Angine de Poitrine @ Trix (zaal): Culte du Triangle

In een wereld waar de kranten vol staan met onnodige oorlogen, krankzinnige gebeurtenissen en doorgeslagen wereldleiders, kan een opkomende sekte die langzaam de gehele aardkloot voor zich probeert te winnen er ook nog wel bij. Toch lijkt er weinig kwaads achter deze beweging te schuilen, ook al wordt ze geleid door twee halfbuitenaardse types: Klek en Khn. Gehuld in zwart-witte polkadotkostuums eist het duo geen bloedoffers of erger van zijn volgelingen, maar verwacht het enkel dat ze hun liefde voor de geometrische vorm van een driehoek delen. Oh, en dat ze een beetje tegen muzikale absurditeit kunnen, want wat de twee Canadezen onder de naam Angine de Poitrine uit hun instrumenten weten te persen, zou in de middeleeuwen ongetwijfeld als hekserij zijn bestempeld.

Toch lijkt dat allemaal geen probleem voor hun groeiende schare sektelingen, want in een razendsnel uitverkochte Trix verzamelden zich zondagavond al ruim voor het openen van de deuren honderden aanhangers om de twee mysterieuze Canadezen aan het werk te zien. Eenmaal doorheen diezelfde deuren moesten de aanwezigen nog even geduld hebben om zich definitief tot de ‘Culte du Triangle’ te mogen bekeren, want eerst kwam er nog bezoek van een ander Canadees gezelschap. Gros Mené mocht de avond als voorprogramma op gang trappen en deed dat meteen met een volle zaal. Hoewel de twee bands dezelfde Canadese afkomst delen, houden de overeenkomsten daar vrij snel op en kregen we net geen half uur aan stonerrock voorgeschoteld, waarbij de psychedelische uitstapjes van de hoofdact plaatsmaakten voor stevige gitaarriffs, een flinke dosis blues en Franstalig gebrabbel over seks, drugs en andere weinig verheven onderwerpen.

Daar zat ook het struikelblok van de groep. Waar nummers als “Vénus” en “Bonsaï” instrumentaal stevig met twee poten in de stonerrockklei stonden, bleef de zang van frontman c.q. bassist Fred Fortin toch wat achter. Zijn Franstalige gebrabbel, waar met momenten echt geen touw aan vast te knopen was, wist zelden dezelfde indruk te maken als het geluid dat hij uit zijn basgitaar wist te persen. Mocht dat de pret drukken? Nee, zeker niet, want met hun stevige riffs, aanstekelijke grooves en niet al te ingewikkelde aanpak legden de Canadezen een meer dan vermakelijke set op de plank. Magistraal werd het nergens en dat hoeft bij dit soort muziek ook helemaal niet, maar tegen een nieuwe passage zeggen wij zeker geen nee. Misschien iets voor Desertfest?

Toen was het eindelijk tijd voor de twee grote sekteleiders zelf. Onder luid gejuich verschenen Klek en Khn in hun inmiddels vertrouwde zwart-witte kostuums op het podium, waarna met “Angor” meteen de eerste muzikale hersenkronkel van de avond werd ingezet. Een oude wijze man vertelde ons ooit dat hoe flamboyanter een artiest zich presenteert, hoe minder muzikaal talent er doorgaans achter schuilgaat. Die vlieger ging bij Angine de Poitrine echter totaal niet op. Achter de bizarre outfits zaten twee muzikanten schuil die vanaf de eerste noot lieten horen dat ze hun instrumenten op een haast angstaanjagend niveau beheersten. Bijna buitenaards was het. Dat gevoel werd er ook niet minder op toen het duo tussen de nummers door het publiek probeerde toe te spreken. Om het gebrabbel van het voorprogramma te evenaren, moest je van goeden huize komen, maar Klek en Khn gingen er moeiteloos overheen. Verstaan deden hun volgelingen het blijkbaar wel, want voorafgaand aan “Tamebsz” ontstond er zelfs een heuse conversatie. De handen gingen omhoog en overal in de zaal verschenen driehoeken. Het levende bewijs van de ‘Culte du Triangle’ was daar!

