© CPU – Irene Van Impe (archief)
We hebben het niet kunnen controleren, maar het zou ons niet verbazen mocht The Devil Wears Prada koploper zijn wat het aantal optredens van een buitenlandse band in Kavka Zappa betreft. De Amerikanen stonden doorheen de jaren met de regelmaat van de klok in de Antwerpse popzaal, al zit daar wel een kleine kanttekening aan. Telkens moest de groep genoegen nemen met een plekje in het voorprogramma en had het klinkende namen als LANDMVRKS, Stray From The Path en Wage War voor zich. Gisteren was het echter de beurt aan The Devil Wears Prada om zelf de hoofdrol op te eisen en mocht het na vier eerdere bezoeken aan het poppodium eindelijk als headliner aantreden. Alsof dat nog niet genoeg was, wist de band op de valreep zelfs het bordje ‘uitverkocht’ boven te halen en zo werd de vijfde passage in Kavka Zappa er meteen eentje voor de boeken. Later op de avond zouden de Amerikanen bovendien verklappen dat het om hun grootste soloshow op Belgische bodem ooit ging.
Wat niet voor de boeken was, was het optreden van OVERSIZE. De groep rondom Nick Nowak begon nog enigszins veelbelovend met de zware tonen van “Are You With Me?”, maar al snel zakte de boel in en konden we antwoord geven op die vraag. Nee, we waren niet mee en daar kwam gedurende de rest van het optreden weinig verandering in. De set die de Britten op de mat legden, steeg zelden boven het niveau van dertien-in-een-dozijn uit en werd met momenten zelfs redelijk saai. Hoewel OVERSIZE halverwege nog een aantal armen aan het zwaaien kreeg en tegen het einde het publiek zo ver kreeg om de zaklampen van hun telefoons aan te steken, wist het vijftal het niet voor elkaar te krijgen om het half uur met enige vaart voorbij te laten gaan. ‘I need more energy in this room’ schreeuwde Nowak net voor afsluiter “daretomove”, maar daar heeft de band toch echt wel zelf een belangrijk aandeel in gehad.
De zaal had duidelijk een energiestoot nodig en met de mix van horrorfilmsoundtracks tijdens de ombouw kwam die er ook niet echt. Even overwogen we om de AED bij de buren te gaan halen, maar gelukkig bracht 156/Silence heel rap leven in de brouwerij. De groep had namelijk slechts een handjevol nanoseconden nodig om de gezapigheid van zijn voorganger volledig weg te blazen. Met opener “Control Burns” joeg het gezelschap een flinke dosis energie door Kavka Zappa, om daar vervolgens met onder meer “No Arms” en het snoeiharde “Collateral” nog een schep bovenop te doen. In tegenstelling tot OVERSIZE ging het half uur bij 156/Silence in een sneltreinvaart voorbij en dat was ook aan het publiek te merken. In de zaal werd het namelijk met ieder nummer een stukje onstuimiger, totdat bij “Character Development (Cold Start)” de vlam helemaal in de pan sloeg en de moshpit voor het eerst die avond volledig losging. Kijk meneer Nowak, zo krijg je dus wel energie in een zaal.
Mocht u in Antwerpen wonen en gisterenavond rond half negen last hebben gehad van knipperende lampen, dan weet u nu wie de schuldige was. In Kavka Zappa stond op dat moment namelijk Novelists op het podium en de Fransen hadden voor de gelegenheid een lichtinstallatie mee die een halve stad zou kunnen verlichten. Met een flinke hoeveelheid ledlampen werd de Antwerpse zaal vanaf de eerste tonen in een zee van flitsende lichten ondergedompeld, al bleek de lichtshow uiteindelijk indrukwekkender dan het optreden zelf. Muzikaal viel er weinig op aan te merken, maar echt spectaculair werd het niet. Veel van de nummers die de band bracht leken sterk op de nummers die daarvoor kwamen, waardoor de trucjes die het uithaalde, lees elektronische foefjes en telkens weer diezelfde breakdowns, na een klein kwartiertje al hun verrassingseffect verloren. Aan steun uit de zaal lag het nochtans niet, want Novelists speelde haast een halve thuiswedstrijd. Toen frontvrouw Camille Contreras in het Frans vroeg of er Franstaligen aanwezig waren, ging bij bijna de helft van het publiek een arm de lucht in. Voor de zangeres was dat blijkbaar het sein om voortaan zowat iedere bindtekst in het Frans te beginnen, om vervolgens toch maar weer naar het Engels over te schakelen als ze zag dat de andere helft van het publiek, inclusief onszelf, werkelijk waar geen idee had wat ze aan het vertellen was.
