© CPU – Jitte Davidson (archief)
Hoe we iets te weten kwamen over onze favoriete bands in de jaren negentig? Door hier en daar wat geluk te hebben. We scheurden de muziekkatern uit een tv-blad en hoopten op een beetje nieuws over bijvoorbeeld The Lemonheads. We namen de heilige RifRaf mee uit ons stamcafé en keken ’s nachts naar MTV’s Alternative Nation. Overdag hoopten we op de goede smaak van de dj’s van Studio Brussel. We waren nooit alleen. Vrienden en vriendinnen informeerden elkaar over allerhande bands en wat wel en niet waar was, dat waren onze zorgen niet. We spaarden de wiet uit onze gedraaide sigaretten en longen en het bier uit onze blikken en onze mond om geld opzij te leggen om de cd’s It’s a Shame About Ray uit 1992 en Come on Feel uit 1993 aan te schaffen in Free Record Shop. Indien toch te stoned of te dronken in het weekend en bijgevolg zo blut als een landloper, waren er nog de cassettes waarop we gewoon de hele reutemeteut kopieerden. En dat werkte allemaal wonderwel. We beseften niet dat het leven in zijn geheel toen trager ging en fietsten gewoon naar de horizon waar onze vrienden ons stonden op te wachten. Of niet. Muziek was er sowieso, altijd en overal. En The Lemonheads al heel zeker, een band die in volle grungeperiode veeleer rockmuziek maakte met een popkantje en met Evan Dando een heuse posterboy als frontman had. En vandaag hier in Brugge!
Het eerste halfuur konden we genieten van Bat Eyes. We volgen de Gentse band al sinds het begin van hun bestaan en wanneer we de invloeden eens onder de loep nemen, zien we er groepen zoals Sebadoh, Teenage Fanclub én The Lemonheads zelf terugkomen. De eerste twee minuten van het optreden stonden er echt heel weinig mensen in de zaal, misschien een kleine rij of twee. Na de tweede song keken we even achterom en stond de zaal opeens en helemaal terecht gevuld. Het viertal zette een heel coole sound neer en met een schijf zoals “Ana” had het kwartet zonder twijfel een hit gehad indien ze Amerikaanse of Engelse paspoorten hadden. Het is nu eenmaal moeilijker om ‘groot’ te worden als Belgische band, maar aan de knappe nummers ligt het echt niet. Aan de podiumprésence ook zeker niet want frontman Koen Wijnant zag er gewoon slick uit terwijl gitarist Birger Ameys gewoon vet cool aan het genieten was. Bassiste Luna De Bruyne zag er heel chill uit en drummer Tomas Serrien had genoeg aan een snaredrum en een floortom om volledig uit te pakken. Het zat allemaal heel knap in elkaar, de nummers staan er als torens gemaakt uit natuursteen en “Alamine” is daarbij ook nog eens een grandioze schijf. Kijk, dit is echt een heel goeie band die in de jaren negentig ongetwijfeld potten hadden gebroken, honderd procent zeker. En nu? Nu zijn we 2026 en is Bat Eyes nog steeds een heel goede, opmerkelijke, originele band!
Toen de roadies het podium in orde brachten voor The Lemonheads, werden een viertal grote kartonnen borden op het podium gelegd die net uit de vuilbak leken te komen. Op die panelen stonden teksten van nieuwere nummers geschreven in dikke, zwarte stift die Dando misschien moeilijk(er) van buiten geleerd kreeg. Vlak voor onze neus werd een setlist op de vloer gekwakt, maar we hadden al snel door dat die hele lijst een maat voor niets was omdat Dando op het gevoel opeens andere nummers begon te spelen, andere songs gewoon wegliet en alles door elkaar haspelde. Dando kwam rustig het podium op geslenterd en nog steeds zagen we die zoekende man, die kerel die het ook allemaal maar tracht goed te doen. Het was ergens aandoenlijk en we beseften dat we naar een mens aan het kijken waren die al acht levens heeft gehad en nu aan zijn laatste bezig is. Dat het nog vele jaren moge duren. Dando werd bijgestaan door Farley Glavin – wat een gekke naam – op bas en zang en John Kent op drums.