En ergens was het ook logisch dat Angine de Poitrine zoveel volgelingen heeft, want naast dat het tweetal muzikaal van een uitzonderlijk hoog niveau is, weet het ook nog eens als geen ander hoe je een zaal aan het dansen krijgt. En dat voor nummers die vaak in een oneindige herhaling lijken te zitten. Die hypnotiserende herhaling bereikte halverwege de set haar hoogtepunt bij “Mata Zyklek”, waar Khn met zijn dubbelhalzige gitaar en een verzameling effectpedalen haast onophoudelijk dezelfde riff bleef herhalen en zo zijn innerlijke Rasti Rostelli naar boven haalde. Maar waar Rostelli zijn slachtoffers stokstijf onder hypnose wist te brengen, gebeurde bij Angine de Poitrine precies het tegenovergestelde en ontstond er zelfs een heuse moshpit op de zich eindeloos herhalende tonen.

Waar Khn met zijn dubbelhalzige gitaar alle aandacht naar zich toe wist te trekken, mocht het aandeel van Klek zeker niet onderschat worden. Achter zijn drumstel vormde hij namelijk de motor van de hele onderneming en hield hij met zijn strakke, maar tegelijkertijd enorm los ogende ritmes de boel bij elkaar. Geen makkelijke opgave als je zag wat zijn kompaan allemaal uit zijn gitaar perste, maar de drummer leek er nauwelijks moeite voor te hoeven doen. Waar hij wel wat meer moeite mee leek te hebben, was zijn drinkrietje in zijn mond krijgen. Drummen als een bezetene op nummers als “Ababa Hotel” en “Sarniezz”, die allebei ook nog eens uitstekend uit de verf kwamen, maakt je nu eenmaal dorstig, al moeten we toegeven dat dat geklungel er soms toch maar wat komisch uitzag.

Veel materiaal heeft het gezelschap vooralsnog niet op zijn naam staan, maar met nummers die stuk voor stuk flink wat minuten in beslag nemen, wisten de Canadezen met slechts acht stuks toch ruim een uur te vullen. Dat uur vloog ook nog eens voorbij alsof het niets was, want voor we het wisten waren de twee al aanbeland bij “Fabienk” en het afsluitende “Sherpa”. We vallen in herhaling als we zeggen dat beide tracks opnieuw van een bijzonder hoog niveau waren, maar een andere conclusie konden we er simpelweg niet aan verbinden. Waar “Fabienk” met zijn funky baslijnen en onweerstaanbare groove voor de ontelbaarste keer de dansbenen aan het werk zette, was het “Sherpa” dat de set op een explosieve manier in het slot gooide. Een bisnummer zat er helaas niet meer in, maar na alles wat we het voorgaande uur voorgeschoteld kregen, hadden we weinig reden tot klagen. Of we ons inmiddels officieel tot de ‘Culte du Triangle’ hebben bekeerd? Laat ons zeggen dat we voortaan toch met heel andere ogen naar een waarschuwingsbord kijken.

Maar daarmee zat de avond er nog niet helemaal op. Wie na de muzikale gekte van Angine de Poitrine nog niet naar huis wilde, kon namelijk aan de andere kant van de lange gang, waar het enkele uren eerder nog zwart zag van het volk, terecht in het Trix Café. Daar mocht de Antwerpse band ZEGEL de aftershow verzorgen en dat deed het niet bepaald met zachte hand. Het drietal schopte het twee jaar geleden al tot de finale van Humo’s Rock Rally en liet toen een flinke indruk achter met zijn explosieve mengeling van allerlei genres en vooral een hoop lawaai. Dat laatste was er zondagavond in ieder geval niet minder op geworden, want ook in het Trix Café lieten de Antwerpenaren hun instrumenten weer flink tekeergaan. Schakelen was het dus wel even na de hypnotiserende dansmuziek van Angine de Poitrine en ook qua absurdisme was het een pak minder, maar verkeerd was het zeker niet. Murw geslagen door de gekte van de hoofdact waren we echter wel, waardoor het geroep en getier van frontman Jef Jenaer niet altijd even goed meer binnenkwam. Dat lag misschien meer aan onze inmiddels overprikkelde hersenen dan aan de band zelf, want die blies ondanks het late uur nog een flinke dosis energie doorheen de speakers.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!