Lokerse Feesten 2026 (Festivaldag 3): Zwart van het volk

© CPU – Nathan Dobbelaere

De Grote Kaai in Lokeren is een gigantisch begrip geworden! Het mooie aan de Lokerse Feesten is het feit dat ze hun festivaldagen inrichten volgens bepaalde muziekstijlen. Je hebt dagen vol dansmuziek, dagen met stuff van eigen bodem en Nederland, een dag gewijd aan Iers en Engels gitaargeweld, een dag waarop hiphop en rap staan geprogrammeerd, een rockdag met kleppers zoals Editors en Suede, en deze gitzwarte dag vol new wave, synthpop en industrial. En het staat allemaal gewoon op één enkele dag klaar voor een dankbaar publiek dat vroeger en/of nu nog steeds gehuld gaat in lange, zwarte jassen en geweldige puntschoenen. Ondergetekende was te jong om bij de eerste lichting van de jaren zeventig en tachtig te horen, maar kan wel terugkijken op de onwaarschijnlijke revival in de vroege jaren negentig van de gothic en alle soorten wave van dark over new naar cold. De organisatie heeft een fantastisch pallet aan grootheden kunnen strikken voor deze editie, artiesten die al decennialang blijven doorgaan en het aantal tophits dat waarschijnlijk door de boxen zal schallen, is schier ontelbaar geworden met zo een line-up. De Lokerse Feesten kleurt donker en dat geeft, euhm, kleur aan deze tweede augustus.

Vive La Fête @ Main Stage

© CPU – Nathan Dobbelaere

De dag vol new wave werd aangevat met een walsje dat het optreden van Vive La Fête inleidde. Vandaag was er een affiche samengesteld vol oude Britse rotten in het vak die de eerste punk en new wave in Londen quasi vanop de eerste rij hebben meegemaakt. Maar eerst een generatie jonger én uit eigen land, Vive La Fête. Het was smoorheet op het betonnen plein, maar genade was een woord dat over niemands lippen zou gaan en al zeker niet met de snoeiharde opener “Tokyo”. De drie muzikanten rond Els Pynoo minus Danny Mommens hadden allen een dikke veeg zwarte verf rond hun ogen gesmeerd en van Mommens hebben we nooit kunnen zien of hij eigenlijk tout court wel een aangezicht heeft. Zijn haren hebben het hele optreden lang voor zijn gezicht gehangen, soit.

De band maakt er een soort van greatest hits van met nummers zoals “Touche Pas”, “La Vérité”, “Maquillage” en “Noir Désir”. Er was volle bak interactie met het publiek omdat bassist Dirk Cant de hele tijd het volk opzweepte en met succes. Het plein stond al veel meer dan behoorlijk gevuld voor het eerste optreden van de dag, want veel mensen beseften wel op voorhand dat dit een héél sterke openingszet was van de organisatie. We zagen het spelplezier bij de hele groep en vooral bij Els Pynoo die echt ontzettend vrolijk was tijdens de hele show. Het laatste nummer dat het viertal speelde was “Attaque Surprise” waarbij Pynoo het uitschreeuwde als een in het nauw gedreven dier: ‘ne me laisse pas tranquiiiiiiiille’. Fantastische opener van een dag die aan elkaar zal hangen van de hoogtepunten.

Op 25 september staat Leve Het Feest nog in Zaventem in CC De Factorij.

Midge Ure @ Main Stage

© CPU – Nathan Dobbelaere

Meer dan dertig graden in de volle zon die pal op het podium scheen, maar Midge Ure had er niet beter op gevonden om een zwarte, wollen coltrui aan te trekken. En vanaf de eerste seconde stak er een verschroeiend tempo in het optreden en eerlijk, we hebben het tot vandaag nooit doorgehad wat een briljante gitarist de Schot eigenlijk is! Hij soleerde soms meerdere keren per nummer, het zijn stukken die we niet direct op zijn platen terugvinden, maar het ging echt volle bak vooruit.

