© CPU – Senne Houben (archief)
Voor de tweede dag van het Kortrijkse Sonic City stond heel wat moois geprogrammeerd en dat uit alle uithoeken van de wereld. Zo kregen we uit Scandinavië het Zweedse The Kind en de Deense Elias Rønnenfelt. Melt-Banana en Goat (jp) haalden de programmeurs uit Japan. Juana Molina kwam afgezakt uit Argentinië en uit Australië kregen we Bleak Squad, Jess Ribeiro en curator tevens hoofdact van dienst: Dirty Three. Straf!
The Kind @ Club
Er leek wel over nagedacht te zijn bij de organisatie van Sonic City, want waar ze gisteren hun festivaldag afsloten met een Zweedse artieste, werd dag twee gewoon terug afgetrapt met muzikanten uit dat land. The Kind bracht begin dit jaar zijn debuutalbum en speelde nagenoeg enkel nog maar shows in eigen land. In Kortrijk kwam daar verandering in en iets vertelde ons dat het daar niet bij zou blijven. Het zevental bracht namelijk dreigende postrock gemengd met een melancholische variant waardoor de veertig minuten die de band bracht heel boeiend bleven. Soms hoorden we invloeden van Los Campesinos!, om dan weer Public Service Broadcasting terug te horen. De band blonk vooral uit in het maken van hele rijke geluiden waarbij alle muzikanten op het podium uiteindelijk heerlijk samen kwamen. Zo waren de eerste twintig minuten van de set er eentje waarbij dromerigheid centraal stond. Vooral de saxofoon en synthesizer eisten de hoofdrol op en waren de laatste twintig minuten vol agressiviteit, intensiteit en vooral kracht. Het was daar dat ze ons echt helemaal omver bliezen en de tweede dag van het festival echt van start lieten gaan.
Bleak Squad @ Main Stage
Met leden uit verschillende Australische legacy-acts kunnen we Bleak Squad toch wel een supergroep noemen. Marty Brown, Adalita Srsen, Mick Harvey en Mick Turner vormen de band en die laatste kreeg vandaag een dubbeljob, want ook met Dirty Three moest hij nog optreden later op de dag. Mick Harvey stal dan weer de show als lid van The Bad Seeds samen met Adalita Srsen die met haar zweverig stemgeluid de donkere sounds naar een andere dimensie liet komen. De set begon tamelijk stoffig met een resem liedjes die niet echt tot de verbeelding spraken. Op zich kan je niets slechts zeggen over artiesten die al zo’n parcours aflegden, maar echt spannend kon je de songs ook niet noemen. Dat veranderde toen Harvey plaatsnam achter de drums en Brown de piano bespeelde. Plots kwamen er emoties naar voor die het nummer van ware pracht konden voorzien. Vervolgens kregen we iets meer experiment en werd er net wat meer buiten de lijntjes gekleurd. Dat zorgde voor spanning in de set, al werd die weer beëindigd zoals die begon, met gewoon simpele rockliedjes die wel goed klinken, maar nergens vernieuwend waren.
Louis Ottley @ Club
Voor Louis Ottley was het de eerste keer dat hij in België kon spelen en dat leek hem wel aan te staan. De in Birmingham opgegroeide Duitser had er duidelijk zin in en samen met zijn vierkoppige band, wilde hij iedereen in de zaal evenveel plezier en zin laten krijgen. Dat lukte wel door de springerige punkraprockliedjes die hij speelde waarmee hij wat deed denken aan een Master Peace en Genesis Owusu. Het begon allemaal vol energie en kracht en Ottley had duidelijk ook over iedere song wel wat te vertellen. Zo kwamen we te weten dat hij nooit had verwacht om met zijn punkband voor zo een groot publiek te spelen en werd er verder alleen maar larie verkocht aan het publiek. Het zorgde voor een glimlach, maar tegelijk haalde het ook telkens de energie uit de set. “You WHA M8” zorgde bijvoorbeeld voor een publiek dat langzaam aan het bewegen ging, maar daarna was al die energie weer verdwenen door te lange bindteksten. Toch won Ottley alleen maar sympathiepunten doordat hij met zoveel goesting op het podium stond. Naar het einde toe zakte de set wel wat weg omdat alle snelle en strakke songs precies al waren opgesoupeerd. Jammer, maar verder zorgde Ottley wel voor een frisse set waarbij we vooral konden concluderen dat minder soms meer kan zijn.