Glavin had een typisch geblokt houthakkershemd aan in zwart en rood en Evan Dando had ook een jasje met ruitjes aan en we realiseerden ons weer dat dat toch toffe kleren zijn eigenlijk, die houthakkershemden die we vroeger allemaal droegen zonder ooit een boompje geveld te hebben. Soit, The Lemonheads begon direct stevig aan de set en we kregen vroeg in de set al een paar klassiekers te verwerken met “Drug Buddy”, “Confetti” en “Into Your Arms”. Het pleit ook voor het trio dat ze het zo lieten om die cover van “Mrs. Robinson” te spelen. Het is nochtans de allergrootste hit van de band, maar eigenlijk hebben ze gewoon veel betere nummers dan dat lied van Simon & Garfunkel.
Geef ons dan maar die schreeuwende rock van “Bit Part”. Eerlijk, we dachten heel even zonder zever dat er een vrouw werd aangevallen tot we doorhadden dat die kreet van Juliana Hatfield indertijd nu werd uitgebraakt door Nina Violet. Voor ons persoonlijk een van de hoogtepunten van het optreden door die razende akkoorden die volgen en nadien werd direct keihard “Tenderfoot” gespeeld. Kijk, en dat vinden we nu zo cool aan The Lemonheads. Ze spelen enerzijds “Into Your Arms”, een zeemzoet covertje van Love Positions dat hen wereldberoemd maakte, maar spelen daarnaast van die rockers die betonnen muren doen splijten. En dan hadden we echt nog niet alles gezien! Dadelijk meer.
Het was best frappant om te zien hoe Dando de setlist totaal niet volgde, maar gewoon even ‘about time’ mompelde naar de twee andere bandleden en ze “It’s About Time” begonnen te spelen. Dikwijls wordt deze hit als bisnummer gespeeld, maar Dando had voor vanavond iets helemaal anders in gedachten. Met “Deep End” werd ook nog het – voor ons alleszins – beste nummer van laatste lp Love Chant bovengehaald en op “Big Gay Heart” liet Dando de crooner in zich naar boven komen. Eerlijk, heel dat optreden hing met haken en ogen en speeksel en versleten lijm in elkaar, maar laat dat nu net datgene zijn wat we verwacht hadden. Dit zijn slackers! Dit is Gen X die decennialang geleden tafels in de backstage deelde met bijvoorbeeld Nirvana. Het zou verdorie zonde zijn als Dando niet opeens moest stoppen om een song opnieuw te beginnen en hierover een beetje te gniffelen. Het zou jammer zijn indien hij braafjes de setlist zou volgen. Het moet kraken en dat deed het ook. De scharnieren stonden op springen en zo moet het gewoon!
En opeens… band weg. Enkel Dando bleeft op het podium staan. Geen idee waarom, maar drummer Kent nam zijn hi-hat mee naar achteren en verdween ermee voorbij het gordijn. Was hun laatste song samen “Rudderless”, een lied dat trouwens niet op de lijst stond? Soit, de frontman begon wat te prutsen aan zijn gitaar en speelde een paar liedjes enkel met de gitaar. We herkenden “The Outdoor Type”, die geestige cover van Smudge. “Rake”, het laatste liedje dat The Lemonheads hebben uitgebracht van wijlen Townes Van Zandt, werd quasi akoestisch en solo gespeeld en was dat nu “Dimming of the Day” van Richard Thompson dat gespeeld werd? We durven er bijna al onze tanden op verwedden dat het dat liedje was. Iemand zei ons dat Dando eigenlijk geen andere muzikanten nodig had om weergaloos muziek te brengen en we konden daar eigenlijk wel in komen. We kregen een beetje het gevoel dat we naar Johnny Cash of Willie Nelson of zo aan het luisteren waren. Het was voor alles gewoon ontzettend oprecht en vanuit het hart wat de man ons liet horen. We zagen alweer een andere artiest, nu niet meer de rocker die spuwt en bijt of de popmuzikant die een veilig plaatsje vindt in de armen van een meisje, maar een doorleefde muzikant die geen lessen meer te leren heeft.
“If I Could Talk” gold dan laat ons zeggen als eerste bisnummertje (als je het zo wilt noemen). Kent en Glavin werden weer het podium opgejaagd, maar het allerlaatste deuntje was alsnog voor de frontman van het trio. De posterboy van weeleer is mooi ouder geworden en liet ons getuige zijn van een ware ‘hambone’. Het bovenlichaam werd gebruikt als drumstel en als laatste lied kregen we nog “Frank Mills” te horen, een cover van de in 2018 overleden soundtrackschrijver Galt McDermot. Het was het einde van een eigenzinnige avond met een half-koppige frontman met het hart op de meest juiste plaats. Heel kort gesteld: we zijn heel blij dat we zo een mooie muziekavond hebben mogen beleven!
