Parkaparaplu is een Antwerps new wave duo (Emma Rotsaert en Geert Vanbever) die hier net van achter het gordijn komt piepen. Arbeid Adelt! bestaat dan weer al sinds de vorige eeuw, heeft tonnen ervaring, scoorde ettelijke hits en heeft in dit duo de perfecte jeugdige afspiegeling gevonden van de jonge wolven die ze ooit zelf waren. Soms heb je aan een paar vooruitgeschoven singles genoeg om te weten dat er iets bijzonders zit aan te komen. Met “BALLONHOOFD“, “Taliban Cocktail Jurk” en “Swastika Elastika” werd al snel duidelijk dat deze splinternieuwe Vlaamse samenwerking tussen Arbeid Adelt! en Parkaparaplu niet van plan was om de veilige middenweg te kiezen. Gelukkig maar, want wat volgt is een plaat die zich ergens nestelt tussen absurdisme, strakke new wave en onweerstaanbare dansbaarheid. Een tikje gestoord? Absoluut. Maar vooral bijzonder geslaagd.
De singles gaan we niet meer bespreken die kan je in eerdere reviews lezen, en dus beginnen we met “Njet! Njet! Njet!”. Het is zo’n nummer waarvan je je afvraagt waarom het niet gewoon als single werd uitgebracht. Pulserende beats, een stevige new wave-ruggengraat en een tekst die tegelijk vreemd en intrigerend aanvoelt: het zit allemaal goed. Marcel Vanthilt brengt zijn tekst met een haast theatrale vanzelfsprekendheid, terwijl Parkaparaplu de titel als een mantra door het nummer jaagt. Tegen het einde krijgt de gitaar alle ruimte om nog eens stevig uit te halen, wat het nummer een krachtige finale geeft.
Ook in de nummers die volgen blijft de plaat boeien, ondanks de wel erg absurde teksten. “Het Meisje dat huilt” speelt slim met de dynamiek tussen de stemmen (waarbij Emma Rotsaert de lead vocals voor haar rekening neemt) en toont opnieuw hoe sterk deze samenwerking werkt. Vooral het gitaarwerk springt hier in het oog: scherp, atmosferisch en telkens net aanwezig genoeg om een extra laag toe te voegen. Lekker dansbaar. Enkel de net iets te lange intro had korter gemogen. Met “Ultraviolet” krijgt het geheel een iets speelsere en licht sensuele ondertoon. Het nummer flirt nadrukkelijk met retro new wave-klanken en voelt alsof het zo uit een alternatieve nachtclub uit de jaren tachtig geplukt werd. De backing vocals geven het nummer extra textuur en zorgen voor een heerlijk volle sound. Ook “Pasuto Koyo”, met zijn duidelijke knipoog naar Nacht und Nebel en “Movoco Synthaca”, mikt resoluut op beweging. Of hoe je met een pastiche van een oerklassieker new wave een nieuw leven kan geven. Afsluiten doen ze met “Knipmes Freejazz”, welk al eerder terug te vinden was op de Herrie ep. Een beetje poëzie op een bedje van strijkers en meteen ook het enige nummer waarop je eigenlijk niet op kan dansen.
Dit is muziek waarbij stilstaan haast onmogelijk wordt, dit laatste vat dan weer dit album perfect samen. De lp-versie telt acht nummers, terwijl de cd daar nog vier extra remixes bovenop doet. Een slimme keuze, want deze muziek vraagt er haast om ook in remixvorm verder te leven.
Wat vooral blijft hangen, is hoe goed deze samenwerking werkt. Waar zulke projecten soms geforceerd kunnen aanvoelen, lijkt hier alles organisch in elkaar te vallen. De verschillende stemmen versterken elkaar, de nummers blijven voldoende gevarieerd en het gitaarwerk tilt de plaat consequent naar een hoger niveau. Dit is een sterke release geworden, eentje die zonder moeite mag meedingen naar de titel van beste Vlaamse plaat van het jaar. Absurd, dansbaar en muzikaal overtuigend. Ga dit vooral live zien.
Arbeid Adelt!: Facebook
Parkaparaplu: Facebook / Instagram
Ontdek “Njet! Njet! Njet!”, ons favoriete nummer van Arbeid Adelt! Ft. Parkaparaplu in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
