The Drin is een sextet uit Cincinnati, Ohio waarover je op het wereldwijde web bijna niets terugvindt. De leider van de roedel is Dylan McCartney en daarnaast zijn er nog vijf bandleden met Eric Dietrich, Ryan Sennett, Luke Cornett, Cole Gilfilen en Dakota Carlyle. Die laatste speelt ook in de andere band van McCartney mee, The Serfs. The Serfs is een keiharde coldwaveband die we dit jaar live hebben gezien en het blijft voor ons van de meest markante optredens van dit jaar. The Drin speelt een amalgaam van muziekstijlen door elkaar zoals eerder genoemde cold wave, maar hier zitten er ook nog dikke strepen van garagerock, no wave, krautrock en postpunk in. We durven het af en toe zelfs een unieke combinatie van genres noemen en het is bij de band altijd heel grauw opgenomen ergens in een studiootje dat had kunnen dienstdoen voor een beginnend bandje in de jaren negentig. Het typeert heel erg hun sound die totaal niet afgelikt is, integendeel, opnames waar ‘fouten’ niet werden uitgefilterd en teksten waar je geen touw aan kan vastknopen. Het blijft voor ons dé band die we graag aanraden aan mensen die graag iets nieuw willen leren kennen. The Drin!
Met Elude the Torch leverde hetzelfde zestal in 2024 een goede plaat af, een plaat met een aantal grandioze songs, maar ook een aantal totale miskleunen. Maar zo werkt dat bij deze band. Weergaloze, uiterst coole songs worden nogal eens afgewisseld met songs die we na een minuut afzetten om nooit meer op te leggen. Dat was plaat nummer vier, nu zitten we aan nummer vijf en The Drin heeft een jaar langer gewacht om deze lp uit te brengen. We worden dan ook getrakteerd op maar liefst drieëntwintig songs en we gaan vlot over het uur heen. We vinden het geluid van de band steeds iets apocalyptisch en dreigend hebben en het is een komen en gaan van middeleeuwse folkinvloeden, De Brassers, Joy Divisio en Brian Jones om er maar enkele op te noemen. We hebben besloten om er de coolste nummers uit te pikken om eens onder de microscoop te leggen. Er moet nu eenmaal een bepaalde werkwijze zijn.
Op “The Sky Has Lost The Smile” en “Haven’t Lived it Yet” wanen we ons in een ondergronds, verlaten metrogangenstelsel dat al meerdere decennia kreunt onder wateroverlast en dat op instorten staat. Er huist iets in, (een) iets dat ons bespiedt en geduldig wacht om ons mee te sleuren naar een dieperik van eeuwig leed. Het valt ons bij deze plaat trouwens al snel op dat de band ruimer en breder is gaan componeren. Op “Moths to the Light” horen we een partij mondharmonica die Neil Young met een goedkeurende blik zou beluisteren. Een constante bij The Drin en iets wat hen voor ons alleszins echt uniek maakt, zijn die overstuurde tenor- en altsax die dikwijls door de blender worden gedraaid. Op “Prophets of Doom” klinkt dat weer uiterst uitgesproken en net door die saxofoon wordt een goed nummer een naar onze mening vrijwel geniaal nummer. Op “Cannery Action” zien we The Drin ergens in een studio in London in de tweede helft van de jaren zeventig waar ze een studio hebben geboekt net naast Joy Division. De band componeert een regendans bij elkaar, maar dan wel regen van zwavelzuur die je gezicht, lijf en leden gruwelijk pijnlijk laat verbranden en je kapotgaat aan de vreselijkste fysieke smarten.
En we zijn er nog lang niet, meer zelfs, we zitten nog niet eens in de helft van de plaat. Op “…And They All Strummed” of “Forfeit My Will” gaat het zestal veeleer de Ierse folkkant op. Het straffe blijft hierbij wel dat het ontegensprekelijk The Drin blijft met – zoals steeds – die dreigende (atmo)sfeer in hun liederen. We snappen nog steeds niet wat er zo belangrijk was op 20 april 2024 in ons nietige leven dat we de show van het zesspan in Trefunt in Gent gemist hebben! Eeuwige schaamte is het gevolg. Op “Under Magnolia” horen we weer een andere The Drin met gitaren die klinken als prachtig, warm eikenhout. Het muziekpalet is nog nooit zo groot geweest bij de mannen uit Ohio en op “Lost My Way For Centuries” is de sound zelfs bijna funky te noemen, wel met de nadruk op het woord ‘bijna’. Dat maakt de band nog interessanter dan ze vroeger al was. Waar er vroeger wel eens muzikaal de mist werd ingegaan, is het nu toch wel frappant te noemen dat alle songs echt meer dan dik in orde zijn.
Het beste moet dan voor ons zelfs nog komen met een onweerstaanbaar “The Cell” dat helemaal knettergek sneller begint te drammen en we onze armen als molenwieken hebben laten zwaaien terwijl onze ogen helemaal zijn weggedraaid tot er enkel oogwit overbleef. Wat een keiharde kanjer van een song! “Sweet Sweet Sickly Music” is dreinende industrial en we vragen ons af hoe het zestal die sound van in een loods of reusachtig leeg magazijn zo op tape heeft gekregen in die relatief kleine studiokelder?
Deze plaat is echt een huzarenstuk geworden. Zes muzikanten die de koppen bij elkaar hebben gestoken om maar liefst drieëntwintig nummers te maken die echt allemaal goed tot fantastisch zijn, je moet het maar doen. Gaat iedereen deze plaat appreciëren? Helemaal niet, heel veel mensen zullen er gillend van weglopen, maar als je houdt van krautpostpunkwavegaragerock, dan is deze plaat helemaal het einde! Bekendheid zoeken de zes Amerikanen er alleszins niet mee, want sociale media is een begrip dat nergens in hun woordenboek staat. Op Bandcamp laat de band zich met mondjesmaat etaleren, maar voor de rest blijft het koffiedik kijken wat deze mannen nu eigenlijk verlangen van hun muziek en hun eventuele blootstelling aan hun (kleinere) publiek. We gaan er altijd van uit dat elke band zo veel mogelijk fans wil verzamelen, maar bij The Drin moet je wel altijd even zoeken om iets te vinden. Maar zo zijn we opgegroeid, in de jaren negentig toen het nog véél moeilijker was om obscure bands uit de goorste moerassen te leren kennen. Kijk, doe er je ding mee, geef het zeker een kans, want The Drin is echt een heel goede band. Dat kan tellen als laatste zin.
Ontdek “The Cell”, ons favoriete nummer van I Lost My Way For Centuries in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
