Een middagje hardcore beviel ons begin dit jaar verrassend goed. In januari trokken we namelijk naar Dag Drammen II in de Antwerpse Kavka Oudaan en daar zagen we dat een vrije namiddag een prima tijdstip bleek voor de nodige moshpits op hardcoreklanken. Tijdens die editie werd ons tussen neus en lippen door verteld dat we voor een vervolg geen jaar zouden moeten wachten. Dat bleek geen loze belofte, want nog net geen negen maanden nadien stond Dag Drammen III alweer voor de deur. Een trip naar de Koekenstad kon dan ook niet uitblijven, want zo’n middagje herrie kun je ons wel voor wakker maken.
Het middagje hardcore begon wel met een andere band dan oorspronkelijk aangekondigd. Woke Up Tied Up hield er enkele maanden geleden onverwacht mee op en zo mocht het nog piepjonge Fortress of Neglect rond de klok van twee de derde editie van Dag Drammen op gang trappen. Van een rustig begin was daarbij weinig sprake, want ondanks het vroege uur trok de agressieve sound van de groep snel de nodige kungfu-kippen aan. Met flink wat geweld en hier en daar zelfs een high kick eisten ze vanaf de start de ruimte voor het podium op, om diezelfde ruimte vervolgens te gebruiken voor een masterclass two-steppen. Vooral tijdens “A True Sacrifice” kwamen de benen goed op gang waarbij zelfs de bassist zijn instrument rond de heup gooide om vanaf het podium mee te doen. Met tussendoor nog “This World Is Mine” van Shattered Realm en als afsluiter een cover van “Vendetta” trapte Fortress of Neglect de middag zonder veel moeite op gang, al waren er zeker nog verbeteringen te boeken qua rustige vocals en tempo in de set. Ach, voor een tweede show ooit zijn dat dingen waar je bij deze jonkies nog makkelijk door de vingers kunt zien.
Daarna ging de gemiddelde leeftijd op het podium in één klap flink omhoog. Waar Fortress of Neglect nog uit een stel broekies bestond, zagen we bij Wolf Out vooral kale hoofden, grijze baarden of een combinatie van beide. Ervaring genoeg dus, maar dat vertaalde zich helaas niet meteen in een memorabele set. De band putte grotendeels uit Complicity Of Lunacy, de ep die eerder dit jaar verscheen, maar kwam daar niet heel goed mee uit de verf. Het kwam allemaal vrij kleurloos over, met iets te veel momenten waarop de groep heel nadrukkelijk een verouderd hardcoregeluid naar het hedendaagse landschap probeerde te trekken. We hebben respect voor de kunde en reputatie die enkele bandleden onder meer bij Eightball hebben opgebouwd, maar dit was niet heel denderend.
Je kon merken dat we niet de enige waren die daar zo over dachten, aangezien de sfeer na afloop van Wolf Out toch wel wat was ingezakt. Gelukkig had LISTED maar weinig tijd nodig om daar verandering in te brengen, want vanaf de eerste noten was de schwung terug aanwezig in de volgepakte Kavka Oudaan. Gedurende de dag was de zaal steeds gevarieerd gevuld met zo nu en dan flink wat achterblijvers op de binnenkoer, maar de groep uit Kortrijk kon de meeste mensen naar binnenlokken. Dat bleek ook niet voor niets, want LISTED speelde vervolgens een set waar amper een zwak moment in zat. “Death March”, “Flee the Zone” en “Clear to See” volgden elkaar in rap tempo op en hielden de vaart er goed in, terwijl ook recenter werk als “Blurred Visions” en “Truest Form” prima paste tussen al de rest. Er kwam zelfs nog recenter werk dan die twee tracks langs, want halverwege de show haalde de groep ineens twee nog onuitgebrachte nummers uit zijn hoge hoed. Beide klonken sterk en weken gelukkig niet al te ver af van wat we tijdens de rest van de set voor onze kiezen kregen, dus voor een complete genrewissel hoeven we de komende tijd gelukkig nog niet te vrezen.
Na het sterke optreden van LISTED moest GAME CHANGER over een torenhoge lat springen en helaas lukte de groep dat niet helemaal. Slecht was het zeker niet, maar waar LISTED daarvoor bijna voortdurend raak schoot, bleef het bij de Gentenaars toch wat vaker bij degelijk beuken zonder dat er echt veel bleef hangen. Met zijn zelfverklaarde Eurocore Violence wist de groep Kavka Oudaan bij momenten zeker in beweging te krijgen en de kungfu-kippen te laten rondvliegen, maar echt omvergeblazen werden we er uiteindelijk niet door. Lompe riffs en breakdowns waren er gelukkig wel en die deden de ruiten bij de nummers van de recente ep Into The Twilight Zone aardig rammelen, maar nergens vlogen ze echt uit de sponningen.
