© Ryan Johnson
Er was een tijd waarin je muzikale smaak niet bepaald werd door een algoritme, maar door de muziek die automatisch begon te spelen zodra iemand je online profiel opende. Een tijd waarin skinny jeans nog net iets te strak mochten zitten, zwartgeverfde haren minstens één oog moesten bedekken en eyeliner ervoor zorgde dat het andere oog juist een flinke klodder zwart kreeg. Jawel, we hebben het over de jaren nul, toen emo, screamo en posthardcore hoogtij vierden en de soundtrack vormden van een hele online generatie. Ondertussen zijn we zo’n twintig jaar verder en is MySpace zo goed als uitgestorven, maar de muziek uit die periode blijkt een stuk lastiger uit te roeien. Sterker nog, een nieuwe generatie bands blaast het genre nieuw leven in, met I Promised The World en Rosasharin op kop. En precies die twee zakten gisteren af naar het Gentbrugse Asgaard om het jeugdhuis voor een avondje onder te dompelen in MySpace-nostalgie.
Dat niet iedereen die avond zijn inspiratie uit de MySpace-jaren haalde, werd al snel duidelijk bij Fortress of Neglect. De Belgische hardcoreband mocht de avond op gang trekken en had muzikaal gezien vrij weinig gemeen met de bands die destijds via het stokoude sociale netwerk bekendheid verwierven, maar dat weerhield de groep er niet van om vanaf opener “Vendetta” meteen de vlam in de pan te laten schieten. De geluidsmix stond aanvankelijk nog niet helemaal op punt, maar daar leek het publiek zich weinig van aan te trekken. Net als anderhalve week geleden in Antwerpen kwamen de kungfu-kippen namelijk uit alle hoeken en gaten tevoorschijn om het kabaal van de groep van een flinke portie rondvliegende ledematen te voorzien. Ook de two-steppers konden zich op “True Sacrifice” uitleven, terwijl tijdens de afsluiter “This World Is Mine” nog een klassieker van Shattered Realm van onder het stof werd gehaald. Toch nog wat nostalgie, zij het uit een heel andere hoek dan waarvoor het gros van het publiek naar Asgaard was afgezakt.
Rond de klok van kwart voor negen was het tijd om de teletijdmachine richting de jaren nul te sturen, want met Rosasharin kregen we eindelijk de eerste flinke portie MySpace-nostalgie voorgeschoteld. Hoewel de leden er toch wel net iets te jong uitzagen om het tijdperk te hebben meegemaakt, bleek het vijftal muzikaal gezien precies te weten hoe het er destijds aan toeging. Met een flinke dosis screamo en posthardcore leek het tijdens opener “Between Machine & Me” namelijk al meteen alsof we twintig jaar terug in de tijd waren gekatapulteerd.
Opvallend was ook dat Rosasharin maar liefst de helft van zijn set vulde met onuitgebracht materiaal. Zo kregen we met “Junessa’s Soundbite”, “Over Waking Up” en “Episode III: The Heartstring Accelerator” drie nieuwe nummers voorgeschoteld. Het trio aan nieuw materiaal combineerde nog best aanstekelijke melodie met de nodige grauwheid en kwam ondanks de chaos goed uit de verf, waarbij vooral de screams lekker rauw klonken. Ook tijdens “When Mercia Withered Into the Severn” ging het er stevig aan toe. Met die track trok Rosasharin uiteindelijk een streep onder zijn optreden en op de tonen ervan ging het publiek nog één keer helemaal uit zijn dak, waarbij het met momenten bukken was om geen rondvliegende arm tegen je hoofd te krijgen.
Na twee voorprogramma’s was het publiek ondertussen al stevig opgewarmd, maar het beste moest duidelijk nog komen. Met I Promised The World kregen we namelijk de hoofdact van de avond voorgeschoteld en daarvoor stonden plots zes Amerikanen op het podium. Geen probleem zou je denken, ware het niet dat het podium van Asgaard nu ook weer niet zo groot is. Veel bewegingsruimte bleef er dus niet over, al leek vooral de zanger zich daar weinig van aan te trekken. Die waggelde vanaf opener “Weather to Believe” vrolijk heen en weer over de beperkte ruimte die hij ter beschikking had, terwijl de rest van de band zich eveneens duidelijk amuseerde.
Muzikaal bleek I Promised The World nog een stukje sterker dan Rosasharin, al scheelde het slechts een haartje. Ook qua chaos deden de Amerikanen er nog een schepje bovenop, en dat was niet alleen in de muziek te horen. Voor het podium bleef het namelijk niet bepaald rustig en ging het er minstens even stevig aan toe. De moshpit leek bij momenten haast te exploderen en schoot al tollend alle kanten op, waarbij omstanders niet bepaald veilig waren en flink uit hun doppen moesten kijken. Herhaaldelijk werd er rakelings langs de kant van de pit geschuurd en dat ging zelfs zover dat de eerste rij een stap achteruit moest zetten om niet meegesleurd te worden in het geweld. Alsof het er nog niet wild genoeg aan toeging, kwamen op de tonen van “A Pure Expression”, “Don’t Just Stand There” en “Tears on the Moon” ook de two-steppers en kungfu-kippen weer tevoorschijn en liep het langzaam maar zeker de spuigaten uit.
En dan moesten de crowdsurfers en stagedivers hun opwachting nog maken. Ook boven de hoofden van het publiek werd het steeds drukker, terwijl I Promised The World onverstoorbaar verderging met de boel kort en klein te slaan. Vooral frontman Hunter Wilson liet zich daarbij van zijn beste kant horen, want zijn screams sneden vaker dan eens dwars door het gitaargeweld heen. Dat was nog wel het sterkst hoorbaar op afsluiter “Bliss In 7 Languages”, waarmee de Amerikanen nog een laatste keer alles uit de kast haalden. Daarmee kwam er een einde aan een avond waarop de teletijdmachine geen moment richting het heden was teruggekeerd. Eigenlijk ontbrak alleen nog een camera met een resolutie van 144p om het MySpace-plaatje helemaal compleet te maken.
Zelf ook in de teletijdmachine richting de MySpace-jaren stappen? Dat kan, maar wel bij onze noorderburen. Op 18 oktober staan I Promised The World en Rosasharin namelijk opnieuw samen op het podium, echter wel ditmaal in dB’s in Utrecht.