Juana Molina @ Main Stage
Slechts drie shows speelt Juana Molina dit najaar op Europese bodem en dus kon de set op Sonic City een klein unicum genoemd worden. De Argentijnse speelde dit voorjaar wel nog in de Botanique, maar laten we het vooral over het nu hebben. De 65-jarige artieste heeft al heel wat kilometers op de teller en kon dan ook een goed gevulde grote zaal voor zich krijgen. Die hoorden een artieste die graag experimenteert met klanken en daarbij haar Spaanse dromerige stem als leidraad gebruikt. Meestal repetitief, soms iets voller qua sound, maar altijd binnen een bepaalde gemoedelijke sfeer. De vocals die hier bovenop kwamen, waren ietwat monotoon en scherp, wat toch wel werkte op de bizarre en meeslepende muzikale ondergrond. Die creëerde de zangeres ook nu en dan met haar gitaar. Aan de hand van een loopsysteem kon ze de beide instrumenten zelfs mooi combineren. Molina liet de innemende klanken gedurende het optreden, net als de drumondersteuning, alsmaar harder en mysterieuzer doorkomen. Een concreet hoogtepunt bereikte de artieste echter niet, omdat ze onderweg met de nodige langdradigheid en voorspelbaarheid bleef hangen, waardoor haar opbouwend effect wat verloren ging. Uiteindelijk kwam ze op het einde van de set tijd tekort om haar laatste nummer volledig af te werken, maar sloot ze het toch af in stijl.
Caroline No @ Club
Caroline No is het project van Caroline Kennedy, een dame uit Melbourne die tegenwoordig vanuit Londen opereert. De zangeres kwam op Sonic City alleen met een begeleidende gitaar en een extra gitarist optreden. Haar booking had ze te danken aan de goeie vriendschappen die ze heeft met meerdere leden van Dirty Three, maar eens we haren zagen optreden, was ook haar talent voor songwriting zeker niet min. Het is natuurlijk wel zo dat je met twee akoestische gitaren weinig kan doen, maar Caroline No liet er wel de schoonheid van inzien. Het was zelfs zo stil op het podium dat een medewerker die met een lawaaierige kar passeerde, even voor een lach zorgde bij Caroline No tijdens haar nummers. Wat onbedoelde extra effecten dus, die van een al bij al simpele set toch iets memorabel maakten.
Alex Rex @ Box
Deze editie werd muzikant Alex Rex onze eerste kennismaking met het Box-podium. Zo speelde de zanger naar eigen zeggen al eerder in Kortrijk, dit op drums voor Bonnie “Prince” Billy. Alleen op het podium met zijn akoestische gitaar bracht hij best intense nummers als “Alexander The Destroyer”. Die intensiteit bouwde de Brit aan de hand van de grootse emoties die hij in zijn liedjes legde. Met hoge noten en een niet te evenaren inleving overtuigde dit wel. Als fan van Dirty Three voelde hij zich vereerd om met zijn eigen project hier te mogen staan en dat liet hij meerdere malen weten. De scherpe stem van de zanger is er wel eentje, moeten we toegeven, die wat gewenning vroeg. Hoe verder de set vorderde, hoe meer we het konden appreciëren. Zeker wanneer zijn teksten ook meer en meer humor bleken te bevatten. Een beetje spitsvondig met andere woorden, en op een bepaald moment werd hij ook vergezeld door twee extra stemmen om het allemaal een beetje luchtiger te maken. Met vlotte tussenstukken kwam Rex gewoon sympathiek over en dat was mooi meegenomen naast onze waardering op de lyricaal emotionele en humoristische nummers.
Elias Rønnenfelt @ Main Stage
Elias Rønnenfelt bleek al snel de vreemde eend op de Main Stage te zijn op de zaterdag. De frontman van Iceage brengt uitstekende indierockliedjes, maar voor veel mensen bleek het allemaal net iets te braaf en chaotisch te zijn. Zijn onzeker begin zal daar zeker voor iets tussen zitten, want Rønnenfelt begon ronduit slecht aan zijn set. Geen goesting, geen goeie stem en vooral een heel rommelige sound. Naarmate de set vorderde, herpakte hij zich wel, maar daar had het publiek geen oor meer naar. Hoe langer de set duurde, hoe leger de zaal werd. Het etensuur en het feit dat er na hem nog wel wat moois aan zat te komen, had daar ongetwijfeld mee te maken. Nochtans bleek Rønnenfelt naar het einde toe zich te herpakken in de vorm van snedige rocksongs met iets meer pit en zelfs wat songs uit het Iceage-repertoire. Puik! Rønnenfelt zal er ongetwijfeld zelf niet wakker van liggen nadien, want echt veel interesse in het publiek of zijn show leek hij uiteindelijk niet te hebben.
