Het is nu toch echt begonnen. Na een steeds beter wordende preshow in de Eindhovense Effenaar op donderdag ging gisteren, zo’n twee kilometer verderop, dan eindelijk Revolution Calling zelf van start in het Klokgebouw. De voormalige Philipsfabriek vormt twee dagen lang het epicentrum van de Europese hardcorescene en dat was gisteren goed te merken. Terwijl we in de rij stonden om naar binnen te gaan, hoorden we links van ons Italiaans, rechts Portugees en stond er voor ons een dame met zoveel lokale Brabantse bands op haar lichaam getatoeëerd dat ze waarschijnlijk hooguit een kwartiertje had moeten rijden. Ze kwamen allemaal voor één ding en dat was een dagje keiharde hardcore, die dan ook werd voorgeschoteld door bands als Combust, Alone in a Crowd en Blood for Blood.
Toch was het eerst tijd voor heel wat andere bands, waarbij vooral tijdens de eerste uren een hoop op het programma stond. Onze eerste halte was de Warzone Stage, vlak bij de ingang, waar onze landgenoten van LISTED ons stonden op te wachten. Net als een paar weken terug op Dag Drammen bracht het Kortrijkse gezelschap flink wat herrie mee in de vorm van zijn snelle, rauwe New York-style hardcore. Jammer wel voor de jonge gasten dat hun podium zo dicht bij de deur lag, want echt lekker blijven plakken deed het gros van de toestromende massa niet. De mensen die wel bleven werden vervolgens afgemat met tracks als “Sensitive Topic” en “Blurred Visions”, die net als de rest van de setlist in een rap tempo erdoorheen gejaagd werden. In een zaal verderop werd er aan de Stronger Stage evenveel, zo niet meer, geweld geproduceerd. Premonition pakte er uit met een bijzonder agressieve set, die al snel een explosieve moshpit op gang bracht. We zeggen wel vaker dat bands ook te boos kunnen klinken, waardoor de agressie eerder gemaakt dan oprecht overkomt, maar bij Premonition was daar geen sprake van. Nee, deze stortvloed aan agressie leek in alle facetten oprecht, met een bikkelharde show als gevolg.
Op de eerste dag van Revolution Calling was er bijzonder veel aandacht voor de straight-edgebeweging. Ons hoor je daar zeker niet over klagen, want als trouwe aanhangers van die levensstijl konden we ons hart ophalen. Zo stonden met Moral Law en True Colors al vroeg op de dag twee bands op het programma die de principes van de beweging hoog in het vaandel dragen. De eerste van de twee liet de kruizen op de handen alvast niet ontbreken en maakte ook muzikaal duidelijk waar het voor stond. De Amerikanen brachten een bijzonder felle portie hardcore, waar ook nog eens bijzonder veel zware riffs in verstopt zaten. Smakelijke kost voor het publiek, dat al vanaf de eerste noot de dive stage op- en afvloog. Ook bij True Colors was het een feest van energie. De Antwerpenaren konden rekenen op een bijzonder enthousiaste menigte, die zich voor het podium verzamelde. Waar het er achterin maar tammetjes aan toeging, stond de pit op de tonen van onder meer “Coming Through” en “For What It’s Worth” zo aan als een straalkachel. Luidkeels werden de tracks meegebruld door de menigte die de veertig vierkante meter voor het podium volledig in beslag nam. Hoewel we daar net buiten stonden, voelden we de energie tot bij ons.
Hield het daar qua straight-edgepower bij op? Zeker niet, want met Project X stond later op de dag nog een van de meest legendarische namen uit de beweging op het programma. De Amerikaanse band bracht eind jaren tachtig slechts een handvol nummers uit, maar wist daarmee een invloed op de hardcorescene uit te oefenen die tot op de dag van gisteren voelbaar is. Helaas kon dat niet meer in de oorspronkelijke bezetting, aangezien gitarist Alex Brown in 2019 overleed, maar met Refused-frontman Dennis Lyxzén stond er een waardige vervanger op het podium. De beste man ruilde zijn microfoon in voor een gitaar en haalde daar nog eens stevig mee uit, waarna hij er samen met de andere legendes van Project X een feest voor de trommelvliezen van maakte. Ook muzikaal was er weinig aan te merken op het optreden, want de Amerikanen speelden hun stokoude nummers met een felheid die weinig van hun leeftijd liet merken. Dat zorgde ervoor dat we duidelijk niet de enigen waren die het plezant hadden, want al snel werden de razendsnelle youth-crewhardcoretracks luidkeels meegebruld en ontstond er zelfs een ware pile-up midden op de dive stage. Je zou bijna vergeten dat dit materiaal gewoon al bijna veertig jaar oud was!
