Wave leeft nog steeds! The Cure stond als headliner dit jaar op enkele heel grote festivals zoals Rock Werchter. The Sisters Of Mercy speelt nog altijd de grotere zalen plat. She Wants Revenge heeft met de nieuwe single “BLACK WAX / OUR LOVE” sinds 2011 nog eens besloten om een heel album uit te brengen. Een nieuwe gothicrockband die hoge toppen scheert en dat naar alle waarschijnlijkheid zal blijven doen, is Mouth Ulcers. Wings Of Desire is bezig aan een plaat en in eigen land hebben Arbeid Adelt! en Parkaparaplu samen midden april een kanjer van een waveplaat uitgebracht. Het optreden in Kortrijk van de darkwavers uit Ohio, The Serfs, was uitverkocht. We kunnen zo nog een hele tijd doorgaan, maar hier willen we het graag hebben over de nieuwe ep van A Slice Of Life, de Belgische postpunkband die in 2016 werd opgericht. Met Restless uit 2018 en Tabula Rasa uit 2022 zette de band zich op de gotische muziekkaart en dat resulteerde in verschillende tienduizenden luistermomenten op de verschillende streamingplatformen. Op Echoes Of Our Time staan vier songs geposteerd.
De vooruitgeschoven single “Back” mag de debatten openen en vanaf de eerste noot horen we dat we te maken hebben met muzikanten die hun klassiekers door en door kennen. We gaan hier en daar lichtjes namedroppen, maar enkel en alleen omdat de liedjes van de groep het toestaan. Waar de eerste song begint als een nummer dat zo op een lp zoals Seventeen Seconds van The Cure had kunnen staan, laat frontman Dirk Vreys het lied ontwikkelen naar een track dat lijkt alsof Morrissey zelf naar de studio werd gebracht om het in te zingen. Het is bijna griezelig hoe het stemgeluid van Vreys en de zanger van wijlen The Smiths zo op elkaar lijken. “Back” kan bogen op een boeiende, opvallend poppy melodie en we durven zelfs te denken dat er in de late jaren tachtig zeker een alternatief hitje had in gezeten. Op die grootheden van The Cure na is het genre nu eenmaal heel niche geworden, maar “Back” klinkt nog het meest mainstream van de hele ep. Logisch dus dat deze song gekozen werd om als eerste naar het front te sturen.
“Echoes” klinkt al een pak ruiger opeens en man, het is echt vreemd hoe de stem van Vreys hier opeens als twee druppels vitriool lijkt op die van Robert Smith. Nu weten we wel dat hij ook de bezieler is van het project the obsCURE, een tributeband van de Engelsen. Maar bij eigen muziek van A Slice Of Life klinkt het dan opeens nog eens te gek(ker) en op deze song komt het vijftal het dichtst bij de razende postpunk die snijdt, ontvelt en weer aan elkaar naait. Wat opvalt is de ‘kwaliteit’ van de songs, daarover later nog wat meer. Met die kwaliteit bedoelen we dat dit allemaal schijven zijn die gewoon goed in elkaar steken. We waren dit jaar op de zwarte dag van de Lokerse Feesten en we zijn er zeker van dat het kwintet perfect had gestaan op dat podium binnen naast andere bands zoals Luc Van Acker en Cabaret Voltaire, om er maar twee te noemen.
Bij een ep van vier liedjes doen we graag een recensie track by track en dus is het de beurt aan “Forever”. We hadden al gezegd dat het Antwerpse vijfspan musiceert met kennis van zaken en een beetje opzoekwerk leert ons dat de vijf mannen nochtans niet van de eerste lichting wavers zijn van pakweg einde jaren zeventig, begin jaren tachtig. Nu weten we zelf uit ervaring dat er in de jaren negentig een herleving is geweest van de new wave en gothic, en dat ondergetekende elk weekend in zaal De Kring in het Willebroekse naar fuiven ging waar DJ Zebedeus ten vreemden dans speelde. Werkelijk iedereen droeg zwarte kleding, gekocht in de Agorahallen in Brussel of in die ene winkel in de Kammerstraat in Antwerpen. “Forever” doet ons heel erg denken aan “Charlotte Sometimes” van The Cure, maar A Slice Of Life plagieert zeker niet. Integendeel, er wordt sowieso een eigen draai aan gegeven en het is duidelijk inspiratie die gevonden wordt uit een tijd toen er enerzijds de subcultuur van de Johnny’s en Marina’s was en anderzijds van de zwartjassen. Zoiets in elk geval.
Onze favoriet op deze korte plaat is “Crawling”. De gitaar probeert zich los te maken van het geheel en de baslijn is echt één die keihard blijft doordreunen. Alweer snijdt de band een ander segment van de new wave aan met een schijf die volledig aanschurkt tegen de dark wave en de cold wave die zo op een album van Bauhaus had gekund. Het genre heeft verschillende muzieklagen die gaan van syntphpop over industrial, dark en cold en new wave tot gothic en gothicrock en we hebben de stellige indruk dat de groep ze allemaal beheerst. Vreys schreeuwt het nog uit en we denken nog heel even aan Red Zebra op dat ene nummer waarop Peter Slabbynck en de rest begonnen te kelen als losgeslagen primaten. Ach, we zijn de titel vergeten, maar dat hoort ook bij de leeftijd ondertussen.
A Slice Of Life had een grote band kunnen zijn in de jaren tachtig, daar zijn we honderd procent zeker van. We hadden het al gezegd: kwaliteit! TC Matic, Red Zebra, Siglo XX, The Neon Judgement, 1000 Ohm,… en A Slice Of Life, het had zeker gekund. Maar het zijn andere tijden, punt. Daar verandert niemand wat aan, maar het verandert ook niets aan het feit dat dit een heel goede band is die vier sterke songs in elkaar heeft gestoken. Op 24 oktober, morgen dus, staat de band in thuisstad Antwerpen in Djingel Djangel. Indien dit te kort dag zou zijn, kan je ze gaan checken op 31 oktober in Futur in Turnhout waar ze het podium zullen delen met Parkaparaplu en oudgedienden Arbeid Adelt! Toch een cirkel die zich sluit dan?
Ontdek “Crawling”, ons favoriete nummer van Echo Of Our Time, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
