Je hebt duo’s en je hebt Haute & Freddy! Het tweetal uit Los Angeles schreef jarenlang in functie van andere artiesten zoals Britney Spears en Calvin Harris alvorens zelf de touwtjes in handen te nemen. Als Haute & Freddy omarmen Michelle Fuzz en Lance Shipp de ultieme vrijheid en dat slaat aan. Met hun ironische, flamboyante en eigenzinnige popmuziek brengen ze iets fris en authentiek tot leven dat op heel wat vlakken klopt. Debuutplaat Big Disgrace verzamelde op een paar maanden tijd ettelijke miljoenen streams, terwijl ook hun performances ondertussen bekend en befaamd zijn. Zoals dat zo vaak gaat tegenwoordig zijn ze sinds de aankondiging van hun tour zodanig snel gegroeid dat ze de zalen waarin ze spelen eigenlijk al ontgroeid zijn. Het zal dus daarom niet verbazen dat er gisteren in de Botanique het ‘ik heb ze nog gezien in de Rotonde’-sfeertje in de lucht ging.
Er draait bij Haute & Freddy veel rond circus en dat maakte ook het voorprogramma duidelijk. We hadden Cabbage The Clown in de zoekbalk van Spotify ingegeven, maar kwamen helaas van een kale reis terug. Geen wonder, want Cabbage The Clown is effectief een clown en ook nog eens een heel aimabele en gekke ook. Vooral dat laatste aspect werd ons al snel duidelijk, want als we zeggen dat een zingend Twister-matje onderdeel was van de act, weet je eigenlijk al genoeg. Het zorgde in ieder geval voor heel wat lachers en het was bovenal fijn dat we eens niet naar een typisch voorprogramma hoefden te kijken. Cabbage The Clown toonde dat het vak als clown niet te onderschatten valt en onder een luid applaus mocht ze haar podium weer opruimen en vrijmaken.
Niet dat Haute & Freddy veel ruimte opeisten op het podium, want buiten een piano en een elektrisch drumstel oogde het podium in eerste instantie vrij leeg. Dat veranderde toen het duo na een gesproken intro ons verwelkomden in hun theater meets circus. Freddy, het alterego van Lance Shipp, danste frivool richting zijn toestel en ook Haute baande zich op de tonen van “Anti-Superstar” een weg richting het publiek. Haar microfoon leek het even niet te doen, maar nadat de geluidstechnicus het kanaal openzette konden we voor het eerst in levende lijve de theatrale stem van Haute horen. Het publiek had niet lang nodig om aan de charmes van Haute & Freddy te bezwijken en danste vrij snel los op het coole “Fashion Over Function”. Dat publiek had zich overigens bijzonder mooi uitgedost, althans dat vond Michelle Buzz toch. En we kunnen haar moeilijk ongelijk geven, want de Rotonde had zich opgemaakt zoals dat voor een vrijdag hoort.
Het belang van interactie werd niet alleen in de bindteksten duidelijk. We zagen Lance Shipp al vroeg handjes geven met de mensen voor zijn toestel en geregeld trakteerde het duo het publiek met een kamerbrede glimlach. Alles straalde en voelde aanstekelijk aan waardoor je even je miserie achterwege kon laten en gewoon kon genieten. Van het frivole “Sophie” bijvoorbeeld of van een tochtje door de Franse tuinen dankzij “Fields of Versailles”. De theatraliteit van een “Femme Hysteria” of het recente “Film Noir” werd op een krioelende ovatie onthaald en brachten ook die veelzijdige stem van Michelle Buzz mooi naar voren. Ze deed ons geregeld denken aan het avant-gardistische van Kate Bush, maar evengoed hoorden we vleugjes van Freddy Mercury, David Bowie en ABBA in haar performance. Een kopie is Buzz echter niet, daarvoor heeft ze een veel te eigen en unieke persoonlijkheid die ze ook weet te vertalen in haar stembanden.
De show was bijzonder goed opgebouwd en er was geen enkel moment een dipje te bespeuren. Integendeel. Haute & Freddy had een soort van verhaallijn uitgewerkt waarbij de nummers ook wel op coole wijze aan elkaar werden gepraat. Zo vertelden ze voor “I Like My People Weird” over de start van Haute & Freddy en dat het nummer een vrolijke herinnering moet zijn als je even een moeilijke dag hebt. Cabbage The Clown maakte even een cameo op het podium en met wat extra show werd het nummer daadwerkelijk ook een hoogtepunt van de show. Ook “Freaks” zorgde voor een fantastisch moment waarbij er heerlijk gedanst kon worden. Voor “Scantily Clad” gooide Haute & Freddy het over een andere boeg en zochten ze in de zaal naar een paar actoren die het verhaal van het nummer met hen zouden kunnen vertolken. Een koning, een koningin, twee ridders en een paus werden snel gevonden en op aanwijzen van Michelle Buzz bootsten ze op een geniale soundtrack de scènes na. Creatief, origineel en amusant.
Ook voor improvisaties was er ruimte gemaakt. Zo werden twee nummers on the spot gemaakt voor respectievelijk theaterliefhebber Lisa en concertganger Niels. Straf hoe het duo on the spot gewoon twee nummers uit de grond stampte, wat hun gave als entertainers en songschrijvers des te meer in de verf zette. Toepasselijk had Haute & Freddy daar ook een nummer over geschreven en dat volgde met “Showgirl at Heart” op het goede moment. We waren nog lang niet uitgedanst en dat was maar goed ook, want de meest dansbare kanonnen hadden ze voor het einde bewaard. Het edgy “Dance The Pain Away” was zo aanstekelijk en catchy dat je er spontaan nog vrolijker van werd, maar ook “Touch Touch” bleef kleven door dat mega aanstekelijke refrein. Het leuke bij Haute & Freddy is dat je de nummers binnen de kortste keren kan meezingen en of de Botanique dat ook deed.
Het theater ging bijna sluiten, maar niet voordat alles en iedereen met een catharsis van jewelste nog een laatste keer uit de bol kon gaan. Voor de intro van “Symphony for a Queen” nam Lance Shipp plaats achter de piano, alvorens vliegensvlug terug naar zijn drumstel te hollen om het nummer met zijn aangeklede drumstokken nog meer schwung te geven. Als laatste uitblinker werd “Shy Girl” opgetrommeld, niet toevallig hun meest populaire nummer momenteel. Het was het ideale sluitstuk van 75 minuten spektakel en popplezier zoals je dat niet vaak meemaakt en het publiek bedankt door minutenlang mee te klappen met de outro. Haute & Freddy overtrof onze verwachtingen ruimschoots en bracht misschien wel een van de leukste, creatiefste en uniekste popshows die we in de voorbije maanden hebben gezien.
Setlist:
Anti-Superstar
Fashion Over Function
Sweet Surrender
Sophie
Fields of Versailles
Femme Hysteria
Film Noir
I Like My People Weird
Freaks
Scantily Clad
Improvised song #2
Improvised song #3
Showgirl at Heart
Dance the Pain Away
Touch Touch
Symphony for a Queen
Shy Girl