Melt-Banana @ Club
Terwijl Elias Rønnenfelt de aandacht niet helemaal vasthad, ontstond een ware verhuis naar de Club-stage waar Japanse formatie Melt-Banana de show zou stelen. Zo gezegd, zo gedaan. Het duo, dat al sinds 1992 meegaat, entertainde met een gezonde dosis Japanse noise. Veel meer dan dat hield het muzikaal niet in. De gitarist, met mondmasker, smeet zich met smerige riffs en zorgde voor het enige live instrument naast een drumcomputer op de achtergrond. Zo kon vocalist Yasuko Onuki, zoals het genre het zegt, noise maken. Ondanks dat het fijne, felle stemmetje klonk als een nieuw verwekte portie tinnitus, kon vooral publiek vooraan de teringherrie smaken. Dit aan de hand van moshen en crowdsurfen, het publiek ging volledig los en dat was ook voor het eerst dat dit vandaag echt gebeurde. Aan sfeer dus zeker geen gebrek en dat moet ook wel als je als band zoveel agressie in één nummer kan steken. Toch zat er voor de doorsnee liefhebber niet heel veel variatie in en schotelden de Japanners ons gewoon een set voor met een hoog energiegehalte. Je moet er voor zijn!
Goat (jp) @ Main Stage
Veel moois uit Japan gisteren. Nadat Melt-Banana de Club op stelten zette, was het op de Main Stage aan Goat (jp) om het waar te maken. De vijfkoppige band begon rustig en vooral heel opbouwend. Dit met experimentele en ingewikkelde composities waar alle instrumenten apart en samen mooi functioneerden tot georchestreerde chaos. Op een laag percussie en drums als strakke basis, bouwde de groep mooi verder, met onder andere een dreigend saxofoongeluid. De Japanners hadden duidelijk hun vak onder controle, maar teerden net iets te veel op het mysterie dan op de hevigheid, en dan kwam het soms niet hard genoeg binnen. De band deed wel nagenoeg niet onder in zijn kunnen. Zo waren ze goed op elkaar ingespeeld qua coördinatie en brachten ze een uitdagend geluid dat prikkelde.
Jess Ribeiro @ Box
Wanneer de avond al vlotjes vorderde, namen we nog eens een kijkje aan het box-podium voor de Australische Jess Ribeiro. Alleen met haar elektrische gitaar bracht ze betoverende folky deuntjes, aangevuld door haar zoete en warme stem. Deze produceerde mooie en instropectieve lyrics die meesleepten. De nummers van de zangeres voelden zo zacht als een warm dekentje op een koude avond. Heerlijk simpel, maar zeer effectief. Ribeiro nam met de rustige tracks haar tijd en deed gewoon waar ze goed in is. Haar présence was misschien niet extravagant of uitbundig, maar gewoon ingetogen en professioneel. Zo toonde de zangeres dat ze een superster is op muzikaal niveau en niet in alles wat er extra bij komt kijken. Meer was niet nodig om ons te doen dwalen in onze late dagdroom .
Dirty Three @ Main Stage
Headliner Dirty Three kwam chaotisch op onder luide rockmuziek, waar ze ook doorheen begonnen te spelen. Het was eerst vooral violist Warren Ellis, ook bekend van Nick Cave & The Bad Seeds, die het publiek probeerde op te zwepen, voordat hij ook begon mee te spelen. Deze moves kunnen we ook wel linken met die kompaan Nick Cave, maar dat laten we in het midden. De band leek een lange outro (voor de intro van het optreden) te spelen die elk moment kon eindigen, maar zo keer op keer des te langer doorging met extra trucjes. Op zijn keyboards breidde Ellis een soort tussenstuk aan de creatie vast om zo over te gaan in een rustigere sfeer. Dirty Three rekende gedurende het optreden wel vaker op de lang aanhoudende stukken van herhaling. Daarnaast bleek het alsmaar Ellis te zijn die veel enthousiasme naar voor bracht als waar showbeest. Zo stond hij het podium alsof het zijn speeltuin was en gebruikte hij zijn viool met scherpe klanken, als zijn favoriete speelgoedje. Dat de band hierop moest rekenen om het spannend te houden, zegt niets over de speelkwaliteit, maar vooral over de manier waarop deze zich muzikaal uitte. Op die manier bleef het optreden vooral in hetzelfde vaarwater kabbelen. De set was initieel heel leuk en speels, maar zelfs voor een band van die kwaliteit is twee uur gewoon een beetje lang. Neem bijvoorbeeld ook The Cure op Rock Werchter. Na een hele dag acts kijken verwachten we van de headliner ook nog wat spanning.
Deze recensies werden geschreven door Niels Bruwier en Robbie Allemeesch.
