Sommige mensen zijn duidelijk op het verkeerde moment geboren. Neem Vincent van Gogh, die pas na zijn dood werd begrepen en gewaardeerd. Of Lord Byron, een dichter uit de negentiende eeuw die leefde als een rockster, zelfs voordat dat genre überhaupt bestond. Deze vlieger gaat ook op voor bands. Je hebt er tussen zitten die muziek maken die uit 2126 lijkt te komen. Altijd een stap voor op de rest en soms zelfs te ver om meteen begrepen te worden. I Promised The World gaat juist de andere richting op. De Texanen maken in 2026 coremuziek die eigenlijk in 2006 thuishoort. MySpace-sound, maar dan anno nu.
Dat laat de groep ook horen op zijn gelijknamige ep. In vijf nummers trekken ze rechtstreeks terug naar de hoogdagen van post-hardcore en metalcore, zonder dat het ooit aanvoelt als een uitgemolken knip-en-plak-throwback waar de muziekwereld hedendaags al genoeg last van heeft. Grotendeels komt dit doordat bijna alle leden tijdens die hoogtijdagen in luiers rondkropen en daardoor eigenlijk niet eens weten hoe het moest klinken volgens de regels van toen. Ze doen het gewoon. Waarschijnlijk niet honderd procent op intuïtie en er zal vast hier en daar wel een klassieke Silverstein-plaat of een vroeg Bring Me The Horizon-album zijn gedraaid tijdens het schrijfproces, maar nergens voelt de ep als simpel afkijkwerk aan. De jaren-nul-invloeden dienen als ruggengraat, maar het vlees eromheen is van eigen makelij.
Dat vlees smaakt intens, met luide gitaren en een productie die lekker scherp in de trommelvliezen snijdt. Dat begint bij opener “Proud”, die na een rustige intro je volledig klaarstoomt voor de rest van de schijf. De track introduceert namelijk in sneltreinvaart alle elementen die je twintig minuten lang gaat horen. De scream-sung dynamiek die we kennen uit het tijdperk van het screamogenre, de riffs die moeiteloos schakelen tussen melodieus en snoeihard, de strak doorrammende drums die geen moment lijken te haperen. Echt binnenvallen doet het nog niet en je moet “Proud” meer zien als bonzen op de deur. Langzaam maar zeker ontstaan er scheuren en kieren in en je ziet de groep naar binnen kijken, tot ze op het aansluitende “A Pure Expression” diezelfde deur keihard intrapt.
Vanaf dan komt I Promised The World in een vaarwater waar het de echte klappen uitdeelt. Frontman Hunter Wilson waggelt continu tussen kwellend geschreeuw en emotionele zang, terwijl de cleane tegenstem van gitarist Caleb Molina voor het nodige melodieuze tegenwicht zorgt. Ook muzikaal schakelt men een tandje bij. De gitaren krijgen meer ruimte voor wat complexer materiaal en de band durft ook rustigere passages in te bouwen die net zo hard raken als de momenten waarop alles op volle kracht draait. Dit telt ook voor “Bliss In 7 Languages”, dat halverwege juist een enorm mooi en bijna sereen momentje heeft. Even is er rust, even kunnen we ademhalen, waarna het riedeltje weer herbegint en de klappers opnieuw rond de oren vliegen tijdens “Future Worth Dying For”.
En dan is er de afsluiter “Emerald Waltz”, het nummer waar alles samenkomt. Waar de rest van de ep vooral vol voor de aanval gaat, kiest I Promised The World tijdens het laatste nummer voor een totaal andere tactiek. De track neemt alle tijd, bouwt rustig op en laat zich niet opjagen. De band durft hier juist zachter te zijn, kwetsbaarder zelfs. Normaal houden we niet van kalme afsluiters op platen die bol staan van de drukte, maar hier is het precies de juiste keuze. Het is dreigend zonder expliciet te zijn, het is emotioneel zonder sentimenteel te worden. Kippenvel!
Wie dacht dat MySpace-muziek dood was, heeft met I Promised The World het tegendeel bewezen gekregen. De plaat van de Texaanse post-hardcoreformatie blaast in 2026 nieuw leven in de sound van 2006 en laat zien dat er nog steeds leven zit in het genre, terwijl ze tegelijkertijd juist ook haar eigen stempel drukt op die nostalgische invloeden. De band belooft ons niet enkel de wereld, maar ook een mooie toekomst van het genre. En daar is deze ep het levende bewijs van.
Ontdek “Emerald Waltz”, ons favoriete nummer van I Promised The World, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