Met Imposter stond daarna op papier een van de meest imposante namen van de middag klaar. De Britten brachten ouderwets smerige hardcore mee naar het Antwerpse en zetten met “Kings Uncrowned” meteen stevig aan. Een flink deel van het publiek ging daar duidelijk goed op en zorgde voor behoorlijk wat beweging voor het podium, al moest je wel van die rauwe aanpak houden. Niet iedereen bleek daar even gevoelig voor, want gaandeweg zagen we ook een deel van de aanwezigen vroegtijdig afdruipen. Voor wie de sound wel in het straatje paste, bleven “Eulogy of Delusion”, “Tomb Chamber” en “Torment” in ieder geval lekker hard binnenkomen en ook ons kon het wel bekoren. Tussendoor testte Imposter ook nog twee nieuwe nummers uit, die net als het nieuwe materiaal bij LISTED prima in het rijtje van daarvoor pasten. Voor het einde werden “Oblivion Opens (The First Attempt)” en “The Cell Bound” nog van stal gehaald, maar tegen de tijd dat die laatste erop zat, hadden we haast het gevoel dat Imposter nog maar net begonnen was. De set vloog werkelijk voorbij en ja, hardcoresets zijn kort, maar deze voelde wel heel abrupt voorbij.
Maar goed, wat is tijd? Bij Length of Time bleek het in ieder geval een rekbaar begrip, want waar Imposter voorbijvloog, voelde het optreden van de Brusselaars juist lang aan. Misschien kwam dat ook wel doordat de groep een behoorlijke brok aan tijd kreeg toebedeeld en die vervolgens ook gewoon helemaal verorberde. Echt vreemd was dat overigens niet, want sommige nummers van de groep duurden op zichzelf haast even lang als een volledige ep van de gemiddelde hardcoreband. Dat kende zijn hoogtepunt bij “Do What Must Be Done”, dat op plaat acht minuten telt en er live niet ver vanaf zat. Het publiek liet zich door die lange adem overigens niet uit het veld slaan, want voor het podium bleef het vrijwel de hele set behoorlijk onrustig. De pit draaide op volle toeren en armen en benen vlogen weer lustig in het rond, al ging het er halverwege even net iets te gortig aan toe. Een meningsverschil, zo werd het achteraf omschreven, dat alleen iets fysieker werd uitgevochten dan doorgaans het geval is. De set zelf had misschien wel net iets fysieker gemogen, want ondanks al het geweld voor het podium begon de lange adem van Length of Time ons op den duur toch wat parten te spelen.
Voor de afsluiter van de avond was het alle kungfu-kippen verzamelen, want met Headbussa stond de hoofdact klaar om Kavka Oudaan nog één keer volledig overhoop te trekken. Dat lukte behoorlijk goed, want vanaf “Mass Effect” hing er een bijna grimmige agressie in de zaal en leek iedere breakdown de pit nog wat extra boos te maken. Vanaf achter zagen we hoe armen over het aanwezige publiek heen vlogen en hoe mensen als sloopkogels op de randen van de pit vlogen, om vervolgens het trucje doodleuk aan de andere kant van de zaal nog eens uit te voeren. Het was helmen op en zowat iedereen die zich ook maar enigszins in de buurt van de pit waagde, moest rekening houden met rondvliegende menselijke projectielen. Dat geweld kwam trouwens niet alleen uit de bekende hoek. Headbussa gebruikte zijn afsluitende set duidelijk ook om vooruit te blikken op Survival Measures, de nieuwe plaat die in november verschijnt. Met onder meer “Fear Me”, “Silencer” en de meest recente single “Immortality” kreeg dat nieuwe hoofdstuk behoorlijk wat ruimte en afgaande op de reactie voor het podium heeft Headbussa straks in ieder geval genoeg nieuw voer voor de pit.
Voor het grootste slagveld hoefde Headbussa overigens niet eens naar het nieuwe werk te grijpen. Ook “Martyrs” en “End of U” kregen de zaal namelijk flink op de kast en met “Acceptance Or Denial” van Swear to God werd er tussendoor nog een cover tussen gegooid die aardig goed insloeg. Het echte kookpunt volgde met “PFM”, waarbij de zelfverklaarde Paris Fight Music-groep de hekken van de arena opengooide en het publiek als een stel wilde stieren op elkaar afging. Blauwe plekken werden bij bosjes uitgedeeld en iemand liep zelfs bebloed de zaal uit, dus het was misschien maar goed ook dat de groep bijna twintig minuten voor tijd alweer backstage aan de thee zat. Voor ons was het ook welletjes en besloten we zonder al te veel kleerscheuren de weg naar huis in te zetten. Dag Drammen III kende hier en daar zijn mindere momenten, maar met vooral LISTED, Imposter en Headbussa viel er uiteindelijk meer dan genoeg te drammen. Laat die vierde editie maar komen, wij zijn van de partij!
