Bij Spanish Love Songs is er altijd wel iets om je zorgen over te maken. Geld, de toekomst, de toestand van de wereld of gewoon het feit dat je maar niet lijkt uit te vissen wat je met je leven moet aanvangen. Het vijftal uit Los Angeles maakt sinds 2013 punkrock over dat soort dagelijkse ellende, met frontman Dylan Slocum als exponent van de twijfels en frustraties die veel mensen liever voor zichzelf houden. Op Brave Faces Everyone uit 2020 mondde dat uit in een reeks vlijmscherpe meebrulrefreinen, terwijl No Joy drie jaar later wat meer ruimte liet voor twijfel. Wie de band in oktober 2025 tijdens de Common Thread Tour in de Ancienne Belgique aan het werk zag, weet bovendien dat al die miserie live verrassend veel energie oplevert. Op Future Nausea trekt Slocum die lijn door, al klinkt hij deze keer opvallend minder somber. ‘Ik denk eigenlijk dat dit de minst verdrietige plaat is die we ooit gemaakt hebben’, zegt de frontman. Wie dacht dat dit een zorgeloos album oplevert zal snel merken dat zorgen zijn ingewisseld voor woede. En die woede blijkt zich uitstekend te lenen voor een feestje.
Slocum had een helder plan. Toen hij aan de plaat begon, zei hij tegen iedereen dat hij gewoon een grote rockplaat wilde maken, zijn versie van iets als Born in the U.S.A.. Bruce Springsteen dus, met Sam’s Town van The Killers en Full Moon Fever van Tom Petty om de referenties nog een beetje meer uit te diepen. Waar de band No Joy nog zelf producete, samen met Collin Pastore, laat ze nu frisse oren toe. Voor die ambitie haalde ze twee straffe namen achter de knoppen: Chris Walla, voormalig gitarist van Death Cab for Cutie, en Sarah Tudzin van Illuminati Hotties, die eerder al met boygenius werkte. Het duo kan je noemenswaardig punkrockers noemen en dat zorgt er net voor dat de Spanish Love Songs grootser klinkt dan ooit.
Met “Good American” kondigde Spanish Love Songs Future Nausea aan met een song die er direct op was. Slocum haalde de mosterd bij de veteranen aan wie hij tijdens de oorlog tegen terreur pizza’s leverde in het ziekenhuis voor oud-strijders. Die verhalen kwamen opnieuw boven toen hij zag hoe het transgender militairen vergaat na de recente verboden. Het is misschien wel het kwaadste nummer dat hij ooit schreef, zei hij er zelf over. Een stortvloed aan kickdrums van drummer Ruben Duarte en een stampende baspartij dragen een refrein dat melodieus is en nergens rust vindt. Het geheel blijft allemaal heel minimaal, maar wel luid en recht in het gezicht. Met een soort punkattitude die je nog zelden ziet dezer dagen. Wanneer Slocum ‘Brought you home to die out in the street / Like a good American’ uitspuwt, krijg je een stamp in de maag die harder aankomt dan eender welke tranentrekker uit 2020. Waar “Marvel” nog de deur openzette naar No Joy, kiest deze rocker resoluut voor de vuist.
De titeltrack zet meteen het decor neer. Toetseniste Meredith Van Woert legt kristalheldere synthlijnen neer en laat de andere instrumenten één voor één binnenkomen, als bij het begin van een show waar elk bandlid even in de spotlights stapt, tot de boel ontploft. “Living Blues” rolt op een stuwende baslijn en een strakke vierkwartsdreun, terwijl “New Fears” een stamper vol slaande tamboerijn is, met een portie Asbury Park-bravoure die schreeuwt om een festivalweide. Of de Californiërs daarbij iets van hun punkkantje verliezen? Een beetje wel. Wie verliefd werd op de donkere beklemming van op eerdere platen zal moeten wennen aan de in overvloed aanwezige keyboards. Ook de gitaren klinken grootser dan dat ze ooit klonken, waardoor de emokid de heartlandrock tegen wil en dank moet binnenlaten. Slocum heeft zijn stem gelukkig niet ingeslikt: elke regel brengt hij met dezelfde overtuiging als vroeger.
Minstens even straf is “Welcome to Hell”, waarin het gaspedaal even loslaat voor een meeslepende hymne die perfect onder de slotmontage van een John Hughes-film past. De gitaren van Kyle McAulay kleuren de plaat en nergens pakt dat mooier uit dan in dit nummer. “Doom Tripping” verwoordt dan weer de filosofie van de plaat het helderst: een synth in de lijn van “Just Like Heaven” van The Cure schiet de lucht in, en Slocum zingt ‘Post-apocalyptic doesn’t mean we all stop dancing’. Een omarming van de absurde tijden waar we in leven. Het toont mooi aan dat hij niet gelogen heeft door te beweren dat dit de minst verdrietige plaat is van Spanish Love Songs.
De duisternis blijft wel op de loer liggen. “Jan666” en “No Dreams” rouwen om een geliefde die niet sterft, maar verloren loopt in mannenrechtengroepen en een baan bij de grenspolitie. Ook extreemrechts is nooit ver uit de buurt. Net omdat de melodieën zo toegankelijk blijven, snijden die teksten dieper: je zingt mee voor je goed beseft waarover het gaat. Niet elke track haalt dat niveau. “Future Nausea Pt. 2” en “See You on the Way Out” springen minder in het oor dan de singles, en het vijftal draagt zijn invloeden soms wat opzichtig op de mouw. Wie Springsteen zegt, moet de vergelijking ook dulden.
Natuurlijk is Future Nausea geen opgewekte plaat, maar de wanhoop krijgt nergens het laatste woord. Afsluiter “Until the Sun Explodes” laat een zwakke, doch onmiskenbare glimp optimisme door. ‘Ook als het er eenzaam uitziet, heb ik mijn mensen’, zegt Slocum. Hij legt nog eens de vinger op de wonde. Je gelooft de man in elk woord dat hij zingt. ‘Als we begrijpen dat onze onderlinge relaties het belangrijkst zijn, geraken we aan de andere kant.’ Daar hebben wij niks van terug. Het is het soort punk waar we anno 2026 als een blok voor vallen. Dat ze een serieuze geut heartland toevoegt, maakt dat ze grootser dan ooit klinkt. We leerden Spanish Love Songs kennen als een band die platen maakte om bij te huilen. Nu staat er eentje om bij te dansen terwijl de wereld brandt. De toekomst mag dan misselijk maken; de dansvloer blijft open.
Spanish Love Songs staat op 9 februari 2027 in Kavka Oudaan.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Welcome to Hell”, ons favoriete nummer van Future Nausea, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