Ook hier werden we getrakteerd op een ‘best of’ van Midge Ure solo, maar ook van zijn vroegere bands Ultravox en Visage. Het was de hele dag door mooi om te zien wanneer bekendere nummers gespeeld werden. Overal zagen we mensen verrast kijken om nadien een heel eind mee te zingen. Ure kwam snel met zijn hit “If I Was” op de proppen, maar het was zeker het magistrale “Vienna” van Ultravox dat door duizenden werd meegebruld. Het was fantastisch hoe de man een gitaarsolo van enkele minuten liet verzanden in de begintune van die wereldhit en zo iedereen mee had. Hij had er zelfs op twee minuten twee verschillende gitaren voor nodig. “All Stood Still” ontbrak uiteraard ook niet en meer naar het einde haalde de band de twee allergrootste hits boven: “Fade To Grey” van Visage en “Dancing With Tears In My Eyes” van Ultravox. Rolkraag of niet, dertig graden of niet, Midge Ure zette een ijzersterke set neer voor een heel talrijk publiek.

Gavin Friday @ Main Stage

© CPU – Nathan Dobbelaere

Dat publiek trouwens bestond uiteraard voor vijfennegentig procent uit Boomers en Gen-X. Het zijn mensen die even oud zijn als de artiesten die op de bühne stonden vandaag of de iets jongere mensen – waar we zelf bij horen – die de revival van de new wave in de vroegere jaren negentig hebben meegemaakt. Die oudste generatie zal waarschijnlijk Virgin Prunes nog gekend hebben van Gavin Friday. Twee woorden: fantastisch theater! Op het reusachtige scherm de voornaam Gavin en dan in razend tempo het woord ‘friday’ afwisselend in tientallen talen. Klokgelui, helemaal zwart aangekleed en hoofd en nek vol zilveren glitters en geflankeerd door drie ontzettend knappe muzikanten.

Friday had een fles wijn op een tafeltje gezet waar echter enkel water uit gegoten werd. Op het ticket stond Hérésie, een verwijzing naar het album van Virgin Prunes uit 1982. We hebben arendsogen! De man heeft in 2024 met Ecce Homo een geweldige plaat geproduceerd, waardoor het logisch was dat hij vooral hieruit putte. “Lovesubzero” was een keiharde binnenkomer met zware technobeats, meesterlijk. Daarop volgden “Ecce Homo” en “The Church of Love”, net dezelfde rangschikking als op de plaat én met steeds die dansbeats erbij. Tussen de nummers door durft Mr. Friday zoals hij zichzelf noemde politieke statements maken. ‘Free the fucking world’! Met “Dolls” werd er nog wat Frans theater op ons losgelaten met accordeonmuziek en Friday die zich verkleed had met een rode boa. Uiteraard nog “Baby Turns Blue” van Virgin Prunes, tijdens dit optreden het nummer dat bij veel mensen in het publiek een aha-erlebnis teweeg bracht. Nog een ijzersterk optreden achter de kiezen!

Soft Cell @ Main Stage

© CPU – Nathan Dobbelaere

Het klinkt misschien gek, maar we hadden een beetje te doen met Marc Almond van Soft Cell. Hij had een lange zwarte jas aan (hadden die Britten het echt niet te warm?) en stond er een beetje verweesd bij. Het plein stond ondertussen bom- en bomvol. Het was zich excuseren van voren tot van achteren om ergens door te geraken. Uiteraard staat Almond er ergens ‘alleen’ voor nu zijn partner in music Dave Ball van in de hemel was aan het meekijken. De plaat Danceteria wordt pas op 25 september uitgegeven, maar dat hield Soft Cell niet tegen om er al enkele singles uit te spelen. Het nummer “Danceteria” zelf met een sample van “Into The Groove” van Madonna in verwerkt en ook nog “Out Come The Freaks”.

Op een bepaald moment, tijdens de intro van “Monoculture”, ging het helemaal mis en zaten we in een soort loop of zoiets die niet kon verholpen worden. Almond excuseerde zich; we hadden er nog meer mee te doen, maar dan begon ook Soft Cell aan een serieuze ronde hits spelen. Zo was er “Torch” met die heerlijke melodie op de blazers, “Nostalgia Machine” en “Bedsitter”. Het zijn bijna allemaal nummers die vroeger werden aan gort gedraaid op de new wave feestjes en fuiven. Het straffe bij het genre is dat het live allemaal nog véél indrukwekkender klinkt, later nog meer hierover. Maar nummers zoals “Heat” en “Say Hello, Wave Goodbye” zijn nogal bescheiden op plaat, maar live worden alle waveregisters opengetrokken en krijgen we echt pure walls of sound over ons heen. “Tainted Love” zette de punten op de i en het lied werd samengetrokken met de cover van “Where Did Our Love Go” van The Supremes. Hartje voor Marc!

