Frontman Max Newbold, gitarist Elliot Rawlings, bassiste Indie Armstrong en drummer Jake Bishop weten al enkele jaren harten te veroveren in de indierockscene. Ze doopten zichzelf tot overpass, een band die met een reeks sterke singles stilaan hun naam wist te vestigen. Stuk voor stuk lieten die releases een herkenbare sound horen die meteen bleef hangen en hun groeiende status alleen maar versterkte. Ook live wist het viertal zich doorheen de jaren stevig op de kaart te zetten, met tal van vermeldingen als ‘veelbelovend’ en ‘ones to watch’ als gevolg. België heeft die live-energie tot nu toe nog niet mogen ervaren, maar daar komt dit jaar verandering in. Met een passage op Rock Werchter maakt overpass zijn Belgische entree in stijl. En dat doen ze natuurlijk niet met lege handen: hun langverwachte debuutalbum Elsewhere, Always is nu uit.
Opener “Union Station” laat vanaf de eerste seconden horen waar overpass sterk in is. Het nummer combineert stevige gitaren met strakke, energieke drums en ademt een aanstekelijke festivalsfeer uit. Tegelijkertijd zit er een flinke dosis nostalgie in verweven, waardoor het vertrouwd aanvoelt zonder ooit gedateerd te klinken. Het is zo’n song die moeiteloos een glimlach op je gezicht tovert en je meteen meesleept in zijn positieve energie. Wat “Union Station” extra sterk maakt, is de balans tussen onzekerheid en zelfvertrouwen die door het nummer heen voelbaar blijft. Het is een gevoel waar elke twintiger wel eens me worstelt, en dat weten de Britten perfect te vertalen in hun muziek. De warme, voortstuwende baslijn vormt daarbij het kloppende hart van de song. Ze geeft het geheel een uitnodigend karakter, alsof ze je zachtjes meetrekt en net dat extra zetje geeft om vooruit te blijven gaan. De melodieën blijven hangen, terwijl het refrein uitgroeit tot een moment dat gemaakt lijkt om luidkeels meegezongen te worden.
Ook nummers als “Is This Real” en “Sandman” beschikken over dat onweerstaanbare anthemgehalte waar overpass ondertussen om bekendstaat. Beide songs combineren meeslepende melodieën met refreinen die zich moeiteloos in je hoofd nestelen. Tegelijk schuilt er in de teksten een sterke herkenbaarheid, waardoor de nummers niet alleen aanspreken, maar ook echt binnenkomen. Ze raken een gevoelige snaar zonder zwaar te worden en bieden tegelijk een vorm van troost en verbondenheid. Daarin toont overpass opnieuw zijn grootste kracht: het vermogen om te balanceren tussen melancholie en optimisme. Zowel tekstueel als muzikaal bewegen de nummers zich voortdurend op die dunne grens tussen verdriet en hoop. Net wanneer een song dreigt weg te zakken in weemoed, zorgt een opzwepende melodie of een krachtig refrein voor een gevoel van lichtheid. Die combinatie geeft “Is This Real” en “Sandman” hun emotionele impact en maakt ze tot nummers waarin veel luisteraars zichzelf zullen herkennen.
Tussen alle scheurende gitaren door maakt overpass ook ruimte voor een ingetogen moment. “Bonnie & Clyde Pt. 2” vormt een welgekomen rustpunt dat naadloos binnen de sfeer van het album past. Met enkel zang en akoestische gitaar bewijst de band dat eenvoud vaak het sterkst werkt. De oprechte uitvoering en de prachtig samenvloeiende meerstemmigheid zorgen voor een warm en kwetsbaar moment dat nog lang blijft nazinderen.
Daarna trekt “Forever You” het tempo opnieuw de hoogte in. Het nummer vat nogmaals perfect samen waar overpass voor staat: aanstekelijke melodieën, een nostalgische ondertoon en een refrein dat gemaakt lijkt om luid mee te zingen. Ook opvolgers “Spinning” en “I Will” bouwen verder op diezelfde blauwdruk. Doorheen Elsewhere, Always keren dezelfde ingrediënten, vrolijk, zomers, nostalgisch en catchy, voortdurend terug. Dat werkt, want de nummers zitten stuk voor stuk sterk in elkaar, maar het zorgt er ook voor dat de verrassingen soms wat uitblijven. De vertrouwde formule verliest nergens haar charme, al neemt ze hier en daar wel wat van de spanning weg. Gelukkig zorgt “Get Up!” tegen het einde nog voor een frisse wending. Het nummer leunt misschien het sterkst op popinvloeden binnen de tracklist en nodigt meteen uit om te bewegen. De zwoele strofes, een gedreven baslijn die als een wervelwind door het nummer jaagt, subtiele synths en de aanstekelijke stem van Max Newbold geven het geheel opnieuw een flinke boost. Net wanneer je denkt dat je alles gehoord hebt, komt “Get Up!” nog eens verrassend en energiek binnen.
Al bij al is Elsewhere, Always een sterk debuut dat duidelijk laat zien wat overpass te bieden heeft. De plaat barst van de energie, herkenbare melodieën en refreinen die moeiteloos blijven hangen. Elk nummer afzonderlijk zit goed in elkaar en straalt die typische mix van nostalgie en jeugdige spontaniteit uit die de band zo eigen maakt. Tegelijkertijd sluimert er doorheen het album een zekere uniformiteit: de vertrouwde formule werkt consequent goed, maar zorgt er ook voor dat niet elk moment even hard verrast. Toch weegt dat nooit echt door, net omdat de songs op zichzelf zo sterk zijn en met zoveel overtuiging worden gebracht. Wat overblijft is een debuut dat coherent aanvoelt, vol meezingmomenten en oprechte energie. Eén ding is daarbij zeker: na het beluisteren van deze plaat kunnen we de festivalweide al bijna ruiken.
Wie overpass live aan het werk wil zien, kan dat binnen een kleine maand op het nieuwste podium van Rock Werchter, alsook in de Antwerpse Trix op 17 september.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Get Up!”, ons favoriete nummer van Elsewhere, Always, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