‘We are The Devil Wears Prada and you are a sold-out crowd!’ Met die woorden maakte de groep nog eens duidelijk hoe bijzonder deze avond voor hen was. De Amerikanen moesten zichzelf waarschijnlijk even in de arm knijpen om te kunnen geloven dat ze Kavka Zappa op eigen kracht hadden uitverkocht. Toch duurde het niet al te lang voordat het zestal ook het bewijs kreeg dat die uitverkochte zaal geen toevalstreffer was, want vanaf opener “Where the Flowers Never Grow” liet het publiek zich van zijn beste kant zien. Bij “So Low” ging het een versnelling hoger en werden ook de stembanden van het publiek opgewarmd, maar het was tijdens “Salt” dat Kavka Zappa in één grote singalong veranderde. Het refrein weerklonk uit vrijwel iedere keel in de zaal en daarmee werd duidelijk dat het bordje ‘uitverkocht’ er zeker niet voor niets hing.
Wie een beetje kennis heeft van de band die we gisterenavond voor onze neus hadden, weet dat die sinds een aantal jaar een heel andere muzikale koers vaart. Waar The Devil Wears Prada tegenwoordig grossiert in de melodieuze en toegankelijke kant van het metalcoregenre, draaide het in de beginjaren nog om zoveel mogelijk herrie te maken. Gelukkig zijn de Amerikanen hun verleden niet vergeten, want tussen het recentere werk door kregen ook de oudere nummers de nodige aandacht. Zo zorgden de stokoude nummers “Outnumbered” en “Dogs Can Grow Beards All Over”, die beide zelfs al op de eerste werken van de groep stonden, voor een stevige portie nostalgie, waarbij vooral de ouderwetse screams en breakdowns ons nog eens lieten kennismaken met het The Devil Wears Prada van twintig jaar geleden. Toch was het voornamelijk het nieuwere werk dat de show deed dragen. Met “Ritual”, “When You’re Gone” en “Chemical” kreeg de melodie steeds meer de bovenhand en hoewel het zestal daarmee een stuk minder hard uit de hoek kwam, deed dat weinig af aan de impact van de tracks. Het is niet vaak dat we een metalcoreformatie zo’n drastische koerswijziging zien maken zonder dat het als een stap achteruit aanvoelt, maar The Devil Wears Prada bewijst dat het wel degelijk kan.
Dat niet iedereen daar dezelfde mening over heeft, beseffen de Amerikanen maar al te goed. Met “Play The Old Shit” staken ze eerder dit jaar namelijk al de draak met fans die maar bleven zeuren om het oude, hardere werk. En laat dat nu net een van de nummers zijn die The Devil Wears Prada voor de toegift had bewaard. Decibelmeters werden verpulverd en met het stokoude “Hey John, What’s Your Name Again?” kregen de liefhebbers van het eerste uur vervolgens nog een laatste portie ouderwets metalcoregeweld voor hun kiezen. En zo kreeg uiteindelijk iedereen zijn zin: de liefhebbers van het oude werk, de fans van de nieuwere koers en natuurlijk de band zelf, die eindelijk op eigen kracht een uitverkochte Kavka Zappa mocht platspelen. Na vier eerdere optredens als voorprogramma bewezen de Amerikanen dat ze inmiddels prima op eigen benen kunnen staan in ons landje. Een zesde bezoek aan Antwerpen? Wat ons betreft graag, maar dan wel weer terug bovenaan de affiche.