Luc Van Acker @ Club Studio Brussel

De Lokerse Feesten hadden voor een strak programma gezorgd en we holden van de Main Stage naar de Club Studio Brussel, omdat daar ook een aantal iconen hun opwachting maakte. Zo hebben we een half uur staan kwijlen als een stel pitbulls in een betonnen kennel tijdens de performance van Luc Van Acker. Wat was dat allemaal in die Club? De zaal stond tjokvol, er kon geen ziel meer bij en de security leidde alles in goede banen (waarvoor dikke dank alweer, fantastisch werk doen die mensen!). Het was een komen en gaan van mensen, want veel mensen hielden het optreden maar tien minuten vol. Waarom dan? Omdat het zo superintens was en zo onwaarschijnlijk strak. We waanden ons in een post-apocalyptische kelder en we werden gebombardeerd met compleet geschift beeldmateriaal achter de band. De Ku Klux Klan in symmetrie én spiegelbeeld!

Dit was eerder een rave of zoiets, open de sprinklers waar bloed uit stroomt zoals in de film Blade! Kijk, Luc Van Acker is een icoon, punt! Hoe oud is die kerel eigenlijk? Iedereen heeft – terecht hoor – de mond vol van bands zoals Heavy Lungs, Fat Dog of PUREST FORM of van andere technopunk of cyberpunk, maar dit is de peetvader van het genre. We hebben zelf enkel “Empty Room” herkend in het bombastische geluidsgeweld. Voor de rest stonden ons bakkes en onze ogen te veel open en waren we niet meer bezig met songtitels. Dit hadden we echt niet verwacht, wat een verrassing. Leve Luc Van Acker en zijn kompanen!

Gary Numan @ Main Stage

© CPU – Nathan Dobbelaere

We hadden het daarnet al geschreven bij Soft Cell; new wave en gothic, dark en cold wave, industrial en synthpop klinken live véél sterker door dan op plaat. Het is een heel bombastisch muziekgenre met die verschillende synths en die drums of drumcomputers die monotoon, maar staalhard over een heel plein weergalmen. Bij Gary Numan viel dat ongetwijfeld het meest op, voor ons alleszins. We zagen hier een volledige band staan en ze zagen er eerlijk gezegd best gevaarlijk uit. Numan werd geflankeerd door twee ‘Voldemorts’, zijn Numanoids, een met een instrument met zes snaren en een met een instrument met vier snaren. Respectievelijk Steve Harris en Tim Slade hebben met elkaar en met Numan én met het publiek een soort van vreemde, theatrale choreografie die de hele tijd als een extra laag over de pompende muziek gedrapeerd wordt.

De sound van de band was fenomenaal met uitschieters zelfs naar het metalgenre. Hoe oefen je dat in godsnaam in? Hoe repeteer je zoiets in je repetitiehok? We zagen een uiterst sterke, perfect geoliede liveband die de ene hit na de andere speelde. “Metal”, “The Chosen, “I’m Dust”, “Down In The Park” en “Pure” waarvoor Numan ook de gitaar vastpakte. “My Name Is Ruin” en “Love Hurt Bleed” met die scherpe gitaarpartijen en om het helemaal af te maken schitterende versies van “Cars” en “Are Friends Electric?” van Tubeway Army. Wie heeft die groepen geprogrammeerd? Het klopte volledig. Ten eerste de keuze van de bands zelf en ten tweede hun timing tijdens de dag. Echt héél knap werk geleverd. En Numan en zijn band, die waren gewoon fenomenaal, er is geen ander woord voor.

Cabaret Voltaire @ Club Studio Brussel

En hollen naar de Club voor het iconische Cabaret Voltaire. Ze stonden met z’n vieren op het podium. Geen drums, maar wel van die drumpads die keihard kunnen gaan! Wat ons hier vooral opviel, was de beleving van het publiek. CV is niet direct de meest toegankelijke new wave band en heeft op “Nag Nag Nag” na nooit grote hits gehad en toch was het publiek volledig mee. Het publiek bestond uit oma’s en opa’s – dit bedoelen we alles behalve neerbuigend! – die helemaal los gingen op de sound van de band. Eerlijk, naast ons stond een nerdy omaatje met sandalen, een dommige witte broek tot net boven de knieën en een T-shirt met bloemetjes volledig zot te worden op sound van de groep. Dit is niet denigrerend, echt niet, maar we stonden er voor de eerste keer bij stil dat dat omaatje vroeger in de jaren zeventig en/of tachtig waarschijnlijk een keiharde punkster of wavester was!

