. Toch bleef die dromerige laag in stand, vooral door de manier waarop ze de vocals brachten.
Doorheen de set bleef het energieniveau hoog liggen en deed de band muzikaal niet onder. Toch brachten de Amerikanen vooral variatie op hun eigen thema. Daarbij was het niet nodig om te entertainen, de band hield de communicatie zo miniem mogelijk en had vooral de muziek als spraakwater. Ook lag het tempo waaraan de band hun nummers bracht gewoon heel hoog en deden ze dat zonder veel poespas, waardoor we wat verloren geraakten in het te snelle geheel. Met “Doused” kreeg de band de zaal helemaal wild en werd het vooraan een kolkende massa. “Blankenship” moest zo op het eind gewoon de vruchten plukken van een meer dan uitstekende set die zich profileerde door het hoge spelniveau en het strakke tempo.
Anna Von Hauswolff @ Main Stage
Met een uitgebreide bandopstelling kon de Zweede Anna Von Hauswolff de eindsprint van de avond inzetten. Dit deed de zangeres zelf aan haar synth achteraan op het podium. Met nog een saxofonist, gitarist, bassist, drummer, percusionist en toetsenist stond het podium meer dan goed gevuld. De Zweedse begon het optreden relatief rustig, maar vocaal enorm sterk. Met behulp van een mini-orgel kon vervolgens het betoverende “The Mouth” plaatsvinden, waarop ook de saxofoon mooi fungeerde. Von Hauswolff hield de mysterieuze en zweverige toon van haar gothic rock mooi aan met lange nummers. Zo wist ze vooraan op podium vocaal te bekoren met enkele hoge stukken op “The Iconoclast”, een prachtwerk op zichzelf.
Met haar gitaar in de hand, zette ze dan samen met de band het intense “The Mysterious Vanishing Of Electra” in, dat voor een versnelling in de set zorgde dat doorliep in “Stardust”. Naar het einde van het optreden toe begon ze aan “Ugly and Vengeful” dat ons bijna een kwartier beetnam en niet losliet. Beginnend met een rustig stuk waar de stem van de Zweedse onze leidraad vormde en uitmondend in een instrumentale, geordende chaos dat tot een hoogtepunt werkte. Toen haar tijd eigenlijk om was, zette de saxofonist nog een laatste nummer in. Al snel ondersteunde de band het catchy melodietje om het tot een hoger niveau te tillen. Zo kon “Struggle With The Beast” het optreden in stijl afsluiten. Met haar set zette Von Hauswolff klasse neer waardoor we met een voldaan gevoel onze eerste festivaldag konden afsluiten. Op naar vandaag met meer van dat!