Tussen al die straight edge-bands hadden we eigenlijk Sidestep willen meemaken, maar het werd uiteindelijk Restraining Order waar we nog een stuk van zagen. Veel was het niet, hooguit een minuut of zes, maar in die korte tijd zagen we de frontman als een skippybal over het podium stuiteren, terwijl de rest van de band zijn rauwe hardcorepunk doorheen de speakers perste. Ook Speedway pikten we tussendoor nog mee, maar echt overtuigen deed de Zweedse band dit keer niet. Toch gek, want tijdens de show in Antwerpen wist de band ons persoonlijk nog wel te overtuigen. Gisteren kwam de band echter niet helemaal tot zijn recht. De verwijtende vinger willen we nergens naartoe wijzen, want misschien lag het wel aan het geluid, dat niet altijd even goed uit de verf kwam. Of misschien waren we onbewust toch met iets te hoge verwachtingen naar het optreden gekomen. Hoe dan ook, de vonk die in Antwerpen nog oversloeg, bleef dit keer uit.
Rond de klok van half acht was het tijd voor een klein beetje belangenverstrengeling. No Turning Back, de band van Revolution Calling-organisator Martijn van den Heuvel, stond namelijk ook dit jaar weer op de affiche. En geef hem eens ongelijk! De Brabantse hardcoreveteranen waren namelijk, en dit zeggen we echt niet omdat we langs mochten komen, het hoogtepunt van de festivaldag tot dan toe. Met nummers als “Go Away” en “Watch Your Step” lieten de Nederlanders horen waarom ze al jarenlang tot de vaste waarden van de Europese hardcorescene behoren. De band speelde strak en fel, terwijl het er voor het podium minstens zo hard aan toeging. Een bijzonder moment volgde tijdens “Never Give Up”, toen Van den Heuvel zich specifiek tot de jongere generatie richtte en hen opriep om hun dromen na te jagen. Gezien de hoeveelheid kale koppen om ons heen leek die boodschap niet echt voor het gros van de aanwezigen bedoeld, maar hopelijk is er in ieder geval één nieuwe frontman in spe die de woorden van Van den Heuvel ter harte heeft genomen.
Combust en SPY trekken momenteel samen met Sidestep door Europa. Die laatste hebben we eerder op de dag helaas aan ons voorbij moeten laten gaan, maar de andere twee wilden we absoluut niet missen. Op Revolution Calling mochten ze elkaar afwisselen, met Combust die als eerste aan zet was op de Stronger Stage. De Amerikanen speelden een bijzonder stevige set, waarbij het zowel op als voor het podium geen moment rustig werd. Stagedivers volgden elkaar in rap tempo op, terwijl de band met tracks als “Belly of the Beast” en “Dark Side of Desire” de ene na de andere harde riff de zaal in stuurde. Gedurende de show liet Combust zich vaker dan eens van zijn beste kant zien, maar het meest bijzondere moment kwam pas later, toen de band stilstond bij het overlijden van Lou Koller en hem eerde met een cover van “It’s Clobberin’ Time” van Sick of It All. Lang is die track niet en zo ging de groep na een minuut weer verder met zijn eigen werk, maar dat maakte het eerbetoon aan hun overleden collega niet minder mooi.