Cabaret Voltaire heeft geen grote hits op zich, maar die oersound van de industrial hebben zij wel mee ontworpen. Ze zorgden er voor dat het publiek weer even in zijn jeugdjaren zat en industrialfeestjes van weleer nog eens kon herbeleven. Want dat is het sterke aan live new wave, het unieke groepsgevoel dat het creëert. Net daarom is het een sterk livegenre en net daarom zijn bands zoals Cabaret Voltaire nog altijd bezig, omdat het gewoon werkt en blijft werken. Het heeft iets tribaal, iets van oerinstincten en dat heeft Stephen Mallinder, de frontman van CV, goed gezien.

The Human League @ Main Stage

© CPU – Nathan Dobbelaere

Voor de top of the bill werd het podium nog een beetje herschikt met een extra verhoog waarop de drums stonden geposteerd en twee trappen, het soort trappen dat je vroeger tegenkwam in pluimen-in-je-gatshows op Nederlandse zenders met Ron Brandsteder of Jos Brink. Nog iets dat ons direct opviel: de eerste en laatste synthgitaar van de dag! Van alle bands die vandaag zijn gepasseerd is The Human League zeker de bekendste en met de meeste grote hits waaronder enkele wereldtoppers. We hebben vandaag enkel bands gezien die behoren tot (ongeveer) hetzelfde genre, maar elk met een compleet eigen smoel en karakter. The Human League vinden we persoonlijk de meest toegankelijke band van de avond. Ze hebben dan ook iets meer de neiging om popmuziek in hun wave te verweven.

Met “Mirror Man” werd al een eerste hit voorgeschoteld en veel mensen konden het refrein perfect meezingen met de band. Weer zo een aha-belevenis! De band maakt heel goed gebruik van het hele, gigantische podium. Ook zij gebruikten het scherm in al zijn volledigheid. Er waren clips te zien van vroeger, maar ook kunstige beelden van tientallen dingen tegelijkertijd. Philip Oakey wandelde de hele tijd door van links naar rechts en van onder naar boven terwijl Joanne Catherall en Susan Ann Sulley netjes achter hun microfoon bleven staan. Met “Heart Like A Wheel” en “Louise” werd er heel eventjes een beetje gas teruggenomen, maar met het verwoestende “Seconds” en “The Lebanon” werden de registers weer volledig opengedraaid.

Susan Sulley stond dan even alleen op het podium en ze dankte oprecht de hele organisatie voor het puike festival en ze dankte ook hartelijk alle vrijwilligers die meehielpen om van dit evenement een reusachtig feest te maken. Het is inderdaad best adembenemend hoeveel mensen er in T-shirts van ‘crew Lokerse Feesten’ rondlopen om iedereen een geweldige dag te gunnen! Tonnen respect hiervoor! Er werden wat kostuumwissels doorgevoerd en “Human” werd ingezet en nadien de zalige synthpop met “Love Action” en “Tell Me When” met dat Caraïbisch toontje in het lied. The Human League was kleurig en fleurig en bewees dat ook nog eens met de pophit “(Keep Feeling) Fascination”. De allergrootste wereldhit moest dan nog komen. Drie minuten instrumentaal zodat het publiek “Don’t You Want Me” zelf kon zingen tot Oakey overnam en het hele plein collectief uit de bol ging. De encore was nog weggelegd voor “Being Boiled”, de blauwdruk voor dark wave en last bu not least “Together in Electric Dream” van Oakey en de legendarische Giorgio Moroder. Beter kon een festivaldag niet eindigen!

Laatste alinea. Het publiek was een publiek dat is meegegroeid met de iconen op het podium vandaag. Ze hebben samen hun jeugd beleefd en zijn nu nog een keer samengekomen om de rest van het leven te vieren. Tijd staat niet stil, zo gaat het nu eenmaal. We hebben vandaag de jeugd gezien van veertig, vijftig, zestig en meer jaren oud. Op zich verandert er niets en verandert alles. De bands zijn er nog, wij ook. Het was tribaal, we waren een stam die met zijn allen naar voren keek, naar voorbeelden van muzikanten die ons gevormd hebben. Het was een groep, een groep gelijkgestemde zielen in de muziek. De ene is dit, de andere is dat, die hier is zus, die daar is zo, maar we waren er wel bij. We vinden dit onwaarschijnlijk mooi gedaan, ook van de organisatie van de Lokerse Feesten. Had dit beter gekund? Neen, nooit! ‘We’re only human’!

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Lokerse Feesten lees je hier.