Dan was het de beurt aan SPY, dat in de aangrenzende zaal bijna als een echte spion onopgemerkt het podium betrad. Uit het niets kwam de groep met “Labor Dispute” meteen volle bak uit de startblokken geschoten, waarna het voor het podium flink begon te spoken. Ook met nummers als “Bootlicker” en “Violent Majority” bleef de band het publiek met zijn strakke spel flink opjutten, waarna de aanwezigen maar al te graag het beest in zichzelf loslieten. De pit ging meters breed open, tot ongenoegen van frontman Peter Pawlak die iedereen graag vijfhonderd stappen naar voren zag zetten, maar daar leek niemand echt voor te durven uit angst om een highkick voor zijn snufferd te krijgen. Ook wij keken het vanaf veilige afstand aan en zagen hoe SPY met onder meer “Exceptional American”, “Obtained Under Duress” en afsluiter “Afraid of Everything”, alle drie afkomstig van de in 2021 verschenen ep Habitual Offender, de set tot een solide einde bracht. Alweer een hoogtepunt, en die begonnen zich inmiddels in rap tempo op te stapelen!
Een band die we absoluut niet wilden missen, was Alone in a Crowd. De Amerikanen waren eind jaren tachtig slechts kort actief en verdwenen na amper één optreden alweer van het toneel. Pas sinds 2019 komt de band mondjesmaat weer bij elkaar op het podium en dat heeft alles te maken met gitarist Howie Wallen. De eerste reünie moest geld inzamelen voor zijn medische kosten, terwijl de band gisteren opnieuw samenkwam om de inmiddels overleden muzikant te eren. Dat deed het met een flinke portie ouderwetse New Yorkse hardcore, waarbij nummers als “Who You Know”, “Backfire” en “Commitment” met een ongekende felheid de revue passeerden.
Ook het in 2022 uitgebrachte “Not Alone” kreeg een plekje op de setlist, net als een reeks covers van Side by Side. Niet zo vreemd, want Alone in a Crowd werd door frontman Jules Massee opgericht omdat juist die band, waar hij eveneens de zanger van was, er simpelweg mee stopte. Ja, hier werden weer geschiedenislessen gegeven, want op “Not Alone” na kwam alles van voor de jaren negentig. Ook de cover van “Fuck Your Attitude” van Warzone, dat al in 1987 verscheen, paste perfect in dat rijtje, waardoor het toch echt voornamelijk oude, maar zeker geen versleten stof was die doorheen de speakers werd gejaagd. En over stof gesproken: aan het einde van het optreden gooide de band nog een hele vrachtlading aan shirts, stickers en ander gerief de zaal in. Zelf waren we helaas niet een van de gelukkigen, maar na zo’n optreden gaan we daar niet over miepen.
De sleutels van het Klokgebouw werden gisteren aan Blood for Blood overhandigd, dat vanaf de Revolution Stage de eerste festivaldag definitief op slot mocht gooien. De Amerikanen kregen daarvoor een tot de nok gevulde zaal voor hun neus, waarin ook op dit late uur nog flink wat beweging zat. Helemaal vlekkeloos verliep het optreden niet, want de stem van frontman Pete Morcey klonk bij momenten stevig vastgeroest. Het zouden de vele jaartjes levenservaring wel zijn geweest, maar vocaal wist hij ons niet volledig te overtuigen. De rest van de band klonk gelukkig een stuk overtuigender en wist met zijn rauwe hardcore de volle zaal wel moeiteloos in beweging te krijgen. Met nummers als “No Tomorrow”, “Mother Dear” en “I Am the Enemy” kreeg de band de ledematen, en dan vooral de vuisten, massaal de lucht in. En hoewel wij inmiddels op onze laatste batterijpercentages zaten, werd er tijdens afsluiter “Dead End Street” nog één keer volle bak losgegaan.
Daarna was het toch echt tijd om de sleutels in het slot te steken, maar niet zonder eerst nog onder luid gejuich afscheid te nemen van Blood for Blood en daarmee ook van de eerste festivaldag. Veel moois passeerde onze oren, maar de medailles gingen toch echt naar No Turning Back, SPY en Alone in a Crowd. Of het vandaag opnieuw zo goed gaat zijn, is vooralsnog de vraag, maar met optredens van onder meer Earth Crisis, Youth of Today en SUNAMI ziet het er alvast veelbelovend uit.







